Shloka 21
सृजस्यथो लुम्पसि पासि विश्वं रजस्तम:सत्त्वगुणै: स्वशक्तिभि: । न बध्यसे तद्गुणकर्मभिर्वा ज्ञानात्मनस्ते क्व च बन्धहेतु: ॥ २१ ॥
sṛjasy atho lumpasi pāsi viśvaṁ rajas-tamaḥ-sattva-guṇaiḥ sva-śaktibhiḥ na badhyase tad-guṇa-karmabhir vā jñānātmanas te kva ca bandha-hetuḥ
രജസ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നിങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സ്വശക്തികളാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും ആ ഗുണങ്ങളാലോ അവയിൽ നിന്നുയരുന്ന കര്മങ്ങളാലോ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ജ്ഞാനസ്വരൂപമായ ആദിസ്രോതസ്സ്; പിന്നെ മായാബന്ധം നിങ്ങളെ എങ്ങനെ പിടിക്കും?
The phrase jñānātmanas te kva ca bandha-hetuḥ, “Since You are constituted of knowledge, what could be a cause of bondage for You?” definitely indicates the obvious, that the omniscient Supreme God is never in illusion. Therefore the impersonalistic theory that we are all God but have forgotten and are now in illusion is refuted here in the pages of Śrīmad-Bhāgavatam.
FAQs
This verse states that although Krishna creates, maintains, and dissolves the universe through His energies manifesting as sattva, rajas, and tamas, He is not bound by the modes or their karmic effects because His nature is pure knowledge.
Upon reaching Vṛndāvana and beholding Krishna, Akrura offered prayers recognizing Krishna’s supreme divinity—affirming that the Lord governs the cosmos through the guṇas yet remains transcendental and untouched by bondage.
It encourages seeing material moods and impulses as guṇa-influences, while turning the mind toward the transcendental Lord through devotion—seeking freedom from karmic entanglement by anchoring life in spiritual knowledge and bhakti.