Shloka 22
Brahmā’s Prayers to Lord Kṛṣṇa (Brahmā-stuti) and the Restoration of Vraja’s Lunch Pastime
तस्मादिदं जगदशेषमसत्स्वरूपं स्वप्नाभमस्तधिषणं पुरुदु:खदु:खम् । त्वय्येव नित्यसुखबोधतनावनन्ते मायात उद्यदपि यत् सदिवावभाति ॥ २२ ॥
tasmād idaṁ jagad aśeṣam asat-svarūpaṁ svapnābham asta-dhiṣaṇaṁ puru-duḥkha-duḥkham tvayy eva nitya-sukha-bodha-tanāv anante māyāta udyad api yat sad ivāvabhāti
അതുകൊണ്ട് ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് സ്വപ്നംപോലെ സ്വഭാവത്തിൽ അസത്യമാണ്; എങ്കിലും സത്യമായെന്നപോലെ തോന്നി ബോധത്തെ മൂടുകയും ആവർത്തിച്ച ദുഃഖങ്ങളാൽ പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് സത്യമായി തോന്നുന്നത് നിങ്ങളുടെ നിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന മായാശക്തി ഇതിനെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ; ഹേ അനന്ത പ്രഭോ, നിങ്ങൾ നിത്യസുഖവും ജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞ ദിവ്യസ്വരൂപൻ.
As an object of enjoyment or a permanent residence for the conditioned souls, the material universe is certainly illusion, nothing more than a dream. One may give the analogy that the vision of abundant water in a desert is no more than a dream, although real water exists elsewhere. Similarly, the vision of home, happiness and reality within matter is certainly no better than a foolish dream in which repeated miseries appear.
FAQs
This verse says the universe is ultimately unreal like a dream, yet it appears real because it manifests through the Lord’s māyā; reality in the fullest sense belongs to Kṛṣṇa, the infinite foundation of bliss and consciousness.
After being humbled by Kṛṣṇa’s divine power in the Brahmā-vimohana episode, Brahmā offers prayers acknowledging that worldly perception is deluding and that only Kṛṣṇa is the true, eternal reality.
Treat successes and setbacks as temporary and dreamlike, reduce attachment to anxiety-producing outcomes, and anchor daily life in devotion and remembrance of Kṛṣṇa as the stable source of meaning and clarity.