Adhyaya 32

ບົດ 32 ຮວບຮວມຄໍາສອນທີ່ຍຶດພຣະວາສຸເທວເປັນສູນກາງ ໂດຍຈັດລໍາດັບການຖ່າຍທອດຜູ້ເວົ້າ–ຜູ້ຟັງຢ່າງເປັນພິທີ. ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ນາຣະດະ ຫຼັງຈາກສັນລະເສີນ ອີສານະ ແລ້ວ ໄດ້ໄປອາສຣົມຂອງ ວະຍາສະ (ຊະມະຍາປຣາສະ) ແລະຖ່າຍທອດ “ເອການຕິກະທັມມະ” ໃຫ້ຜູ້ຖາມ. ຕໍ່ມາ ຄໍາສອນນີ້ຖືກວາງໃນສະພາຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ເມື່ອເທວະ, ປິຕຣະ ແລະລິສີຮັບຟັງ; ແລະ ພາສະກະຣະ (ພຣະສູຣະຍະ) ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຟັງອີກຄັ້ງ ສິ່ງທີ່ນາຣະດະເຄີຍຟັງຈາກ ນາຣາຍະນະ. ການຖ່າຍທອດດໍາເນີນຕໍ່—ໃນຫມູ່ວາລະຄິລະຍະ ໄປຫາ ອິນທຣະ ແລະເທວະທັງຫມົດເທິງພູເມຣຸ; ຜ່ານ ອະສິຕະ ໄປຫາປິຕຣະ; ຕໍ່ໄປຫາກະສັດ ຊານຕະນຸ, ໄປຫາ ພີສະມະ, ແລະສຸດທ້າຍຫາ ຢຸທິສຖິຣະ ໃນທ້າຍສົງຄາມພາຣະຕະ. ບົດນີ້ອະທິບາຍວ່າ ການຟັງມາຫາຕະມະນີ້ ກໍ່ໃຫ້ເກີດພັກຕິອັນສູງສຸດເພື່ອມຸ່ງສູ່ໂມກສະ ແລະຊີ້ວ່າ ພຣະວາສຸເທວແມ່ນເຫດປັດໃຈສູງສຸດ ແລະເປັນບໍ່ນ້ໍາພຸຂອງ ວະຍູຫະ ແລະ ອະວະຕາຣະ. ທ້າຍບົດເປັນຟະລະສຣຸຕິອັນໜາແນ່ນ: ຂໍ້ຄວາມນີ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ແກ່ນສານ” ຂອງການເລົ່າພູຣານະ ແລະເປັນ “ຣະສະ” ຂອງ ເວດ–ອຸປະນິຊັດ, ສາງຂະຍະ–ໂຍຄະ, ປັນຈະຣາຕຣະ ແລະ ທັມມະຊາສຕຣະ. ມັນສັນຍາຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ, ການທໍາລາຍອັບມົງຄົນ, ແລະຜົນທັງໂລກີ–ໂລກຸດຕະຣະ (ທັມມະ, ກາມະ, ອັດຖະ, ໂມກສະ) ພ້ອມຜົນມົງຄົນສໍາລັບກະສັດ ແລະແມ່ຍິງ. ສູຕະປິດທ້າຍໂດຍເຊີນຊວນຜູ້ຮູ້ໃຫ້ບູຊາພຣະວາສຸເທວພຽງອົງດຽວ ແລະນະມັດສະການພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂກໂລກະ ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມພູນຄວາມປິຕິໃນພັກຕິ.