Adhyaya 114

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नर्मदाश्रीपर्वतादिमाहात्म्यं नाम त्रयोदशाधिकशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्दशाधिकशततमो ऽध्यायः गयामाहात्म्यम् अग्निर् उवाच गयामाहात्म्यमाख्यास्ये गयातीर्थोत्तमोत्तमं गयासुरस्तपस्तेपे तत्तपस्तापिभिः सुरैः

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ “നർമദാ, ശ്രീപർവതാദികളുടെ മഹാത്മ്യം” എന്ന 113-ാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി 114-ാം അധ്യായം—“ഗയാമാഹാത്മ്യം” ആരംഭിക്കുന്നു. അഗ്നി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഗയയുടെ മഹാത്മ്യം വിവరిస్తാം; അത് തീർത്ഥങ്ങളിൽ പരമോത്തമം. ഗയാസുരൻ തപസ് ചെയ്തു; ആ തപസ്സിന്റെ താപം മൂലം ദേവന്മാർ പീഡിതരായി.

Verse 2

उक्तः क्षीराब्धिगो विष्णुः पालयास्मान् गयासुरात् तथेत्युक्त्वा हरिर्दैत्यं वरं ब्रूहीति चाब्रवीत्

ഇങ്ങനെ അഭ്യർത്ഥിക്കപ്പെട്ട ക്ഷീരസമുദ്രവാസിയായ വിഷ്ണുവിനോട്—“ഗയാസുരനിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ” എന്നു പറഞ്ഞു. “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ ഹരി ആ ദൈത്യനോട്—“വരം ചോദിക്ക” എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 3

दैत्यो ऽब्रवीत्पवित्रो ऽहं भवेयं सर्वतीर्थतः तथेत्युक्त्वा गतो विष्णुर्दैत्यं दृष्ट्वा न वा हरिं

ദൈത്യൻ പറഞ്ഞു— “എനിക്ക് എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളാലും പവിത്രത ലഭിക്കട്ടെ.” ‘തഥാസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് വിഷ്ണു പുറപ്പെട്ടു; ദൈത്യൻ നോക്കിയിട്ടും ഹരിയെ (വിഷ്ണുവിനെ) കണ്ടില്ല।

Verse 4

गताः शून्या मही स्वर्गे देवा ब्रह्मादयः सुराः सिद्धिमाप्नुयुरिति झ तत्तपस्तापितैर् इति ग , घ , झ च ब्रह्मादयः पुनः इति ख , ग , घ , ङ , छ , ज झ च गता ऊचुर्हरिं देवाः शून्या भूस्त्रिदिवं हरे

ഭൂമിയും സ്വർഗ്ഗവും ശൂന്യമായപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ ഹരിയിലേക്കു ചെന്നു പറഞ്ഞു— “ഹേ ഹരേ, ഭൂമിയും ത്രിദിവവും ശൂന്യമായി.”

Verse 5

दैत्यस्य दर्शनादेव ब्रह्मणञ्चाब्रवीद्धरिः यागार्थं दैत्यदेहं त्वं प्रार्थय त्रिदशैः सह

ദൈത്യനെ കണ്ട ഉടനെ ഹരി ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു— “യാഗാർത്ഥം നീ ത്രിദശ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ദൈത്യന്റെ ദേഹം അപേക്ഷിക്ക.”

Verse 6

तच् छ्रुत्वा ससुरो ब्रह्मा गयासुरमथाब्रवीत् अतिथिः प्रार्थयामि त्वान्देहं यागाय पावनं

അത് കേട്ട് മാമനായ ബ്രഹ്മാവ് ഗയാസുരനോട് പറഞ്ഞു— “അതിഥിയായി ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു; യാഗത്തിനായി പാവനമായ നിന്റെ ദേഹം എനിക്ക് തരിക.”

Verse 7

गयासुरस्तथेत्युक्त्वापतत्तस्य शिरस्यथ यागं चकार चलिते देहि पूर्णाहुतिं विभुः

ഗയാസുരൻ ‘തഥാസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് തലമേൽ വീണു; അത് ഇളകിയപ്പോൾ വിഭു യാഗം നടത്തി— “പൂർണാഹുതി അർപ്പിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 8

पुनर्ब्रह्माब्रवीद्विष्णुं पूर्णकाले ऽसुरो ऽचलत् शिष्णुर्धर्ममथाहूय प्राह देवमयीं शिलाम्

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു—“കാലം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ അസുരൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. തുടർന്ന് ശിഷ്ണു ധർമ്മത്തെ വിളിച്ചു ദേവമയമായ ശിലയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.”

Verse 9

धारयध्वं सुराः सर्वे यस्यामुपरि सन्तु ते गदाधरो मदीयाथ मूर्तिः स्थास्यति सामरैः

“സകല ദേവന്മാരേ! നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇതിനെ ധരിച്ച് അതിന്റെ മീതെ നിലകൊള്ളുക; കാരണം അവിടെയാണ് എന്റെ ഗദാധരരൂപമായ മൂർത്തി ദേവസമൂഹത്തോടുകൂടെ സ്ഥാപിതമാകുന്നത്.”

Verse 10

धर्मः शिलां देवमयीं तच् छ्रुत्वाधारयत् परां या धर्माद्धर्मवत्याञ्च जाता धर्मव्रता सुता

ഇത് കേട്ട് ധർമ്മൻ ആ പരമ ദേവമയ ശിലയെ ധരിച്ചു. ധർമ്മനും ധർമ്മവതിയും ചേർന്ന് ‘ധർമ്മവ്രതാ’ എന്ന പുത്രിയെ പ്രസവിച്ചു; അവൾ ധർമ്മവ്രതത്തിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവളായിരുന്നു.

Verse 11

मरीचिर्ब्रह्मणः पुत्रस्तामुवाह तपोन्वितां यथा हरिः श्रिया रेमे गौर्या शम्भुस् तथा तया

ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ മരീചി തപസ്സാൽ സമ്പന്നയായ അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു. ഹരി ശ്രീയോടൊപ്പം രമിക്കുന്നതുപോലെയും ശംഭു ഗൗരിയോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെയും അവനും അവളോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

Verse 12

कुशपुष्पाद्यरण्याच्च आनीयातिश्रमान्वितः भुक्त्वा धर्मव्रतां प्राह पादसंवाहनं कुरु

വനത്തിൽ നിന്ന് കുശ, പുഷ്പം മുതലായവ കൊണ്ടുവന്ന് അതിശ്രമത്താൽ ക്ഷീണിച്ച്, ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അവൻ ധർമ്മവ്രതയോട് പറഞ്ഞു—“എന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് സംവാഹനം (മർദനം) ചെയ്യുക.”

Verse 13

विश्रान्तस्य मुनेः पादौ तथेत्युक्त्वा प्रियाकरोत् एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा मुनौ सुप्ते तथागतः

“തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ വിശ്രമിച്ച മുനിയുടെ പാദങ്ങളിൽ പ്രീതികരമായ സേവനം ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ മുനി നിദ്രിച്ചിരിക്കെ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി.

Verse 14

धर्मव्रताचिन्तयञ्च किं ब्रह्माणं समर्चये पादसंवाहनं कुर्वे ब्रह्मा पूज्यो गुरोर्गुरुः

ധർമ്മവ്രതം ചിന്തിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു—ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനെ ഔപചാരിക അർഘ്യാദി ദ്രവ്യങ്ങളാൽ എന്തിന് പൂജിക്കണം? ഞാൻ പാദസംവാഹനം തന്നെയാകും ചെയ്യുക; കാരണം ബ്രഹ്മാവ് ഗുരുക്കന്മാരുടെയും ഗുരു, പൂജ്യൻ.

Verse 15

आहुतिमिति ख , छ , ज च देहमयीमिति ग , छ , ज च तपश्चितामिति झ समानीय श्रमान्वित इति ज सुप्ते समागत इति घ , ङ , ज , झ च धर्मव्रतेत्यादिः, गुरोर्गुरुरित्यन्तः पाठः छ पुस्तके नास्ति विचिन्त्य पूजयामास ब्रह्माणं चार्हणादिभिः मरीचिस्तामपश्यत् स शशापोक्तिव्यतिक्रमात्

‘ആഹുതി’—ഖ, ഛ, ജ പാഠങ്ങൾ; ‘ദേഹമയീ’—ഗ, ഛ, ജ; ‘തപശ്ചിതാ’—ഝ; ‘സമാനീയ, ശ്രമാന്വിത’—ജ; ‘സുപ്തേ സമാഗത’—ഘ, ങ, ജ, ഝ. ‘ധർമ്മവ്രതേ…ഗുരോർ ഗുരുഃ’ വരെയുള്ള പാഠം ഛ പകർപ്പിൽ ഇല്ല. തുടർന്ന് ആലോചിച്ച് അവൻ അർഹണാദി കർമങ്ങളാൽ ബ്രഹ്മാവിനെ പൂജിച്ചു; മരീചി അവളെ/അവനെ കണ്ടു, പറഞ്ഞ വാക്ക് ലംഘിച്ചതിനാൽ ശപിച്ചു.

Verse 16

शिला भविष्यसि क्रोधाद्धर्मव्रताब्रवीच्च तं पादाभ्यङ्गं परित्यज्य त्वद्गुरुः पूजितो मया

ധർമ്മവ്രത പറഞ്ഞു—“ക്രോധം മൂലം നീ ശിലയായിത്തീരും.” പിന്നെ അവൾ പാദാഭ്യംഗം ഉപേക്ഷിച്ച് പറഞ്ഞു—“നിന്റെ ഗുരുവിനെ ഞാൻ പൂജിച്ചു.”

Verse 17

अदोषाहं यतस्त्वं हि शापं प्राप्स्यसि शङ्करात् धर्मव्रता पृथक् शापं धारयित्वाग्रिमध्यगात्

ഞാൻ കുറ്റക്കാരിയല്ല; കാരണം നീ ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ശാപം പ്രാപിക്കും. ധർമ്മവ്രത ശാപം വേറെയായി വഹിച്ച് പിന്നെ അഗ്നിയുടെ മദ്ധ്യത്തിലേക്ക്/മുൻഭാഗത്തേക്ക് പോയി.

Verse 18

तपश् चचार वर्षाणां सहस्राण्ययुतानि च ततो विष्ण्वादयो देवा वरं ब्रूहीति चाब्रुवन्

അവൻ ആയിരങ്ങളും അയുതങ്ങളും വർഷങ്ങളോളം തപസ്സു ചെയ്തു; തുടർന്ന് വിഷ്ണു മുതലായ ദേവന്മാർ—“വരം പറയുക, വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 19

धर्मव्रताब्रवीद्देवान् शापन्निर्वर्तयन्तु मे देवा ऊचुः दत्तो मरीचिना शापो भविष्यति न चान्यथा

ധർമവ്രതാ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു—“എന്റെ ശാപം നടപ്പാകട്ടെ.” ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—“മരീചി നൽകിയ ശാപം തീർച്ചയായും ഫലിക്കും; മറ്റെങ്ങനെക്കും അല്ല.”

Verse 20

शिला पवित्रा देवाङ्घ्रिलक्षिता त्वं भविष्यसि देवव्रता देवशिला सर्वदेवादिरूपिणी

ഓ ശിലേ, നീ പവിത്രയാകും—ദേവന്മാരുടെ പാദമുദ്രകളാൽ അടയാളപ്പെടും; ഓ ദേവവ്രതേ, ഓ ദേവശിലേ, സർവദേവന്മാരുടെ ആദിരൂപങ്ങളെ ധരിക്കുന്നവളേ.

Verse 21

सर्वदेवमयी पुण्या निश् चलायारसुस्य हि देवव्रतोवाच यदि तुष्टास्थ मे सर्वे मयि तिष्ठन्तु सर्वदा

അവൾ പുണ്യവതിയും സർവദേവമയിയും, തീർച്ചയായും അചഞ്ചലസ്വരൂപിണിയുമാണ്. ദേവവ്രതൻ പറഞ്ഞു—“നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്നിൽ പ്രസന്നരാണെങ്കിൽ, എപ്പോഴും എന്നിൽ വസിക്കട്ടെ.”

Verse 22

ब्रह्मा विष्णुश् च रुद्राद्या गौरीलक्ष्मीमुखाः सुराः अग्निर् उवाच देवव्रतावचः श्रुत्वा तथेत्युक्त्वा दिवङ्गताः

അഗ്നി പറഞ്ഞു—ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, രുദ്ര മുതലായ ദേവന്മാരും ഗൗരി-ലക്ഷ്മി മുതലായ ദേവിമാരും ദേവവ്രതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 23

सा धर्मणासुरस्यास्य धृता देवमयी शिला सशिलश् चलितो दैत्यः स्थिता रुद्रादयस्ततः

ധർമ്മൻ ഈ അസുരനുവേണ്ടി ദേവമയമായ ആ ശിലയെ ധരിച്ചു; ശിലയോടുകൂടി ദൈത്യൻ ചലിച്ചു. തുടർന്ന് രുദ്രാദി ദേവന്മാർ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 24

सदेवश् चलितो दैत्यस्ततो देवैः प्रसादितः क्षीराब्धिगो हरिः प्रादात् स्वमूर्तिं श्रीगदाधरं

അപ്പോൾ ദൈത്യൻ സഹചാരിയായ ദേവന്മാരോടുകൂടെ ചലിച്ചു; തുടർന്ന് ദേവന്മാർ പ്രസാദിപ്പിച്ചതോടെ ക്ഷീരസാഗരവാസിയായ ഹരി തന്റെ തന്നെ പ്രകടമൂർത്തിയായ ശ്രീഗദാധരനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.

Verse 25

गच्छन्तु भोः स्वयं यास्यं मूर्त्या वै देवगम्यया ज पवित्रा देवानां वन्दिता त्वमिति घ सर्वतीर्थमयी इति घ , झ च तदा देवैर् इति ज गच्छेत्युक्त्वा स्वयं गच्छेदिति झ गच्छन्तूक्त्वा स्वयं यास्ये इति ख , छ च मूर्त्या देवैकगम्यया इति घ , ङ च स्थितो गदाधरो देवो व्यक्ताव्यक्तोभयात्मकः

“ഹേ, നിങ്ങളൊക്കെയും പോകുവിൻ!” എന്നു പറഞ്ഞ്, ദേവന്മാർക്ക് ഗമ്യമായ ആ മൂർത്തിയാൽ അവൻ സ്വയം പ്രസ്ഥാനം ചെയ്യുന്നു. അവനെ “പവിത്രീകരിക്കുന്നവൻ, ദേവന്മാർ വന്ദിക്കുന്നവൻ” എന്നും “സർവതീർത്ഥമയൻ” എന്നും സ്തുതിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ‘പോകുക’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ തന്നെയും പോകുന്നു. അവിടെ ഗദാധരനായ ദേവൻ നിലകൊള്ളുന്നു; അവന്റെ സ്വഭാവം വ്യക്തവും അവ്യക്തവും—ഇരണ്ടും ആകുന്നു.

Verse 26

निश् चलार्थं स्वयं देवः स्थित आदिगदाधरः गदो नामासुरो दैत्यः स हतो विष्णुना पुरा

സ്ഥിരതയ്ക്കായി സ്വയം ദേവൻ ആദിഗദാധരനായി നിലകൊണ്ടു. ‘ഗദ’ എന്ന പേരുള്ള ദൈത്യാസുരൻ പുരാതനകാലത്ത് വിഷ്ണുവാൽ വധിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 27

तदस्थिनिर्मिता चाद्या गदा या विश्वकर्मणा आद्यया गदया हेतिप्रमुखा राक्षसा हताः

അവന്റെ അസ്ഥികളിൽ നിന്ന് വിശ്വകർമ്മൻ നിർമ്മിച്ച ആ ആദിഗദയാണ് ആദ്യ ഗദയായി പ്രസിദ്ധമായത്; ആ മൂലഗദയാൽ ഹേതി മുതലായ പ്രധാന രാക്ഷസർ വധിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 28

गदाधरेण विधिवत् तस्मादादिगधाधरः देवमय्यां शिलायां च स्थिते चादिगदाधरे

അതുകൊണ്ട് വിധിപ്രകാരം ഗദാധരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചാൽ, ആ ആദിഗദാധരൻ ദേവമയമായ പുണ്യശിലയിലും അധിഷ്ഠിതനായി അവിടെയേ സ്ഥാപിതനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 29

गयासुरे निश् चलेय ब्रह्मा पूर्णाहुतिं ददौ गयासुरो ऽब्रवीद्देवान् किमर्थं वञ्चितो ह्य् अहं

ഗയാസുരൻ നിശ്ചലമായി കിടന്നപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് പൂർണാഹുതി അർപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് ഗയാസുരൻ ദേവന്മാരോട്—“എന്തിനാണ് എന്നെ വഞ്ചിച്ചത്?” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 30

विष्णोर्वचनमात्रेण किन्नस्यान्निश् चलोह्यहं आक्रान्तो यद्यहं देवा दातुमर्हत मे वरं

വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്ക് മാത്രത്താൽ ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് നിശ്ചലനാകരുത്? ദേവന്മാരേ, ഞാൻ കീഴടക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, എനിക്ക് വരം നൽകേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്।

Verse 31

देवा ऊचुः तीर्थस्य करणे यत् त्वमस्माभिर् निश् चलीकृतः विष्णोः शम्भोर्ब्रह्मणश् च क्षेत्रं तव भविष्यति

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—“തീർത്ഥം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഞങ്ങൾ നിന്നെ നിശ്ചലനാക്കി; അതിനാൽ ഈ സ്ഥലം നിന്റെ ക്ഷേത്രമാകും, വിഷ്ണു, ശംഭു, ബ്രഹ്മാ എന്നിവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുണ്യഭൂമിയുമാകും।”

Verse 32

प्रसिद्धं सर्वतीर्थेभ्यः पित्रादेर्ब्रह्मलोकदं इत्युक्त्वा ते स्थिता देवा देव्यस्तीर्थादयः स्थिताः

“ഇത് എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലുമെല്ലാം പ്രസിദ്ധം; പിതൃന്മാർ മുതലായവർക്ക് ഇത് ബ്രഹ്മലോകപ്രാപ്തി നൽകുന്നു” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് ആ ദേവന്മാർ അവിടെ തന്നെ നിലകൊണ്ടു; ദേവിമാരും തീർത്ഥാദി പുണ്യസാന്നിധ്യങ്ങളും അവിടെയേ സ്ഥാപിതമായി।

Verse 33

यागं कृत्वा ददौ ब्रह्मा ऋत्विग्भ्यो दक्षिणां तदा पञ्चक्रोशं गयाक्षेत्रं पञ्चाशत् पञ्च चार्पयेत्

യാഗം സമാപ്തമാക്കി ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ ഋത്വിജന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ നൽകി. ദക്ഷിണയായി അഞ്ചു ക്രോശം വ്യാപ്തിയുള്ള ഗയാക്ഷേത്രവും, അമ്പതും അഞ്ചും—അഥവാ അമ്പത്തഞ്ച്—ദ്രവ്യ/നാണയങ്ങളും അർപ്പിക്കണം.

Verse 34

ग्रामान् स्वर्णगिरीन् कृत्वा नदीर्दुग्धमधुश्रवाः सरोवराणि दध्याज्यैर् बहूनन्नादिपर्वतान्

പുണ്യസങ്കൽപം/വിധി പ്രകാരം അദ്ദേഹം ഗ്രാമങ്ങളും സ്വർണ്ണപർവതങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു; പാൽയും തേനും ഒഴുകുന്ന നദികൾ, തൈരും നെയ്യും നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങൾ, കൂടാതെ അന്നാദികളാൽ നിർമ്മിതമായ അനേകം പർവതങ്ങൾ (കൽപ്പിച്ചു).

Verse 35

मादादिगदाधर इत्य् अन्तः पाठो ज पुस्तके नास्ति शिलायान्तु इति ज वाञ्छितो ह्य् अहमिति ख , छ च दातुमर्हथेति ङ तीर्थस्य कारणायेति घ , झ च ग्रामान् पुण्यगिरीनिति ङ दध्याद्यैर् बहूनन्नादिपर्वतानिति ज कामधेनुं कल्पतरुं स्वर्णरूप्यगृहाणि च न याचयन्तु विप्रेन्द्रा अल्पानुक्त्वा ददौ प्रभुः

പ്രഭു അല്പം മാത്രം പറഞ്ഞു കാമധേനുവും കല്പതരുവും സ്വർണ്ണ-രൂപ്യഗൃഹങ്ങളും നൽകി; ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണർ ഒന്നും യാചിച്ചില്ല.

Verse 36

धर्मयागे प्रलोभात्तु प्रतिगृह्य धनादिकं स्थिता यदा गयायान्ते शप्ताते ब्रह्मणा तदा

എന്നാൽ ധർമ്മയാഗത്തിൽ ലാഭലോഭത്താൽ ധനാദികൾ സ്വീകരിച്ച് അതേ നിലയിൽ ഗയയിലേക്കു പോയാൽ, അപ്പോൾ അവർ ബ്രഹ്മാവാൽ ശപിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 37

विद्याविवर्जिता यूयं तृष्णायुक्ता भविष्यथ दुग्धादिवर्जिता नद्यः शैलाः पाषाणरूपिणः

നിങ്ങൾ വിദ്യാവിഹീനരായി തൃഷ്ണയോടെ നിറയും. നദികൾ പാലാദികളില്ലാതെ വരും; പർവതങ്ങൾ കല്ലിന്റെ സ്വഭാവം കൈവരും.

Verse 38

ब्रह्माणं ब्राह्मणश्चोचुर् नष्टं शापेन शाखिलं जीवनाय प्रसादन्नः कुरु विप्रांश् च सो ऽब्रवीत्

ബ്രാഹ്മണർ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു— “ശാപം മൂലം ഇതെല്ലാം നശിച്ചു. കൃപയാൽ ഞങ്ങൾക്കായി ഇതിന് വീണ്ടും ജീവൻ നൽകുക.” തുടർന്ന് അദ്ദേഹം വിപ്രന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

Verse 39

तीर्थोपजीविका यूयं सचन्द्रार्कं भविष्यथ ये युष्मान् पूजयिष्यन्ति गयायामागता नराः

തീർത്ഥസേവയിലൂടെ ഉപജീവനം നടത്തുന്ന നിങ്ങൾ ചന്ദ്രസൂര്യന്മാർ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം നിലനിൽക്കും; ഗയയിൽ വന്ന് നിങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നവർക്കും ദീർഘകാല പുണ്യഫലം ലഭിക്കും.

Verse 40

हव्यकव्यैर् धनैः श्रद्धैस्तेषां कुलशतं व्रजेत् नरकात् स्वर्गलोकाय स्वर्गलोकात् पराङ्गतिं

ഹവ്യ-കവ്യ അർപ്പണങ്ങൾ, ധനദാനങ്ങൾ, ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്ത കർമങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആ വംശത്തിലെ നൂറു തലമുറകൾ നരകത്തിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുമപ്പുറം പരമഗതിയും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 41

गयोपि चाकरोद्यागं बह्वन्नं बहुदक्षिणं गया पुरी तेन नाम्ना पाण्डवा ईजिरे हरिं

ഗയനും ധാരാളം അന്നാഹുതികളും സമൃദ്ധമായ ദക്ഷിണകളും ഉള്ള യാഗം നടത്തി; അവന്റെ നാമം കൊണ്ടുതന്നെ ആ നഗരം ‘ഗയാ’ എന്നായി പ്രസിദ്ധമായി. അവിടെ പാണ്ഡവർ ഹരി (വിഷ്ണു)യെ ആരാധിച്ചു.