Shloka 12
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
तत् कालिय: परं वेद नान्य: कश्चन लेलिह: । अवात्सीद् गरुडाद् भीत: कृष्णेन च विवासित: ॥ १२ ॥
tat kāliyaḥ paraṁ veda nānyaḥ kaścana lelihaḥ avātsīd garuḍād bhītaḥ kṛṣṇena ca vivāsitaḥ
സർപ്പങ്ങളിൽ ഈ കാര്യം പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞത് കാളിയൻ മാത്രമാണ്; ഗരുഡഭയത്തിൽ അവൻ യമുനയിലെ ആ തടാകത്തിൽ പാർത്തു, പിന്നീടു ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവനെ അവിടെ നിന്ന് പുറത്താക്കി।
FAQs
This verse explains that Kāliya alone knew the true reason: he was terrified of Garuḍa and, having been driven away by Kṛṣṇa, he took shelter by residing there.
Garuḍa is the natural enemy of serpents; Kāliya’s fear of Garuḍa highlights how even powerful beings become helpless without divine shelter, setting the stage for Kṛṣṇa’s intervention.
It teaches that fear and displacement can drive harmful choices; the remedy is to seek purification and right shelter—turning toward the Lord’s guidance rather than spreading poison into one’s environment.