Shloka 29
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
അക്രൂരൻ വ്രജത്തിൽ പശുക്കളെ ദോഹനം ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ പീതാംബരം ധരിച്ചു, ബലരാമൻ നീലാംബരം; അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരദ്കാല പദ്മങ്ങളെപ്പോലെ. അവർ കിശോരർ, വിശാലഭുജർ, ശ്രീ(ലക്ഷ്മി)യുടെ നിവാസം—ഒരാൾ ശ്യാമവർണ്ണൻ, മറ്റാൾ ശ്വേതവർണ്ണൻ; സുമുഖർ, സൗന്ദര്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠർ, യുവ ഗജങ്ങളുടെ നടപ്പുപോലെ നടന്നു. കരുണാസ്മിത ദൃഷ്ടിയോടെ ചുറ്റും നോക്കി, ധ്വജം, വജ്രം, അങ്കുശം, പദ്മം എന്നീ ചിഹ്നങ്ങളുള്ള പാദമുദ്രകളാൽ വ്രജത്തെ ശോഭിപ്പിച്ചു. രത്നഹാരങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ചു, പുണ്യസുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടി, സ്നാനം ചെയ്ത്, നിർമ്മല വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ രണ്ടു പ്രഭുക്കൾ ആദിപുരുഷന്മാർ, ജഗത്തിന്റെ കാരണംയും അധിപതിയും; ഭൂമിയുടെ മംഗളാർത്ഥം കേശവ-ബലരാമ രൂപങ്ങളിൽ അവതരിച്ചു. ഹേ രാജാ പരീക്ഷിത, സ്വന്തം പ്രഭയാൽ ദിക്കുകളുടെ ഇരുട്ട് നീക്കി അവർ സ്വർണ്ണഖചിത മരകതവും വെള്ളിയും ആയ രണ്ടു പർവതങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി.