Shloka 9
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
द्रक्ष्यामि नूनं सुकपोलनासिकं स्मितावलोकारुणकञ्जलोचनम् । मुखं मुकुन्दस्य गुडालकावृतं प्रदक्षिणं मे प्रचरन्ति वै मृगा: ॥ ९ ॥
drakṣyāmi nūnaṁ su-kapola-nāsikaṁ smitāvalokāruṇa-kañja-locanam mukhaṁ mukundasya guḍālakāvṛtaṁ pradakṣiṇaṁ me pracaranti vai mṛgāḥ
എന്റെ വലത്തുവശത്ത് മാൻകൾ പ്രദക്ഷിണയായി കടന്നുപോകുന്നു; അതിനാൽ നിശ്ചയം ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ മുഖം ദർശിക്കും—സുന്ദര കവിളും മൂക്കും, പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ ദൃഷ്ടി, ചുവന്ന താമരനയനങ്ങൾ, ചുരുള്മുടിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മുഖം।
Akrūra saw an auspicious omen — the passing of the deer on his right — and thus felt sure he would see the Supreme Lord Kṛṣṇa.
FAQs
This verse describes Akrūra’s intense longing for Kṛṣṇa’s darśana—His smiling glance and lotus-like reddish eyes—showing how remembrance and desire for the Lord’s beauty deepen devotion.
Akrūra reads the deer’s movement as a शुभ-लक्षण (auspicious omen): keeping him to their right suggests pradakṣiṇā, indicating he is nearing the blessed meeting with Kṛṣṇa.
Cultivate focused remembrance—through japa, kīrtana, and reading Kṛṣṇa-līlā—so that daily signs and events strengthen faith and orient the mind toward the Lord.