Shloka 1
Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
श्रीशुक उवाच क्वचिद् वनाशाय मनो दधद्व्रजात् प्रात: समुत्थाय वयस्यवत्सपान् । प्रबोधयञ्छृङ्गरवेण चारुणा विनिर्गतो वत्सपुर:सरो हरि: ॥ १ ॥
śrī-śuka uvāca kvacid vanāśāya mano dadhad vrajāt prātaḥ samutthāya vayasya-vatsapān prabodhayañ chṛṅga-raveṇa cāruṇā vinirgato vatsa-puraḥsaro hariḥ
ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! ഒരുദിവസം ഹരി വനത്തിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ മനസ്സുറച്ചു. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് കൊമ്പിന്റെ മധുരധ്വനിയാൽ സഖാക്കളെയും കാളക്കുട്ടികളെയും ഉണർത്തി, കാളക്കുട്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ മുന്നിൽ നിർത്തി വ്രജത്തിൽ നിന്ന് വനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।
FAQs
This verse describes Krishna rising early in Vraja, calling everyone with His horn, and leading the calves and boys as He sets out for the forest—showing His intimate, simple cowherd līlā that nourishes bhakti.
Śukadeva highlights the sweetness of Krishna’s daily Vraja routine—His horn awakens His companions and signals the start of His pastoral pastimes, drawing the listener into affectionate remembrance (smaraṇa).
Begin the day with intentional remembrance of Krishna—like Krishna’s morning call—using a steady routine (prātaḥ-smaraṇa, japa, or kīrtana) to “awaken” devotion before entering daily duties.