Shloka 1
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
श्रीशुक उवाच तं वीक्ष्य कृष्णानुचरं व्रजस्त्रिय: प्रलम्बबाहुं नवकञ्जलोचनम् । पीताम्बरं पुष्करमालिनं लस- न्मुखारविन्दं परिमृष्टकुण्डलम् ॥ १ ॥ सुविस्मिता: कोऽयमपीव्यदर्शन: कुतश्च कस्याच्युतवेषभूषण: । इति स्म सर्वा: परिवव्रुरुत्सुका- स्तमुत्तम:श्लोकपदाम्बुजाश्रयम् ॥ २ ॥
śrī-śuka uvāca taṁ vīkṣya kṛṣānucaraṁ vraja-striyaḥ pralamba-bāhuṁ nava-kañja-locanam pītāmbaraṁ puṣkara-mālinaṁ lasan- mukhāravindaṁ parimṛṣṭa-kuṇḍalam
ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു—കൃഷ്ണന്റെ അനുചരനെ കണ്ടപ്പോൾ വ്രജത്തിലെ യുവതികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവന് ദീർഘബാഹുക്കൾ, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ; പീതാംബരം ധരിച്ചു, താമരമാല അണിഞ്ഞു, മിനുക്കിയ കുണ്ഡലങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നതിനാൽ അവന്റെ മുഖതാമരം ദീപ്തമായി. അവർ പറഞ്ഞു—“ഈ സുന്ദരൻ ആരാണ്? എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, ആരുടെ സേവകനാണ്? അച്യുതന്റെ വേഷവും ആഭരണങ്ങളും തന്നെയല്ലോ!” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഉത്തമശ്ലോകനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദതാമരങ്ങളിൽ ആശ്രയമുള്ള ഉദ്ധവനെ അവർ ഉത്സുകതയോടെ ചുറ്റിനിന്നു।
FAQs
He is Kṛṣṇa’s attendant/messenger who comes to Vraja wearing Kṛṣṇa-like dress and ornaments; in the chapter’s narrative context, this refers to Uddhava, sent by Kṛṣṇa to the gopīs.
Because the messenger resembles Kṛṣṇa in appearance and attire, and his Kṛṣṇa-like ornaments immediately awaken their intense remembrance of Acyuta, making them eager to know his identity and purpose.
Even external reminders of the Lord can awaken deep remembrance; cultivating sādhana that increases smaraṇa (remembrance) and taking shelter of Kṛṣṇa’s lotus feet turns curiosity and emotion into steady bhakti.