Shloka 42
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
തന്റെ ഗുരുതരമായ അപരാധം ഓർത്തും, ഭഗവാന്റെ ശക്തിമാനായ ഭക്തന്മാരുമായി സംഘർഷം സംഭവിക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയാലും വ്യാകുലനായ സത്രാജിത് രാജാവ് ചിന്തിച്ചു—“എന്റെ അന്തർമലിനത എങ്ങനെ കഴുകിക്കളയും? അച്യുതൻ എങ്ങനെ പ്രസാദിക്കും? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താൽ എന്റെ മംഗളം ഉണ്ടാകും, ജനങ്ങൾ എന്നെ കുറുകിയ ദർശനമുള്ളവൻ, കഞ്ഞൻ, മൂഢൻ, ധനലോഭി എന്നു ശപിക്കാതിരിക്കും? ഞാൻ എന്റെ മകൾ—സ്ത്രീരത്നം—സ്യാമന്തക മണിയോടുകൂടി ഭഗവാനെ സമർപ്പിക്കും; ഇതാണ് യുക്തമായ മാർഗം, ഇതല്ലാതെ അവന്റെ ശാന്തി ഇല്ല.”
FAQs
This verse shows the offender reflecting deeply on his wrongdoing and seeking a way to cleanse the heart and regain Lord Acyuta’s pleasure—repentance begins with honest self-examination and desire to rectify.
Acyuta means “infallible” and “never deviating.” The speaker highlights that Krishna is perfectly steady and pure, and thus one must sincerely purify oneself to regain His favor.
When you realize you have wronged someone, don’t justify it—acknowledge the fault, seek inner reform, and take concrete steps to make amends.