Adhyaya 4

ບົດນີ້ເປີດເຜີຍເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມກັນ. (1) ໃນບົດສົນທະນາ ນາຣະດະໄດ້ຟັງຄໍາສອນແລ້ວພໍໃຈ ແຕ່ຍັງປາຖະໜາຈະເຫັນຮູບອັນດັ້ງເດີມ/ສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ ຮູບນັ້ນບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍທານ ຍັດຍະ ພິທີເວດ ຫຼືຕະປະສະຍາຢ່າງດຽວ ແຕ່ຈະປາກົດແກ່ຜູ້ມີພັກຕິອັນເອກະພາບ (ananyā-bhakti). ນາຣະດະຖືກຢືນຢັນວ່າມີຄຸນສົມບັດດ້ວຍປັນຍາ ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ ແລະຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ svadharma ແລ້ວຖືກແນະນໍາໃຫ້ໄປຍັງ “ເກາະຂາວພາຍໃນ” Śvetadvīpa. (2) ສະກັນດະບັນຍາຍການເດີນທາງດ້ວຍຍົກຄະຂອງນາຣະດະ ແລະການເຫັນ Śvetadvīpa ອັນສະຫວ່າງໄສຢູ່ທາງເໜືອຂອງທະເລນ້ໍານົມ. ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນໄມ້ມົງຄຸນ ສວນ ແມ່ນ້ໍາ ດອກບົວ ນົກ ແລະສັດຫຼາກຫຼາຍ. ຜູ້ອາໄສເປັນຜູ້ພົ້ນທຸກ ບໍ່ມີບາບ ຫອມຫວານ ອ່ອນໄວ ມີໝາຍມົງຄຸນ; ບາງຄົນມີສອງແຂນ ບາງຄົນມີສີ່ແຂນ, ພົ້ນຈາກ “ຄື້ນຫົກປະການ” (ṣaḍ-ūrmi) ແລະເຫນືອຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ເວລາ. ສາວະຣະນີຖາມວ່າສັດທີ່ສູງສົ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະສະພາບເປັນຢ່າງໃດ. ສະກັນດະອະທິບາຍວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນ “ອັກສະຣະ” (Akṣara) ຜູ້ບັນລຸ brahma-bhāva ດ້ວຍການບູຊາວາສຸເທວະຢ່າງເອກະຈິດໃນວົງຈອນກ່ອນ, ຢູ່ເຫນືອເວລາແລະມາຍາ ແລະເມື່ອໂລກລະລາຍກໍກັບສູ່ Akṣara-dhāman. ຜູ້ອື່ນໆ ແມ່ນແມ່ນເກີດເປັນ kṣara ຕາມມາຍາ ກໍອາດບັນລຸໄດ້ດ້ວຍອະຫິງສາ ຕະປະສະຍາ svadharma ຄວາມຄາຍຍຶດ ຮູ້ມະຫິມາຂອງວາສຸເທວະ ພັກຕິສະເໝີ ຄົບຫາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ບໍ່ຫວັງແມ່ນແຕ່ມຸກຕິແລະສິດທິ ແລະການຟັງ/ສວດທ່ອງເລື່ອງກໍາເນີດແລະກິດຂອງຮະຣິຮ່ວມກັນ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍດ້ວຍຄໍາສັນຍາວ່າຈະມີນິທານປຸຣານະຍາວເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າມະນຸດກໍບັນລຸສະພາບນັ້ນໄດ້.