Shloka 26
व्रजौकसां स्वतोकेषु स्नेहवल्ल्याब्दमन्वहम् । शनैर्नि:सीम ववृधे यथा कृष्णे त्वपूर्ववत् ॥ २६ ॥
vrajaukasāṁ sva-tokeṣu sneha-vally ābdam anvaham śanair niḥsīma vavṛdhe yathā kṛṣṇe tv apūrvavat
വ്രജവാസികളുടെ സ്വന്തം മക്കളോടുള്ള സ്നേഹവള്ളി ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ദിനംപ്രതി പതുക്കെ, അതിരില്ലാതെ വളർന്നു—മുമ്പ് കൃഷ്ണനോടുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ. കാരണം ഇപ്പോൾ അവരുടെ പുത്രന്മാരായി കൃഷ്ണൻ തന്നെയായിരുന്നു; അതിനാൽ ആ സ്നേഹവർധനയ്ക്ക് പരിധിയില്ലായിരുന്നു.
FAQs
This verse says their affection for their own children expanded day by day into a boundless ocean—mirroring the extraordinary, ever-increasing love they naturally felt for Kṛṣṇa.
In the Brahmā-vimohana līlā context, the residents unknowingly related to Kṛṣṇa’s expansions as their own sons, so their parental affection intensified in the same unparalleled way it always did for Kṛṣṇa.
It highlights that genuine bhakti grows steadily and becomes expansive; by consistent remembrance and service, affection for the Lord deepens naturally, beyond ordinary limits.