Shloka 22
The Killing of Cāṇūra, Muṣṭika, and Kaṁsa; Liberation and Restoration of Dharma in Mathurā
नाचलत्तत्प्रहारेण मालाहत इव द्विप: । बाह्वोर्निगृह्य चाणूरं बहुशो भ्रामयन् हरि: ॥ २२ ॥ भूपृष्ठे पोथयामास तरसा क्षीणजीवितम् । विस्रस्ताकल्पकेशस्रगिन्द्रध्वज इवापतत् ॥ २३ ॥
nācalat tat-prahāreṇa mālāhata iva dvipaḥ bāhvor nigṛhya cāṇūraṁ bahuśo bhrāmayan hariḥ
ദാനവന്റെ മഹാപ്രഹാരത്താലും ശ്രീകൃഷ്ണൻ പുഷ്പമാലയാൽ തട്ടപ്പെട്ട ആനപോലെ അചലനായി നിന്നു. പിന്നെ ഹരി ചാണൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച് പലവട്ടം ചുറ്റിച്ചു, മഹാവേഗത്തിൽ ഭൂമിയിൽ അടിച്ചെറിഞ്ഞു. വസ്ത്രവും മുടിയും മാലയും ചിതറിക്കൊണ്ട് ആ മല്ലൻ ജീവൻ വിട്ടു വീണു—ഉത്സവത്തിലെ മഹത്തായ ഇന്ദ്രധ്വജസ്തംഭം തകർന്നു വീഴുന്നതുപോലെ.
Śrīla Śrīdhara Svāmī explains the words indra-dhvaja as follows: “In Bengal, on the occasion of a certain festival, people erect a tall column in the form of a man and decorate it with flags, banners, etc. He [Cāṇūra] fell just as such a pole might fall.”
FAQs
In this verse, Kṛṣṇa remains unmoved by Cāṇūra’s blows, then grips him by the arms and repeatedly whirls him, demonstrating effortless divine mastery.
The image shows the futility of Cāṇūra’s attacks—Kṛṣṇa is unaffected, just as an elephant would not be shaken by something as soft as a garland.
A devotee can learn steadiness: when rooted in dharma and remembrance of God, one need not be tossed by external pressures or aggression.