Adhyaya 5

ສະກັນດະໄດ້ພັນລະນາກະສັດຕົວຢ່າງ “ອະມາວາສຸ” (ສາຍວົງວາສຸ) ຜູ້ມີຄຸນທຳເຂັ້ມງວດ: ດຳລົງທຳ, ກະຕັນຍູຕໍ່ພໍ່ແມ່, ຄວບຄຸມຕົນ, ອະຫິງສາ, ຖ່ອມຕົນ ແລະ ຈິດໃຈໝັ້ນຄົງ. ພຣະອົງສວດຈະປະມັນຕຣານາຣາຍະນະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ບູຊາຕາມລະບຽບ (ແບ່ງເປັນ 5 ເວລາຕໍ່ມື້) ໂດຍຖວາຍແດ່ວາສຸເທວະກ່ອນ ແລ້ວແຈກຈ່າຍ “ເສດພຣະປຣະສາດ” ໃຫ້ເທວະ, ບັນພະບຸລຸດ, ພຣາຫມັນ, ຜູ້ພຶ່ງພາ ແລະ ຈຶ່ງບໍລິໂພກທີ່ເຫຼືອ—ເປັນຈັນຍາຂອງການກິນຢ່າງຖືກອຸທິດ. ພຣະອົງເຫັນການກິນເນື້ອທີ່ເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດເປັນຄວາມຜິດທາງສິນທຳຢ່າງໜັກ ແລະ ປົກຄອງໃຫ້ຫຼຸດລົງທັງຄຳຕົວະ, ຄວາມປອງຮ້າຍ, ແມ່ນແຕ່ຄວາມຜິດລະອຽດ. ບົດນີ້ຍັງເຊື່ອມພັນພັກຕິກັບປະເພນີພິທີ: ຍົກຍ້ອງຄູອາຈານປານຈະຣາຕຣະ ແລະ ປະຕິບັດພິທີກາມຍະ, ໄນມິດຕິກະ ແລະ ພັນທະປະຈຳ ໃນແນວສາດຕະວະ/ໄວສະນະວະ. ຕໍ່ມາມີການຮັບຮູ້ຈາກສະຫວັນ (ຂອງຂວັນຈາກອິນທຣະ) ແຕ່ເລື່ອງເຕືອນວ່າ ຄົນດີກໍອາດຕົກຕ່ຳໄດ້ເນື່ອງຈາກຄວາມລຳເອີຍ ຫຼື ຄຳເວົ້າຜິດພາດທ່າມກາງເທວະ. ດ້ວຍການກັບຄືນສູ່ຈະປະມັນຕຣາ ແລະ ພັກຕິຢ່າງໝັ້ນຄົງ ພຣະອົງໄດ້ຄືນສະຖານະສະຫວັນ, ເກີດໃໝ່ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງພໍ່ ແລະ ສຸດທ້າຍຂຶ້ນສູ່ພຣະສະຖານສູງ—ເພີ່ມພູນການບູຊາວາສຸເທວະໃນຫມູ່ລະສີ ແລະ ບັນລຸສະພາບສູງສຸດອັນປອດໄພບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ.