Adhyaya 20

ບົດທີ 20 ເລີ່ມດ້ວຍ ນາຣະດະ ທູນຖາມເຖິງ “ເອການຕະ” ທຳທີ່ພຣະເຈົ້າຮັບຮອງ—ທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ ວາສຸເທວ ພໍພຣະໄທຢູ່ເສມອ. ພຣະນາຣາຍະນະ ຢືນຢັນວ່າເຈດຕະນາຂອງນາຣະດະບໍລິສຸດ ແລະຖ່າຍທອດຄຳສອນນີ້ເປັນທຳອັນອະມະຕະ. ເອການຕິກະ-ທຳ ຖືກນິຍາມເປັນພັກຕິອັນເອກະພາບຕໍ່ ອີສະວະຣະ (ພ້ອມພຣະລັກສະມີ) ໂດຍມີ ສະວະທຳ, ປັນຍາ ແລະ ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ເປັນຫຼັກຄ້ຳຈຸນ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະ ຖາມເຖິງລັກສະນະຈຳເພາະຂອງ ສະວະທຳ ແລະຫຼັກການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໂດຍຍອມຮັບວ່າ ນາຣາຍະນະ ແມ່ນຮາກຖານຂອງສາດສະຕຣາທັງປວງ. ບົດນີ້ຈັດລຽງທຳເປັນສອງຊັ້ນ: (1) ຄຸນທຳຮ່ວມຂອງມະນຸດ—ອະຫິງສາ, ບໍ່ປອງຮ້າຍ, ຄວາມຈິງ, ຕະປະ, ຄວາມສະອາດພາຍໃນ/ພາຍນອກ, ບໍ່ລັກ, ຄວບຄຸມອິນຊີ, ຫຼີກເວັ້ນຂອງມຶນເມົາແລະຄວາມປະພຶດຜິດ, ອົດອາຫານເອກາດະຊີພ້ອມຍະມະ, ສະເຫຼີມສະຫຼອງວັນປະສູດຂອງ ຫຣິ, ຄວາມຕົງໄປຕົງມາ, ຮັບໃຊ້ຄົນດີ, ແບ່ງປັນອາຫານ, ແລະພັກຕິ; (2) ໜ້າທີ່ຕາມວັນນະ—ພຣາຫມັນ, ກະສັດ, ໄວສະຍະ, ຊູດຣະ ພ້ອມຫຼັກການຫາລ້ຽງຊີບ ແລະການປະພຶດໃນຍາມຄັບຂັນ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງ ສັດ-ສັງຄະ ເປັນທາງໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຄົບຄົນອະທຳ. ຍັງກ່າວເຖິງຜົນກຳຂອງການເຮັດຮ້າຍ ສາທຸ, ພຣາຫມັນ ແລະ ງົວ ໂດຍຖືວ່າເປັນບ່ອນສັກສິດດຸດດັ່ງຕີຣຖະ. ທ້າຍບົດຊີ້ນຳໄປສູ່ທຳຂອງອາສຣະມະ.