Shloka 16
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
विसृज शिरसि पादं वेद्म्यहं चाटुकारै- रनुनयविदुषस्तेऽभ्येत्य दौत्यैर्मुकुन्दात् । स्वकृत इह विसृष्टापत्यपत्यन्यलोका व्यसृजदकृतचेता: किं नु सन्धेयमस्मिन् ॥ १६ ॥
visṛja śirasi pādaṁ vedmy ahaṁ cātu-kārair anunaya-viduṣas te ’bhyetya dautyair mukundāt sva-kṛta iha viṣṛṣṭāpatya-paty-anya-lokā vyasṛjad akṛta-cetāḥ kiṁ nu sandheyam asmin
എന്റെ പാദങ്ങളിൽ തല വെക്കരുത്; നിന്റെ ഉദ്ദേശം എനിക്ക് അറിയാം. മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് ചാട്ടുവാക്കും മനസ്സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന തന്ത്രവും പഠിച്ച് നീ അവന്റെ ദൂതനായി വന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവനുവേണ്ടി മക്കളെയും ഭർത്താവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും വിട്ടവരെയുമവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ കൃതഘ്നൻ; പിന്നെ ഇപ്പോൾ അവനോട് ഒത്തുതീർപ്പെന്തിന്?
According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī, this verse illustrates the qualities of sañjalpa, as described by Śrīla Rūpa Gosvāmī in the following verse of his Ujjvala-nīlamaṇi (14.190):
FAQs
It shows that the gopīs’ love is so exclusive that Kṛṣṇa’s physical absence feels like abandonment, and their devotion intensifies into uncompromising surrender and truth-speaking to His messenger.
She speaks with sharp irony and intense emotion: outwardly offering reverence, yet simultaneously exposing that she recognizes Uddhava’s role as Kṛṣṇa’s persuasive envoy and doubts any reconciliation is possible.
It cautions against superficial consolation in spiritual pain and encourages honest prayer: bring one’s real feelings to God, while remaining steady in devotion even when circumstances feel like rejection.