Shloka 42
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
योऽवधीत्स्वस्वसुस्तोकान्क्रोशन्त्या असुतृप्खल: । किं नु स्वित्तत्प्रजानां व: कुशलं विमृशामहे ॥ ४२ ॥
yo ’vadhīt sva-svasus tokān krośantyā asu-tṛp khalaḥ kiṁ nu svit tat-prajānāṁ vaḥ kuśalaṁ vimṛśāmahe
ക്രൂരനും സ്വാർത്ഥനുമായ ആ കംസൻ സ്വന്തം സഹോദരി കരഞ്ഞുവിളിച്ചിട്ടും അവളുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് അവളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊലപ്പെടുത്തി. അപ്പോൾപ്പിന്നെ അവന്റെ പ്രജകളായ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ എന്ത് ചോദിക്കാനാണ്?
FAQs
This verse implies that when a ruler is driven by cruelty and insatiable greed, the subjects’ welfare (kuśala) cannot truly exist—adharma at the top spreads suffering throughout the kingdom.
Kṛṣṇa highlights Kaṁsa’s extreme adharma—killing his sister’s infants—to show the depth of tyranny in Mathurā and to frame the urgency and righteousness of confronting Kaṁsa.
It teaches discernment: when leadership—personal, social, or institutional—lacks compassion and restraint, harm spreads. Choose and cultivate dharmic leadership marked by protection, empathy, and responsibility.