Shloka 14
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
कृष्णं ह्रदाद्विनिष्क्रान्तं दिव्यस्रग्गन्धवाससम् । महामणिगणाकीर्णं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ॥ १३ ॥ उपलभ्योत्थिता: सर्वे लब्धप्राणा इवासव: । प्रमोदनिभृतात्मानो गोपा: प्रीत्याभिरेभिरे ॥ १४ ॥
kṛṣṇaṁ hradād viniṣkrāntaṁ divya-srag-gandha-vāsasam mahā-maṇi-gaṇākīrṇaṁ jāmbūnada-pariṣkṛtam
ശ്രീകൃഷ്ണൻ തടാകത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വന്നു—ദിവ്യ മാലകളും സുഗന്ധവും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചു, മഹാമണികളുടെ തിളക്കത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപർ എല്ലാവരും മൂർച്ചിതന്റെ പ്രാണേന്ദ്രിയങ്ങൾ മടങ്ങിയതുപോലെ എഴുന്നേറ്റു; പരമാനന്ദത്തിൽ അവർ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു।
FAQs
It portrays the cowherd men as regaining their very lives upon seeing Kṛṣṇa safe, and in overwhelming joy they embrace Him—showing Vraja-bhakti as love that feels Krishna’s safety as one’s own life.
In the Kāliya episode they feared Kṛṣṇa might be harmed; when He emerged radiant and unharmed, their grief lifted and affection naturally overflowed as an embrace.
It encourages seeing the Lord’s presence as life-giving—turning anxiety into remembrance, and expressing devotion through gratitude, affectionate service, and community-centered faith.