Adhyaya 26

ບົດທີ 26 ເລີ່ມດ້ວຍສະກັນດະເລົ່າວ່າ ນາຣະດະໄດ້ຖາມອີກຄັ້ງ ຫຼັງຈາກຟັງການອະທິບາຍເລື່ອງ ເອການຕິກະທັມ. ນາຣະດະຂໍໃຫ້ຊີ້ແຈງ “ກຣິຍາໂຢກ” ອັນເປັນວິໄນປະຕິບັດທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດທາງວິນຍານ. ພຣະນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ ກຣິຍາໂຢກແທ້ໆຄື ວິທີບູຊາພຣະວາສຸເທວ (Vāsudeva-pūjā-vidhi) ທີ່ມີຫຼັກຖານກວ້າງຂວາງໃນ ເວດ, ຕັນຕຣະ ແລະ ປູຣານະ ແລະປັບໄດ້ຕາມກຳລັງ ແລະ ຄວາມນິຍົມຂອງຜູ້ມີພັກຕິ. ບົດນີ້ກຳນົດຄຸນສົມບັດຜູ້ມີສິດຮັບ ໄວສະນະວະ-ດີກຊາ ຕາມວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະ, ການໃຊ້ມູນມັນຕຣະ (ມັນຕຣະ 6 ພະຍາງຂອງພຣະກຣິສນະ) ແລະຄວາມຈຳເປັນຂອງພັກຕິທີ່ຈິງໃຈ ບໍ່ຫລອກລວງ ພ້ອມກັບຮັກສາໜ້າທີ່ສັງຄົມ-ສາສະໜາ. ມັນຊີ້ແນະການເລືອກຄູບາອາຈານ, ເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກເຊັ່ນ ສາຍມາລາຕຸລະສີ ແລະ ອູຣດວະ-ປຸນດຣະ ດ້ວຍ ໂກປີຈັນດະນະ, ພ້ອມລະບຸລະບຽບບູຊາປະຈຳວັນ: ຕື່ນເຊົ້າ, ພິຈາລະນາພາຍໃນຕໍ່ ເກສະວະ, ຊຳລະກາຍ-ອາບນ້ຳ, ສັນດະຍາ/ໂຮມະ/ຈະປະ, ແລະຈັດຫາເຄື່ອງບູຊາທີ່ບໍລິສຸດຢ່າງລະມັດລະວັງ. ຕໍ່ມາຍັງກ່າວເຖິງຮູບພຣະວາສຸເທວ/ກຣິສນະ: ວັດຖຸ, ສີ, ຮູບສອງແຂນຫຼືສີ່ແຂນ, ອາວຸດແລະສັນຍາລັກເຊັ່ນ ຂຸ່ຍ, ຈັກຣະ, ສັງຂະ, ຄະດາ, ປັດມະ ແລະການປະດັບພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ຫຼື ຣາທາ. ມັນແຍກຮູບຄົງທີ່ (ອະຈະລະ) ແລະຮູບເຄື່ອນຍ້າຍ (ຈະລະ), ອະທິບາຍເວລາທີ່ບໍ່ຕ້ອງເຊີນ/ສົ່ງຄືນ (āvāhana/visarjana) ແລະຂໍ້ຄວນລະວັງໃນການຈັດການຮູບບາງປະເພດ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳວ່າ ພັກຕິແລະສັດທາແມ່ນຕົວຕັດສິນ: ນ້ຳທຳມະດາທີ່ຖວາຍດ້ວຍໃຈຈິງ ກໍເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ສະຖິດໃນໃຈພໍໃຈ, ແຕ່ຂອງຖວາຍຫຼາຍໂດຍຂາດສັດທາ ບໍ່ນຳຄວາມປິຕິວິນຍານ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ບູຊາກຣິສນະທຸກມື້ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຄວາມດີຂອງຜູ້ມີພັກຕິ.