Adhyaya 3

ອັດຍາຍ 3 ເປີດເລື່ອງເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະ ໂດຍນາຣະດະຍົກຍ້ອງແລະຖາມວ່າ: ຖ້າວາສຸເທວ (Vāsudeva) ຖືກຮ້ອງສັນລະເສີນໃນເວດ ແລະ ປຸຣານະວ່າເປັນຜູ້ສ້າງ–ຜູ້ຄຸ້ມຄອງອັນຖາວອນ ແລະວັນນະ–ອາສຣະມທັງຫມົດບູຊາພຣະອົງໃນຫຼາຍຮູບແບບ ແລ້ວເທວະອົງໃດທີ່ແມ່ນແມ່ນກະທັ້ງວາສຸເທວຍັງບູຊາເປັນພໍ່ ຫຼື ເປັນພຣະເຈົ້າ? ພຣະນາຣາຍະນະຕອບວ່າຄຳສອນນີ້ລະອຽດລຶກ ແລະອະທິບາຍຕາມອຸປນິຊັດວ່າ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດແມ່ນ satya–jñāna–ananta ເກີນກວ່າສາມຄຸນ ປາກົດເປັນພຸຣຸສະທິວະຍະ “ມະຫາພຸຣຸສະ” ທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ວາສຸເທວ, ນາຣາຍະນະ, ວິສນຸ, ແລະ ກຣິສນະ. ພຣະອົງວາງ “ມະຣະຍາດາ” ເປັນຂອບເຂດແຫ່ງໂລກ: ໜ້າທີ່ຕໍ່ເທວະ (daiva) ແລະບັນພະບຸຣຸດ (pitṛ) ຄວນປະຕິບັດ ແຕ່ທັງສອງສຸດທ້າຍຕ້ອງຫັນໄປຫາພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ຜູ້ເປັນ “ຕົນ” ຂອງສັດທັງປວງ. ຈາກນັ້ນຈັດປະເພດກຳມະເວດເປັນ pravṛtti ແລະ nivṛtti: pravṛtti ຄືໜ້າທີ່ສັງຄົມ (ແຕ່ງງານ ຊັບສິນຖືກທຳ ຍັດຍະທີ່ອີງຕາມຄວາມປາຖະໜາ ແລະວຽກສາທາລະນະ) ໃຫ້ຜົນສະຫວັນຊົ່ວຄາວ ແລ້ວເມື່ອບຸນໝົດກໍກັບຄືນສູ່ໂລກ. nivṛtti ຄືການສະຫຼະ ຄວບຄຸມຕົນ ຕະປະ ແລະຍັດຍະຊັ້ນສູງ (brahma/yoga/jñāna/japa) ນຳໄປສູ່ໂລກສູງເກີນຕຣິໂລກ ແຕ່ຍັງຢູ່ໃຕ້ການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ. ຈຸດຫັນສຳຄັນຄື: ກຳມະທີ່ເກີດຈາກຄຸນ ຈະກາຍເປັນ “ນິຣຄຸນ” ເມື່ອເຮັດໂດຍຜູກພັນກັບວິສນຸ (viṣṇu-sambandha) ໃຫ້ຜົນອັກສະຍະ ແລະນຳໄປສູ່ທາມະຂອງພຣະພະຄະວານ. ຍົກຕົວຢ່າງຜູ້ຢູ່ທາງ pravṛtti (ປຣະຊາປະຕິ, ເທວະ, ຣິສິ) ແລະທາງ nivṛtti (ສະນະກະ ແລະມຸນີຜູ້ມັ່ນຄົງ) ລ້ວນບູຊາພຣະອົງດຽວກັນຕາມວິໄນຂອງຕົນ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳວ່າ ພຣະເຈົ້າຕອບຮັບຕໍ່ພັກຕິ: ການກະທຳນ້ອຍໆດ້ວຍຄວາມສັດທາໃຫ້ຜົນໃຫຍ່ແລະຍືນຍາວ; ຜູ້ອຸທິດຕົນແຕ່ພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບການຮັບໃຊ້ເຫນືອວັດຖຸດ້ວຍກາຍທິບ; ແລະຄວາມສຳພັນທີ່ແທ້ກັບພຣະອົງຈະຢຸດວົງຈອນສັງສານ ແລະສົ່ງເສີມຄວາມສຳເລັດໃນ karma-yoga ແລະ jñāna-yoga.