Shloka 36
The Murder of Satrājit and the Recovery of the Syamantaka Jewel
पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥
pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha
ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്രൂരനെ ആദരിച്ചു, ഏകാന്തത്തിൽ കുശലം ചോദിച്ച് പ്രിയവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. പിന്നെ സർവ്വജ്ഞനായ പ്രഭു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദാനപതേ! ശതധന്വാ നിന്റെ കൈയിൽ നിക്ഷേപമായി വെച്ച ശ്രീമാനായ സ്യമന്തകമണി നിശ്ചയമായും നിനക്കിടയിലാണ്; ഇത് ഞങ്ങൾ മുമ്പേ അറിഞ്ഞതാണ്।”
Lord Kṛṣṇa’s treatment of Akrūra here confirms that he is actually a great devotee of the Lord.
FAQs
This verse describes Kṛṣṇa as citta-jña—one who knows all hearts—indicating His omniscience even while interacting sweetly in humanlike pastimes.
Kṛṣṇa models dharmic conduct: respectful reception and gentle conversation precede serious discussion, even when He already knows the inner motives and facts.
Begin difficult conversations with respect, warmth, and goodwill; truth is best communicated through courteous speech and emotional intelligence.