Shloka 16
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
रामश्चाच्युतमालिङ्ग्य जहासास्यानुभाववित् । प्रेम्णा तमङ्कमारोप्य पुन: पुनरुदैक्षत । गावो वृषा वत्सतर्यो लेभिरे परमां मुदम् ॥ १६ ॥
rāmaś cācyutam āliṅgya jahāsāsyānubhāva-vit premṇā tam aṅkam āropya punaḥ punar udaikṣata gāvo vṛṣā vatsataryo lebhire paramāṁ mudam
അച്യുതനായ സഹോദരൻ കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ബലരാമൻ ചിരിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ മഹാശക്തി എത്രയെന്നു അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രേമത്തോടെ കൃഷ്ണനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി; പശുക്കളും കാളകളും കിടാക്കളും പരമാനന്ദം നേടി।
FAQs
This verse says that even the cows, bulls, and calves attained supreme joy simply by Krishna being among them and by witnessing His divine actions.
Balarama understood Krishna’s extraordinary potency (His divine power displayed in the līlā) and, overwhelmed with affectionate love, embraced Him, laughed, and repeatedly gazed upon Him.
Cultivate loving remembrance and repeated contemplation of Krishna’s qualities and pastimes; the verse emphasizes that sincere affection and attentive ‘looking again and again’ nourishes spiritual joy.