Shloka 22
भीष्मकन्या वरारोहा काङ्क्षन्त्यागमनं हरे: । प्रत्यापत्तिमपश्यन्ती द्विजस्याचिन्तयत्तदा ॥ २२ ॥
bhīṣma-kanyā varārohā kāṅkṣanty āgamanaṁ hareḥ pratyāpattim apaśyantī dvijasyācintayat tadā
ഭീഷ്മകന്റെ മനോഹരിയായ പുത്രി രുക്മിണി ഹരിയായ കൃഷ്ണന്റെ വരവിനെ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണ ദൂതൻ മടങ്ങിവരുന്നത് കാണാതിരുന്നതിനാൽ അവൾ അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു.
FAQs
This verse describes Rukmiṇī’s intense longing for Hari’s arrival and her anxious thoughts when she does not see the brāhmaṇa messenger return.
She had sent the brāhmaṇa to deliver her message to Kṛṣṇa; when he did not return promptly, she feared obstacles or failure and became anxious in separation.
Her mood teaches steady devotion—when results seem delayed, one can remain focused on the Lord with sincere remembrance rather than giving up.