Shloka 16
Gopī-gīta: The Song of the Gopīs in Separation
Viraha-bhakti
पतिसुतान्वयभ्रातृबान्धवा- नतिविलङ्घ्य तेऽन्त्यच्युतागता: । गतिविदस्तवोद्गीतमोहिता: कितव योषित: कस्त्यजेन्निशि ॥ १६ ॥
pati-sutānvaya-bhrātṛ-bāndhavān ativilaṅghya te ’nty acyutāgatāḥ gati-vidas tavodgīta-mohitāḥ kitava yoṣitaḥ kas tyajen niśi
ഹേ അച്യുതാ! ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് നീ നന്നായി അറിയുന്നു. നിന്റെ വേണുഗാനത്തിന്റെ ഉച്ചസ്വരത്തിൽ മോഹിതരായി, ഭർത്താക്കന്മാർ, മക്കൾ, വംശം, സഹോദരന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയെല്ലാം മറികടന്ന് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തി. നിനക്കുപോലൊരു ചതിക്കാരനല്ലാതെ, രാത്രിയിൽ വന്ന യുവതികളെ ആരാണ് ഉപേക്ഷിക്കുക?
FAQs
This verse shows the gopīs declaring that Kṛṣṇa’s divine call overrides even the strongest worldly ties—husband, children, and relatives—revealing the Bhagavata ideal of single-pointed love for Bhagavān.
In intimate devotion, the gopīs speak with loving reproach: His enchanting song draws them irresistibly, and His seeming absence feels like playful “deception,” intensifying their longing (viraha-bhakti).
It points to inner priority: keep duties outwardly, but let the heart be captivated by remembrance of Kṛṣṇa—through nāma-japa, kīrtana, and hearing—so devotion becomes the guiding center of life.