Adhyaya 2

ບົດທີ 2 ຖືກວາງເປັນການເປີດເຜີຍອັນມີອໍານາດ: ສະກັນດະກ່າວວ່າ ຄໍາຖາມນີ້ເລິກຊຶ້ງ ບໍ່ອາດຕອບໄດ້ດ້ວຍເຫດຜົນລ້ວນໆ ແຕ່ຈະກ່າວໄດ້ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ແລະ ພຣະອະນຸເຄາະຂອງ ວາສຸເທວະ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງໄດ້ຫວນໄປຫາຕົວຢ່າງໃນມະຫາກາບ: ຫຼັງສົງຄາມພາຣະຕະ ຢຸທິສຖິຣະ ຖາມ ພີສະມະ (ຜູ້ຈົ່ງຈໍ່ໃນສະມາທິຕໍ່ ອະຈຸຕະ) ວ່າ ຄວນບູຊາເທວະໃດເພື່ອໄດ້ຮັບ ປຸຣຸສາຣຖະ 4 ປະການ ສໍາລັບວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະທຸກຢ່າງ; ຈະສໍາເລັດໄດ້ໄວ ແລະ ບໍ່ມີອຸປະສັກແນວໃດ; ແລະ ບຸນນ້ອຍໆຈະນໍາໄປສູ່ສະຖານະສູງໄດ້ແນວໃດ. ສະກັນດະລາຍງານວ່າ ພີສະມະໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກ ກຣິສນະ ແລ້ວສອນ “ສຣີ-ວາສຸເທວະ-ມາຫາຕມະຍະ” ແລະຖືກສືບຕໍ່ໂດຍ ນາຣະດະ ຜ່ານ ກຸຣຸເກສຕຣະ ແລະ ໄກລາສະ ເປັນສາຍການຮັກສາຄໍາສອນ. ແກ່ນຄໍາສອນຢືນຢັນວ່າ ວາສຸເທວະ/ກຣິສນະ ແມ່ນ ປຣະບຣະຫມັນ ຄວນແກ່ການບູຊາທັງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຜູ້ມີຄວາມປາຖະໜາ; ທຸກຊັ້ນວັນນະສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ ໂດຍຢູ່ໃນທໍາຂອງຕົນ. ກຳທັງວິເທດ, ພິຕຣະ, ແລະ ໂລກິຍະ ຖ້າບໍ່ຜູກພັນກັບ ກຣິສນະ ຈະເປັນຂອງຊົ່ວຄາວ ຈໍາກັດ ແລະ ຖືກຕໍ່າໜິດ້ວຍຂໍ້ບົກພ່ອງ; ແຕ່ຖ້າເຮັດເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງ ຈະກາຍເປັນ “ນິຣຄຸນ” ໃນຜົນ ໃຫ້ຜົນໃຫຍ່ ບໍ່ເສື່ອມ ແລະ ອຸປະສັກຖືກລົບລ້າງໂດຍພຣະລິດ. ບົດນີ້ຍັງເປີດເລື່ອງອິຕິຫາສະ: ນາຣະດະໄປຢ້ຽມ ນະຣ-ນາຣາຍະນະ ທີ່ ບະດາຣີອາສຣະມະ ເຫັນພິທີປະຈໍາວັນອັນແນ່ນອນ ແລະ ເກີດຄໍາຖາມ ເພື່ອສືບຕໍ່ບົດສົນທະນາຕໍ່ໄປ.