Adhyaya 6

ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍ ສາວັນນີ ຖາມ ສະກັນດະ ກ່ຽວກັບການທີ່ພະຣາຊາ ມະຫານ ວະສຸ ຕົກລົງສູ່ດິນ/ໂລກໃຕ້ ແລະເຫດແຫ່ງຄຳສາບກັບການພົ້ນອອກ. ສະກັນດະ ຕອບໂດຍເລົ່າເຫດການເກົ່າ: ອິນທຣະ (ຊື່ ວິສະວະຈິດ) ເລີ່ມຍັດຍະຍາກະທີ່ຄ້າຍ ອັສວະເມດະ ໂດຍມັດສັດຫຼາຍຕົວໃຫ້ຮ້ອງໄຫ້. ນັກບວດລັດສະຫມີມາຮອດ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບ ແລ້ວສະແດງຄວາມປະຫລາດໃຈ ແລະເມດຕາຕໍ່ຄວາມຮຸນແຮງໃນພິທີ. ພວກລິສີສອນເທວະດາເຖິງ ສະນາຕະນະທັມ ວ່າ ອະຫິງສາ ແມ່ນຫຼັກສູງສຸດ; ການຂ້າສັດໂດຍກົງບໍ່ແມ່ນເຈດນາຂອງ ເວດະ. ເວດະມຸ່ງສ້າງ “ສີ່ຂາ” ຂອງທັມ ບໍ່ໃຫ້ຖືກທຳລາຍດ້ວຍການເບຍບຽນ. ພວກເຂົາຕຳນິການອ່ານຜິດທີ່ເກີດຈາກ ຣາຊະ/ຕະມະ ເຊັ່ນ ຕີຄວາມ “ອະຊະ” ເປັນແພະ ແທນຄວາມໝາຍທາງວິຊາການເປັນເມັດ/ສ່ວນປະກອບ; ແລະຍືນຢັນວ່າ ເທວະດາສາດຕະວິກ ສອດຄ່ອງກັບ ວິສນຸ ແລະການບູຊາດ້ວຍຍັດຍະຍາກະບໍ່ເບຍບຽນເປັນໄປໄດ້. ແຕ່ເທວະດາບໍ່ຍອມຮັບອຳນາດຂອງລິສີ ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງທາງຂອງອະທັມ—ຄວາມຍິ່ງຍໂສ, ຄວາມໂກດ, ແລະຄວາມຫຼົງ—ຂະຫຍາຍ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພະຣາຊາ ຣາໂຈປະຣິຈາຣະ ວະສຸ ມາຮອດ ແລະຖືກຂໍໃຫ້ຕັດສິນວ່າຄວນເຮັດຍັດຍະຍາກະດ້ວຍສັດ ຫຼືດ້ວຍເຂົ້າທັນຍາ/ຢາ. ຮູ້ວ່າເທວະດາມັກຢ່າງໃດ ວະສຸຈຶ່ງເຂົ້າຂ້າງພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າຄວນໃຊ້ແພະ/ສັດ; ດ້ວຍຄວາມຜິດແຫ່ງວາຈາ (ວາກໂດສະ) ພະອົງຕົກຈາກຟ້າເຂົ້າສູ່ດິນ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມຈື່ຈຳໄວ້ໂດຍພຶງ ນາຣາຍະນະ. ເທວະດາຢ້ານຜົນກຳຈາກຄວາມຮຸນແຮງ ຈຶ່ງປ່ອຍສັດ ແລະຈາກໄປ; ລິສີກໍກັບອາສຣົມ. ບົດນີ້ເປັນອຸທາຫອນເຕືອນໃຈເຖິງການຕີຄວາມຄຳພີ, ຈັນຍາບັນໃນພິທີ, ແລະນ້ຳໜັກກຳຂອງຄຳພູດຜູ້ມີອຳນາດ.