Shloka 40
Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
श्रीसूत उवाच इत्थं द्विजा यादवदेवदत्त: श्रुत्वा स्वरातुश्चरितं विचित्रम् । पप्रच्छ भूयोऽपि तदेव पुण्यं वैयासकिं यन्निगृहीतचेता: ॥ ४० ॥
śrī-sūta uvāca itthaṁ dvijā yādavadeva-dattaḥ śrutvā sva-rātuś caritaṁ vicitram papraccha bhūyo ’pi tad eva puṇyaṁ vaiyāsakiṁ yan nigṛhīta-cetāḥ
ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, യാദവദേവനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുത ബാലലീലകൾ, മാതൃഗർഭത്തിൽ രാജാവ് (പരീക്ഷിത്) രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ സ്വാമിയുടെ ചരിതം കേട്ട ശേഷം, മനസ്സു സ്ഥിരപ്പെടുത്തി വീണ്ടും അതേ പുണ്യകഥ കേൾക്കാൻ വ്യാസപുത്രൻ ശ്രീശുകദേവനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
FAQs
This verse highlights that hearing sacred narrations—like Parīkṣit’s wondrous account—purifies the listener and steadies the mind, inspiring further inquiry into the same holy subject.
Because the subject is described as puṇya (purifying) and his mind has become composed; in bhakti, repeated hearing deepens realization, so he again questions Vaiyāsaki (Śukadeva).
Regularly hear and revisit authentic Bhāgavata teachings; repeated listening with attention helps calm the mind and strengthens devotion and clarity in daily decisions.