Shloka 25
Gopī-gīta in Separation: The Flute’s Call and Vraja’s Ecstatic Response
मदविघूर्णितलोचन ईषत्- मानद: स्वसुहृदां वनमाली । बदरपाण्डुवदनो मृदुगण्डं मण्डयन् कनककुण्डललक्ष्म्या ॥ २४ ॥ यदुपतिर्द्विरदराजविहारो यामिनीपतिरिवैष दिनान्ते । मुदितवक्त्र उपयाति दुरन्तं मोचयन् व्रजगवां दिनतापम् ॥ २५ ॥
mada-vighūrṇita-locana īṣat māna-daḥ sva-suhṛdāṁ vana-mālī badara-pāṇḍu-vadano mṛdu-gaṇḍaṁ maṇḍayan kanaka-kuṇḍala-lakṣmyā
മദംപോലെ അല്പം ചുറ്റുന്ന കണ്ണുകളോടെയെങ്കിലും ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തുകളെ ആദരത്തോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു; അദ്ദേഹം വനമാലി. ബദരഫലനിറമുള്ള വെളുത്ത മുഖവും സ്വർണ്ണകുണ്ഡലങ്ങളുടെ ദീപ്തിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃദുഗണ്ഡങ്ങളെ കൂടുതൽ ശോഭിപ്പിക്കുന്നു. ദിനാന്തത്തിൽ യദുപതി രാജഹസ്തിയുടെ ഭംഗിയോടെ, രാത്രിനാഥനായ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ സന്തോഷമുഖത്തോടെ എത്തി, വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ ദിനതാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു।
The word gavām is constructed from the Sanskrit word go, which means “cow” or “senses.” Thus Śrī Kṛṣṇa, by coming back to the village of Vraja, relieved the inhabitants of Vṛndāvana from the distress their eyes and other senses felt during the day because of being separated from direct contact with Him.
FAQs
They describe His gently rolling eyes from loving exhilaration, His forest garland, His pale, radiant face, and the beauty of His golden earrings adorning His cheeks.
They are absorbed in viraha (separation) and sing about Kṛṣṇa’s form and qualities to keep Him present in their hearts while He is away tending the cows and roaming the forest.
Practice remembrance (smaraṇa) by contemplating Kṛṣṇa’s compassionate, beautiful form—turning longing or stress into focused devotion and inner steadiness.