Adhyaya 31

ບົດທີ 31 ປິດທ້າຍສາຍການສອນ: ນາຣະດະ (Nārada) ໄດ້ຟັງ ສະກັນດະ (Skanda) ອະທິບາຍທາງທຳມະເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ແລ້ວ ປະກາດວ່າຄວາມສົງໄສຖືກທຳລາຍໝົດ (saṃśaya-nāśa) ແລະຕັ້ງໃຈຈະປະພຶດຕະປະສະ (tapas) ຕໍ່ໄປ ພ້ອມຮັບຟັງຄວາມຮູ້ທຸກມື້. ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ນາຣະດະຢູ່ຕໍ່ອີກພັນປີເທວະ ເຮັດຕະປະສະ ແລະຟັງຄຳສອນຂອງ ຮະຣິ (Hari) ຕາມການເວລາອັນຄວນ ຈົນເກີດ “ຄວາມສຸກງອມ” ທາງຈິດ (pakvatā) ແລະຄວາມຮັກໃນ ພຣະສີກຣິສນະ (Śrī Kṛṣṇa) ໃນຖານະອາດຕະມັນແຫ່ງທຸກສິ່ງ (akhilātman) ຍິ່ງແຮງກວ່າເກົ່າ. ເມື່ອຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນ ສິດທະ-ໂຢຄິນ (siddha-yogin) ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພັກຕິອັນສູງ ພຣະນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ຈຶ່ງມອບໝາຍໃຫ້ເດີນທາງເພື່ອປະໂຫຍດໂລກ (lokahita) ແລະເຜີຍແຜ່ “ເອການຕະ-ທຳມະ” (ekānta-dharma) ໃຫ້ທົ່ວໄປ. ນາຣະດະຈຶ່ງຖວາຍສະຕຸຕິ (stuti) ຍາວ ພັນລະນາພຣະນາຣາຍະນະ/ວາສຸເທວະ ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງຈັກກະວານ ເປັນຈອມໂຢຄະ ເປັນພະຍານ ເກີນກວ່າຄຸນະ (guṇa) ແລະການກະທຳ ແລະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງດ້ວຍເມດຕາຈາກຄວາມຢ້ານກົວແລະສັງສາຣະ. ບົດສັນລະເສີນນີ້ຍັງຕັ້ງຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງການລະລຶກພຣະເຈົ້າທີ່ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ (ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຕາຍ) ກັບຄວາມຫຼົງຕິດໃນຮ່າງກາຍ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຊັບສິນ ແລະຈົບລົງດ້ວຍຈັນຍາຂອງການພຶງພາພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນທີ່ພຶງ.