Adhyaya 9

ສະກັນດະເລົ່າເຖິງຍຸກທີ່ທຳມະກັບຕາລະປັດ (dharma-viparyāsa) ເກີດຂຶ້ນດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງເວລາ; ພຣະສີ (Śrī) ຖອນອອກຈາກສາມໂລກ ແມ່ນແຕ່ໂລກເທວະກໍດູຈືດຈາງ. ອາຫານ ຢາ ນົມ ຊັບສົມບັດ ແລະຄວາມສະດວກສະບາຍຫຼຸດລົງ ກ່ອນເກີດທຸກຂ໌ອຶດຢາກ ແລະຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງສັງຄົມ. ເມື່ອຫິວໂຫຍ ສັດຫຼາຍພາກັນຂ້າສັດແລະກິນເນື້ອ; ແຕ່ພຣະລຶສີບາງອົງຜູ້ຍຶດສັດທຳ ບໍ່ຍອມຮັບອາຫານນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຈະຕາຍກໍຕາມ. ລຶສີເຖົ້າໆຈຶ່ງສອນ “ອາປັດທຳ” ອ້າງອີງພຣະເວດ ເພື່ອໃຫ້ຢູ່ລອດໃນຍາມຄັບຂັນ; ແຕ່ໃນຄຳສອນນັ້ນເກີດການເລື່ອນໄຫວຂອງການຕີຄວາມ: ຄຳທີ່ຄລຸມເຄືອ ແລະພາສາພຣະເວດທີ່ເວົ້າອ້ອມ ຖືກນຳໄປຕີຄວາມຕາມຕົວອັກສອນ ຈົນການບູຊາທີ່ມີການຂ້າສັດກາຍເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ການຂ້າໃນຍັດຍາກະຈາຍກວ້າງ ຮວມທັງພິທີ “ໃຫຍ່” ແລະເອົາອາຫານເຫຼືອຈາກພິທີມາເປັນເຫດຜົນໃນການກິນ; ເຈດຕະນາກໍຫັນໄປຫາຊັບສິນ ກິດການເຮືອນ ແລະການຢູ່ລອດ. ຜົນຕໍ່ເນື່ອງແມ່ນຂົນທຳສັງຄົມເສື່ອມ ການແຕ່ງງານປົນປົວເກີດຈາກຄວາມທຸກຍາກ ແລະຄວາມວຸ້ນວາຍ; ອະທຳເຕີບໃຫຍ່ ແລະຄຳພີພາຍຫຼັງບາງສ່ວນຍົກວິກິດທຳນີ້ເປັນອຳນາດຕາມປະເພນີ. ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ ພຣະອິນທຣະໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຄືນໂດຍບູຊາວາສຸເທວະ; ດ້ວຍພຣະຫຣິຄຸນ ສັດທຳຖືກຟື້ນຟູ ແຕ່ຍັງມີບາງຄົນຍຶດຖືທຳຍາມຄັບຂັນເກົ່າ. ເລື່ອງຈົບລົງໂດຍຊີ້ວ່າ ການແຜ່ຂອງຍັດຍາທີ່ຂ້າສັດ ເປັນປາກົດການຕາມການເກີດເຫດວິບັດໃນປະຫວັດສາດ.