Shloka 40
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
തന്റെ ഗുരുതരമായ അപരാധം ഓർത്തും, ഭഗവാന്റെ ശക്തിയുള്ള ഭക്തജനങ്ങളുമായി സംഘർഷം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭീതിയിൽ കലങ്ങിയുമിരുന്ന സത്രാജിത് ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു—“എന്റെ അന്തർമലിനത എങ്ങനെ കഴുകിക്കളയും? അച്യുതൻ എങ്ങനെ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകും? ഞാൻ എന്തു ചെയ്താൽ എന്റെ ഭാഗ്യം തിരികെ ലഭിക്കും, ജനങ്ങൾ എന്നെ കുറുകിയ ദർശനമുള്ളവൻ, നിസ്സാരൻ, മൂഢൻ, ധനലോഭി എന്നു ശപിക്കാതിരിക്കും? ഞാൻ എന്റെ മകളെ—സ്ത്രീകളിൽ രത്നത്തെ—കൂടാതെ സ്യമന്തകമണിയും ഭഗവാനെക്കു സമർപ്പിക്കും; ഇതുതന്നെ യുക്തമായ മാർഗം, ഇതല്ലാതെ അവനെ ശമിപ്പാൻ വഴിയില്ല।”
FAQs
This verse shows that sincere remorse and a desire to cleanse one’s inner impurity are the beginning of restoring one’s relationship with Kṛṣṇa (Acyuta).
In the Syamantaka narrative, Satrājit’s actions created suspicion and wrongdoing; realizing the gravity, he feared displeasing Kṛṣṇa and sought a way to make amends.
Acknowledge the fault without excuses, reflect honestly, and take concrete steps to repair the harm—while seeking divine guidance and forgiveness.