Adhyaya 31

Verse 1

मैत्रेय उवाच तत उत्पन्नविज्ञाना आश्वधोक्षजभाषितम् । स्मरन्त आत्मजे भार्यां विसृज्य प्राव्रजन् गृहात् ॥ १ ॥

മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനു ശേഷം പ്രചേതാക്കൾ ആത്മബോധത്തിൽ പരിപൂർണ്ണ വിജ്ഞാനം നേടി. അവർ അധോക്ഷജ ഭഗവാന്റെ വചന/അനുഗ്രഹം സ്മരിച്ചു, ഭാര്യയ്ക്ക് യോഗ്യനായ പുത്രന്റെ ചുമതല ഏൽപ്പിച്ച് ഗൃഹം വിട്ട് പ്രാവ്രജ്യത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 2

दीक्षिता ब्रह्मसत्रेण सर्वभूतात्ममेधसा । प्रतीच्यां दिशि वेलायां सिद्धोऽभूद्यत्र जाजलि: ॥ २ ॥

ബ്രഹ്മസത്രദീക്ഷ സ്വീകരിച്ച്, സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും ആത്മഭാവം കാണുന്ന മേധയോടെ പ്രചേതാക്കൾ പടിഞ്ഞാറൻ കടൽത്തീരത്തേക്ക് പോയി; അവിടെ മോക്ഷപ്രാപ്തനായ മഹർഷി ജാജലി വസിച്ചിരുന്നു. ആ സമദർശി ജ്ഞാനം സിദ്ധമാക്കി അവർ കൃഷ്ണചേതനയിൽ പരിപൂർണ്ണരായി।

Verse 3

तान्निर्जितप्राणमनोवचोद‍ृशो जितासनान् शान्तसमानविग्रहान् । परेऽमले ब्रह्मणि योजितात्मन: सुरासुरेड्यो दद‍ृशे स्म नारद: ॥ ३ ॥

യോഗാസനാഭ്യാസത്തിലൂടെ പ്രചേതാക്കൾ പ്രാണൻ, മനസ്, വാക്ക്, ബാഹ്യദൃഷ്ടി എന്നിവയെ ജയിച്ചു. പ്രാണായാമം മൂലം ഭൗതികാസക്തി നീങ്ങി അവർ ശാന്തരും സമദർശികളും സ്ഥിരചിത്തരുമായി, പരമ നിർമല ബ്രഹ്മത്തിൽ ആത്മാവിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി. അപ്പോൾ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഒരുപോലെ വണങ്ങുന്ന മഹർഷി നാരദൻ അവരെ കാണാൻ വന്നു।

Verse 4

तमागतं त उत्थाय प्रणिपत्याभिनन्द्य च । पूजयित्वा यथादेशं सुखासीनमथाब्रुवन् ॥ ४ ॥

നാരദമുനി വന്നതായി കണ്ട ഉടൻ പ്രചേതാക്കൾ അവരുടെ ആസനങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്നു. അവർ വിധിപൂർവ്വം സാഷ്ടാംഗ നമസ്കാരം ചെയ്ത് അഭിവാദ്യം ചെയ്തു, യഥോചിതമായി പൂജിച്ചു; നാരദമുനി സുഖാസീനനായ ശേഷം അവർ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 5

प्रचेतस ऊचु: स्वागतं ते सुरर्षेऽद्य दिष्ट्या नो दर्शनं गत: । तव चङ्‌क्रमणं ब्रह्मन्नभयाय यथा रवे: ॥ ५ ॥

പ്രചേതാക്കൾ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവർഷേ, സ്വാഗതം. ഞങ്ങളുടെ മഹാഭാഗ്യത്താൽ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ദർശനം ലഭിച്ചു. ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, സൂര്യന്റെ സഞ്ചാരം രാത്രിയുടെ അന്ധകാരജന്യ ഭയം നീക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ സഞ്ചാരവും സർവ്വഭയവും അകറ്റുന്നു.

Verse 6

यदादिष्टं भगवता शिवेनाधोक्षजेन च । तद् गृहेषु प्रसक्तानां प्रायश: क्षपितं प्रभो ॥ ६ ॥

ഹേ പ്രഭോ, ഭഗവാൻ ശിവനും അധോക്ഷജനായ ശ്രീവിഷ്ണുവും നൽകിയ ഉപദേശം ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ അത്യധികം ആസക്തരായതിനാൽ ഞങ്ങൾ പ്രായേണ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു।

Verse 7

तन्न: प्रद्योतयाध्यात्मज्ञानं तत्त्वार्थदर्शनम् । येनाञ्जसा तरिष्यामो दुस्तरं भवसागरम् ॥ ७ ॥

അതുകൊണ്ട് ദയചെയ്ത് ഞങ്ങൾക്ക് അധ്യാത്മജ്ഞാനം—തത്ത്വാർത്ഥദർശനം—പ്രകാശിപ്പിക്കണമേ; അതിലൂടെ ഈ ദുഷ്‌തരമായ ഭവസാഗരം ഞങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ കടക്കട്ടെ.

Verse 8

मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसां पृष्टो भगवान्नारदो मुनि: । भगवत्युत्तमश्लोक आविष्टात्माब्रवीन्नृपान् ॥ ८ ॥

മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിദുര, ഇങ്ങനെ പ്രചേതാക്കൾ ചോദിച്ചതിനാൽ, ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനിൽ നിരന്തരം ലീനനായ പരമഭക്തൻ നാരദമുനി രാജാക്കന്മാരോട് മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങി.

Verse 9

नारद उवाच तज्जन्म तानि कर्माणि तदायुस्तन्मनो वच: । नृणां येन हि विश्वात्मा सेव्यते हरिरीश्वर: ॥ ९ ॥

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ആർക്കു ജനനം, കർമ്മങ്ങൾ, ആയുസ്സ്, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവ വിശ്വാത്മാവായ ഈശ്വരൻ ഹരിയുടെ ഭക്തിസേവയ്ക്കായി വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അവന്റെ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ സഫലവും സമ്പൂർണ്ണവും ആകുന്നു.

Verse 10

किं जन्मभिस्त्रिभिर्वेह शौक्रसावित्रयाज्ञिकै: । कर्मभिर्वा त्रयीप्रोक्तै: पुंसोऽपि विबुधायुषा ॥ १० ॥

ശൗക്രം, സാവിത്രം, യാജ്ഞികം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ജന്മങ്ങളും, വേദോക്ത കർമങ്ങളും, ദേവായുസ്സും ലഭിച്ചാലും—ഭഗവത്സേവയില്ലെങ്കിൽ എല്ലാം വ്യർത്ഥം।

Verse 11

श्रुतेन तपसा वा किं वचोभिश्चित्तवृत्तिभि: । बुद्ध्या वा किं निपुणया बलेनेन्द्रियराधसा ॥ ११ ॥

ഭക്തിസേവയില്ലാതെ ശ്രവണം, തപസ്സ്, വാക്ശക്തി, ചിത്തവൃത്തികൾ, നിപുണബുദ്ധി, ബലം, ഇന്ദ്രിയശക്തി—ഇവയ്ക്കെന്ത് അർത്ഥം?

Verse 12

किं वा योगेन साङ्ख्येन न्यासस्वाध्याययोरपि । किं वा श्रेयोभिरन्यैश्च न यत्रात्मप्रदो हरि: ॥ १२ ॥

ആത്മപ്രദനായ ഹരിയെ അറിയാത്തിടത്ത് യോഗം, സാംഖ്യം, സന്ന്യാസം, സ്വാധ്യായം മുതലായ ശ്രേയസ്സാധനങ്ങൾക്കും എന്ത് ഫലം? എല്ലാം വ്യർത്ഥം।

Verse 13

श्रेयसामपि सर्वेषामात्मा ह्यवधिरर्थत: । सर्वेषामपि भूतानां हरिरात्मात्मद: प्रिय: ॥ १३ ॥

വാസ്തവത്തിൽ എല്ലാ ശ്രേയസ്സിന്റെയും പരമാവധി ആത്മാവാണ്; എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഹരിയേ ആത്മാവിന്റെ ആത്മാവ്, ആത്മദാതാവ്, പരമപ്രിയൻ।

Verse 14

यथा तरोर्मूलनिषेचनेन तृप्यन्ति तत्स्कन्धभुजोपशाखा: । प्राणोपहाराच्च यथेन्द्रियाणां तथैव सर्वार्हणमच्युतेज्या ॥ १४ ॥

മരത്തിന്റെ വേരിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ചാൽ തണ്ട്-ശാഖ-ഉപശാഖകൾ തൃപ്തിയാകുന്നതുപോലെ, ഉദരത്തിന് ആഹാരം നൽകിയാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ സജീവമാകുന്നതുപോലെ, അച്യുതനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കുമുള്ള അർഹണം സ്വയം പൂർത്തിയാകും।

Verse 15

यथैव सूर्यात्प्रभवन्ति वार: पुनश्च तस्मिन्प्रविशन्ति काले । भूतानि भूमौ स्थिरजङ्गमानि तथा हरावेव गुणप्रवाह: ॥ १५ ॥

മഴക്കാലത്ത് സൂര്യനിൽ നിന്ന് ജലം ഉത്ഭവിച്ച്, വേനലിൽ അതേ ജലം കാലക്രമേണ വീണ്ടും സൂര്യനിലേക്കു ലയിക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സ്ഥാവര-ജംഗമ ജീവികൾ ജനിച്ച് അവസാനം ധൂളിയായി ഭൂമിയിലേക്കു തന്നെ മടങ്ങുന്നു. അതുപോലെ എല്ലാം പരമപുരുഷനായ ശ്രീഹരിയിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച് കാലക്രമത്തിൽ വീണ്ടും അവനിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു.

Verse 16

एतत्पदं तज्जगदात्मन: परं सकृद्विभातं सवितुर्यथा प्रभा । यथासवो जाग्रति सुप्तशक्तयो द्रव्यक्रियाज्ञानभिदाभ्रमात्यय: ॥ १६ ॥

സൂര്യപ്രഭ സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഭിന്നമല്ലാത്തതുപോലെ, ജഗദാത്മനായ പരമഭഗവാനിൽ നിന്ന് ഈ വിശ്വവും ഭിന്നമല്ല; അതിനാൽ അവൻ സൃഷ്ടിയിലുടനീളം സർവ്വവ്യാപിയാണ്. ജാഗ്രതയിൽ ഇന്ദ്രിയശക്തികൾ പ്രകടമാകുകയും നിദ്രയിൽ അപ്രകടമാകുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഈ സൃഷ്ടിയും പരമപുരുഷനിൽ നിന്ന് ഭിന്നമായതുപോലെയും അഭിന്നമായതുപോലെയും തോന്നുന്നു.

Verse 17

यथा नभस्यभ्रतम:प्रकाशा भवन्ति भूपा न भवन्त्यनुक्रमात् । एवं परे ब्रह्मणि शक्तयस्त्वमू रजस्तम:सत्त्वमिति प्रवाह: ॥ १७ ॥

ഹേ രാജാക്കന്മാരേ, ആകാശത്തിൽ ചിലപ്പോൾ മേഘങ്ങളും ചിലപ്പോൾ ഇരുട്ടും ചിലപ്പോൾ പ്രകാശവും ക്രമമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, പരബ്രഹ്മത്തിൽ രജസ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്ന ഊർജങ്ങൾ പ്രവാഹരൂപത്തിൽ ചിലപ്പോൾ പ്രകടമാകുകയും ചിലപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 18

तेनैकमात्मानमशेषदेहिनां कालं प्रधानं पुरुषं परेशम् । स्वतेजसा ध्वस्तगुणप्रवाह- मात्मैकभावेन भजध्वमद्धा ॥ १८ ॥

അതിനാൽ കാരണങ്ങളുടെ കാരണനായ പരമേശ്വരൻ തന്നെയാണ് എല്ലാ ദേഹികളുടെയും ആത്മാവ്, കാലം, പ്രധാനം (പ്രകൃതി), പുരുഷൻ, പരേശൻ. അവൻ തന്റെ സ്വതേജസ്സാൽ ഗുണപ്രവാഹത്തെ ധ്വംസപ്പെടുത്തി ഗുണാതീതനായി പ്രകൃതിയുടെ അധിപതിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഗുണപരമായി നിങ്ങളെ അവനോടൊന്നു എന്നു കരുതി, നിർഭാഗ്യരഹിതമായി അവന്റെ ഭക്തിസേവയിൽ ഏർപ്പെടുവിൻ.

Verse 19

दयया सर्वभूतेषु सन्तुष्ट्या येन केन वा । सर्वेन्द्रियोपशान्त्या च तुष्यत्याशु जनार्दन: ॥ १९ ॥

എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ കാണിക്കുകയും, എങ്ങനെയായാലും സംതൃപ്തനായി നിലകൊള്ളുകയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വിഷയഭോഗത്തിൽ നിന്ന് ശമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനാർദനൻ അതിവേഗം പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 20

अपहतसकलैषणामलात्म- न्यविरतमेधितभावनोपहूत: । निजजनवशगत्वमात्मनोऽय- न्न सरति छिद्रवदक्षर: सतां हि ॥ २० ॥

എല്ലാ ഭൗതിക ആഗ്രഹങ്ങളും അകന്ന് ഭക്തർ മനസ്സിലെ മലിനതയിൽ നിന്ന് വിമുക്തരാകുന്നു. അതിനാൽ അവർ നിരന്തരം ഭഗവാനെ സ്മരിച്ച് ഭക്തിഭാവത്തോടെ വിളിക്കുന്നു. താൻ ഭക്തവശനാണെന്ന് അറിഞ്ഞ പരമപുരുഷൻ ഒരു ക്ഷണവും അവരെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല; മുകളിലെ ആകാശം ഒരിക്കലും അദൃശ്യമാകാത്തതുപോലെ.

Verse 21

न भजति कुमनीषिणां स इज्यां हरिरधनात्मधनप्रियो रसज्ञ: । श्रुतधनकुलकर्मणां मदैर्ये विदधति पापमकिञ्चनेषु सत्सु ॥ २१ ॥

രസജ്ഞനായ ഹരി കുമനീഷികളുടെ പൂജ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; ഭഗവദ്ഭക്തിസേവയേ ധനമായി കരുതുന്ന അകിഞ്ചന ഭക്തരാണ് അവനു പ്രിയം. ശ്രുതി-വിദ്യ, ധനം, കുലം, കർമ്മം എന്നിവയുടെ മദത്തിൽ സദ്‌അകിഞ്ചനരെ പരിഹസിച്ച് പാപം ചെയ്യുന്നവരുടെ ആരാധനയും ഭഗവാൻ സ്വീകരിക്കുകയില്ല.

Verse 22

श्रियमनुचरतीं तदर्थिनश्च द्विपदपतीन् विबुधांश्च यत्स्वपूर्ण: । न भजति निजभृत्यवर्गतन्त्र: कथममुमुद्विसृजेत्पुमान् कृतज्ञ: ॥ २२ ॥

സ്വയംപര്യാപ്തനായിട്ടും ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരിൽ ആശ്രിതനാകുന്നു; കാരണം അവൻ തന്റെ സേവകവൃന്ദത്തിന്റെ വശത്തിലാണ്. ശ്രീദേവിയെയോ, അവളുടെ അനുഗ്രഹം തേടുന്ന രാജാക്കളെയോ ദേവന്മാരെയോ അവൻ പരിഗണിക്കുന്നില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ കൃതജ്ഞനായ മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ ഭക്തവശനായ ഭഗവാനെ എങ്ങനെ ഭജിക്കാതിരിക്കും?

Verse 23

मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसो राजन्नन्याश्च भगवत्कथा: । श्रावयित्वा ब्रह्मलोकं ययौ स्वायम्भुवो मुनि: ॥ २३ ॥

മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജൻ വിദുരാ! സ്വായംഭുവ മുനിയായ ശ്രീനാരദൻ ഇങ്ങനെ പ്രചേതസുകൾക്ക് ഭഗവാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈയും മറ്റു കഥകളും ശ്രവിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 24

तेऽपि तन्मुखनिर्यातं यशो लोकमलापहम् । हरेर्निशम्य तत्पादं ध्यायन्तस्तद्गतिं ययु: ॥ २४ ॥

നാരദന്റെ വായിൽ നിന്നുയർന്ന ഹരിയുടെ മഹിമ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ അമംഗളവും അകറ്റുന്നതായതു കേട്ട് പ്രചേതസുകളും ഭഗവാനിൽ ആസക്തരായി. അവന്റെ താമരപ്പാദങ്ങളെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു.

Verse 25

एतत्तेऽभिहितं क्षत्तर्यन्मां त्वं परिपृष्टवान् । प्रचेतसां नारदस्य संवादं हरिकीर्तनम् ॥ २५ ॥

ഹേ വിദുരാ (ക്ഷത്താ), നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു. പ്രചേതസന്മാരും നാരദനും തമ്മിലുള്ള ഈ സംവാദം—ഹരികീർത്തനമായി ഭഗവാന്റെ മഹിമ പാടുന്നതു—ഞാൻ യഥാശക്തി വിവരിച്ചു.

Verse 26

श्रीशुक उवाच य एष उत्तानपदो मानवस्यानुवर्णित: । वंश: प्रियव्रतस्यापि निबोध नृपसत्तम ॥ २६ ॥

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠ പരീക്ശിത്തേ, സ്വായംഭുവ മനുവിന്റെ ആദ്യപുത്രനായ ഉത്താനപാദന്റെ വംശവർണ്ണനം ഞാൻ സമാപിച്ചു. ഇനി പ്രിയവ്രതന്റെ വംശജരുടെ ചരിതം പറയും; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക.

Verse 27

यो नारदादात्मविद्यामधिगम्य पुनर्महीम् । भुक्त्वा विभज्य पुत्रेभ्य ऐश्वरं समगात्पदम् ॥ २७ ॥

മഹാരാജ പ്രിയവ്രതൻ നാരദനിൽ നിന്ന് ആത്മവിദ്യ കൈവരിച്ചിട്ടും ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു. ഭോഗവും ഐശ്വര്യവും അനുഭവിച്ച്, സമ്പത്ത് പുത്രന്മാർക്ക് വിഭജിച്ചു നൽകി, അവസാനം പരമപദം പ്രാപിച്ച് ഭഗവദ്ധാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 28

इमां तु कौषारविणोपवर्णितां क्षत्ता निशम्याजितवादसत्कथाम् । प्रवृद्धभावोऽश्रुकलाकुलो मुने- र्दधार मूर्ध्ना चरणं हृदा हरे: ॥ २८ ॥

ഹേ രാജാവേ, കൗഷാരവി മൈത്രേയ മുനി വർണ്ണിച്ച അജിതനായ ഭഗവാന്റെ ഈ സത്കഥ കേട്ടപ്പോൾ വിദുരന്റെ ഭാവം അത്യന്തം വർദ്ധിച്ചു. കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൻ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു; ഹരിയെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

Verse 29

विदुर उवाच सोऽयमद्य महायोगिन् भवता करुणात्मना । दर्शितस्तमस: पारो यत्राकिञ्चनगो हरि: ॥ २९ ॥

വിദുരൻ പറഞ്ഞു: ഹേ മഹായോഗീ, ഹേ പരമഭക്താ, നിങ്ങളുടെ നിർഹേതുക കരുണയാൽ ഇന്ന് ഈ അന്ധകാരലോകത്തിൽ നിന്ന് മോചനത്തിലേക്കുള്ള പാത എനിക്ക് കാണിക്കപ്പെട്ടു. ആ പാത പിന്തുടർന്ന് നിഷ്കിഞ്ചനനായവൻ ഹരിയുടെ ധാമത്തിലേക്ക്—ഭഗവദ്ധാമത്തിലേക്ക്—മടങ്ങുന്നു.

Verse 30

श्रीशुक उवाच इत्यानम्य तमामन्‍त्र्य विदुरो गजसाह्वयम् । स्वानां दिद‍ृक्षु: प्रययौ ज्ञातीनां निर्वृताशय: ॥ ३० ॥

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ മഹർഷി മൈത്രേയനെ നമസ്കരിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങി, വിദുരൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെ കാണുവാൻ ഗജസാഹ്വയമായ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഭൗതിക ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു।

Verse 31

एतद्य: श‍ृणुयाद्राजन् राज्ञां हर्यर्पितात्मनाम् । आयुर्धनं यश: स्वस्ति गतिमैश्वर्यमाप्नुयात् ॥ ३१ ॥ ऋषभ उवाच नायं देहो देहभाजां नृलोके कष्टान् कामानर्हते विड्भुजां ये । तपो दिव्यं पुत्रका येन सत्त्वं शुद्ध्येद्यस्माद् ब्रह्मसौख्यं त्वनन्तम् ॥ १ ॥

ഹേ രാജാവേ, പരമപുരുഷനായ ഹരിക്കു സമർപ്പിതാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാരുടെ ഈ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവർ എളുപ്പത്തിൽ ദീർഘായുസ്സും ധനവും യശസ്സും മംഗളവും നേടും; അവസാനം പരമധാമപ്രാപ്തിയും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും।