Shloka 10
Gopī-gīta: The Song of the Gopīs in Separation
Viraha-bhakti
प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृश: कुहक नो मन: क्षोभयन्ति हि ॥ १० ॥
prahasitaṁ priya-prema-vīkṣaṇaṁ viharaṇaṁ ca te dhyāna-maṅgalam rahasi saṁvido yā hṛdi spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi
നിന്റെ പുഞ്ചിരിയും മധുരമായ പ്രേമദൃഷ്ടിയും, നിനക്കൊപ്പം ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച അന്തരംഗ ലീലകളും രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങളും—ഇവയെ ധ്യാനിക്കുന്നത് പരമമംഗളം; ഹൃദയം സ്പർശിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഹേ വഞ്ചകാ, അതേ സ്മരണകൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അത്യന്തം കലക്കുന്നു.
FAQs
This verse shows that even Krishna’s sweetest smiles, glances, and pastimes—though auspicious to meditate on—can intensify longing when He is absent; such separation deepens the devotee’s absorption in Him.
They speak from the pain of separation after Krishna’s rāsa-līlā disappearance; His enchanting love and private words once soothed them, but in His absence those same memories feel like teasing and thus 'deceptive.'
Turn emotional attachment into spiritual focus: regularly remember Krishna through prayer and sacred reading, and when longing or restlessness arises, redirect it into deeper chanting and contemplation rather than distraction.