Purushottama Jagannatha Mahatmya

Vyasa

Vishnu Khanda49 Adhyayas

This section is anchored in the sacred landscape of Puruṣottama-kṣetra on the eastern seacoast (sāgarasyottare tīre), associated with the southern bank of a “mahānadī” and the prominence of Nīlācala/Nīlaparvata. The narrative situates the site as a concealed yet preeminent pilgrimage field, describing features such as the Nīlādri interior, a celebrated water-body (Rauhiṇa-kuṇḍa), and the coastal-sand terrain associated with tīrtha-rāja imagery. The geography is presented as both physical and theological: a place where the omnipresent deity is said to be especially perceivable through embodied forms and localized rites.

Adhyayas in Purushottama Jagannatha Mahatmya

49 chapters to explore.

Adhyaya 1

Puruṣottama-kṣetra-prastāvaḥ (Introduction to the Glory of Puruṣottama-kṣetra)

ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍມັງຄະລາຈາຣະນາ ອັນເຊີນນະຣາຍະນະ, ນະຣ-ນະໂຣຕຕະມະ, ສະຣັສວະຕີ ແລະ ວະຍາສະ ເພື່ອວາງບັນບົດການສືບທອດທັງປາກແລະຄັງຄວາມຮູ້. ບັນດາລະສີຖາມ ໄຈມິນີ ກ່ຽວກັບ ປຸຣຸສົດຕະມະ-ເກສຕຣະ ອັນຊໍາລະບາບສູງສຸດ, ໂດຍສະເພາະຄວາມພິລຶກທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ກັບປາກົດເປັນຮູບທີ່ເຫັນໄດ້ ໃນກາຍໄມ້ (ດາຣຸ-ຕະນຸ) ແລະຕົ້ນກໍາເນີດຂອງເກສຕຣະ. ໄຈມິນີກ່າວວ່າ ຄໍາສອນນີ້ເປັນ “ປະຣະມະ-ຣະຫັດສະຍະ” ບໍ່ຄວນແກ່ຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ. ຕໍ່ມາລາວເລົ່າພາບລວມແຫ່ງຈັກກະວານ: ຫຼັງການສ້າງໂລກ ແລະການສະຖາປະນາຕີຣຖະ, ພຣະພຣະຫມາຜູ້ແບກພາລະການຄ້ຳຈຸນສັດທີ່ຖືກທຸກຂ໌ສາມປະການ ຕັດສິນໃຈສັນລະເສີນ ພຣະວິສນຸ ເປັນເຫດປັດໃຈດຽວແຫ່ງມົກຂະ. ບົດສັນລະເສີນຂອງພຣະພຣະຫມາສະທ້ອນພະທຳແບບບັກຕິທີ່ບໍ່ແຍກສອງ: ພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ສ້າງ, ຜູ້ຮັກສາ, ພະຍານ; ໂລກເປັນການປາກົດທີ່ພຶ່ງພາພຣະອົງ. ພຣະພະຄະວານປາກົດພ້ອມທຸງຄຣຸດ ແລະເຄື່ອງໝາຍ ສັງຂ໌-ຈັກຣະ-ຄະທາ, ແລ້ວເຜີຍເຂດລັບຕາມຊາຍຝັ່ງ ທາງເໜືອຂອງທະເລ ແລະທາງໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ ມີນີລະປະຣະວະຕະ/ນີລາຈະລະເປັນມົກກຸດ. ພຣະອົງປະກາດວ່າເກສຕຣະນີ້ເຫນືອວົງຈອນການສ້າງ-ທໍາລາຍ, ກໍານົດຈຸດພາຍໃນໃກ້ຮາກໄຊບັນຍັນ ແລະ ຣາວຫິນາ-ກຸນດະ; ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍນ້ໍານັ້ນຈະໄດ້ຄວາມໃກ້ຊິດ/ຮ່ວມຮອຍກັບພຣະອົງ. ທ້າຍສຸດ ພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ພຣະພຣະຫມາໄປເບິ່ງສິຣິອັນອັດສະຈັນຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.

Adhyaya 2

Yama’s Hymn to Nīlamādhava and the Jurisdiction of Puruṣottama-kṣetra (यमस्तवः तथा क्षेत्रमहिमा)

ບົດທີ 2 ເປີດເລື່ອງໂດຍໄຈມິນີ ບັນຍາຍເຫດການທີ່ນີລາດຣິ: ພຣະພຣະຫມາມາຮອດ ແລະເຫັນອັດສະຈັນ—ນົກກາ (ວາຍະສະ) ລົງອາບນ້ຳໃນສະນ້ຳເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ ແລ້ວເມື່ອໄດ້ເຫັນນີລະມາດະວະຜຸດຜ່ອງດັ່ງແກ້ວສີຟ້າ ກໍລະທິ້ມຮ່າງນົກ ແລະປາກົດເປັນຮູບພຣະວິສນຸ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະດາ. ນັກລຶກສາທັງຫຼາຍຈຶ່ງສະຫຼຸບຫຼັກທຳວ່າ ສຳລັບພຣະວິສນຸພັກຕິ ບໍ່ມີສິ່ງໃດ “ຍາກ” ແລະການຫຼຸດພົ້ນກໍເປັນໄປໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເກີນຂອບເຂດພິທີກຳຂອງມະນຸດ ຢືນຢັນພະລັງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກຂອງສະຖານທີ່ນີ້. ຕໍ່ມາ ຍະມະຣາຊ (ທັມມະຣາຊ) ເຂົ້າໄປຫາພຣະຈະກັນນາຖ ກໍ່ກາບກົດລົງ ແລະຖວາຍສະໂຕຕຣະອັນຍາວ ສັນລະເສີນພຣະວິສນຸເປັນເຫດແຫ່ງການສ້າງ–ຄຸ້ມຄອງ–ທຳລາຍ ເປັນຫຼັກພຶ້ນພາຍໃນຂອງຈັກກະວານ ແລະເປັນເມດຕາອັນເກີນກວ່າຕົ້ນແລະປາຍ; ພ້ອມເອີ້ນນາມອະວະຕາຣະ ວະຣາຫະ ແລະນະຣະສິງຫະ ກັບການບໍ່ແຍກຈາກພຣະລັກສະມີ. ພຣະອົງພໍໃຈ ແລະໃຫ້ພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ສອນຍະມະຣາຊວ່າ ປຸຣຸສົດຕະມະ-ເຂດຕຣະ ແມ່ນດິນແດນທີ່ຄູ່ເທວະດາບໍ່ຄວນລະທິ້ມ ແລະກົດໝາຍກຳມະທົ່ວໄປກັບອຳນາດລົງໂທດບໍ່ເຮັດວຽກຢູ່ນັ້ນ; ບາບຂອງຜູ້ຢູ່ອາໄສຈະໄໝ້ຫາຍໄປເຫມືອນຝ້າຍໃນໄຟ ແມ່ນແຕ່ສັດທີ່ບໍ່ແມ່ນມະນຸດ. ຍະມະຣາຊຈຶ່ງຖ່ອມຕົນ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບເກືອບທຸກດ້ານ: ຂະໜາດເຂດຕຣະ ວິທີຢູ່ອາໄສ ຜົນບຸນ ຕີຣຖະ ຫຼັກການປົກຄອງ ແລະເຫດຜົນລຶກລັບທີ່ສັດທັງຫຼາຍບໍ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທ່ານໃນດິນແດນອັນສັກສິດນັ້ນ.

Adhyaya 3

मार्कण्डेय-प्रलयदर्शनं तथा पुरुषोत्तमक्षेत्र-शाश्वत्यप्रतिपादनम् (Markandeya’s Pralaya Vision and the Eternality of Puruṣottama-kṣetra)

ບົດນີ້ເປັນການສອນທາງເທວະວິທະຍາທີ່ຊັ້ນຊ້ອນ ເພື່ອຍືນຢັນຄວາມພິເສດຂອງພື້ນທີ່ສັກສິດ (kṣetra) ພຸຣຸໂສຕຕະມະ. ໃນພາບພຣະລະຍະ ໂລກທັງປວງຈົມຢູ່ໃນມະຫາສະມຸດອັນດຽວ ພຣະລິສີມາຣະກັນເດຍ ພະເດີນພະເດີນຫາທີ່ພຶ່ງບໍ່ໄດ້ ຈົນເຫັນບ່ອນຫນຶ່ງທີ່ມັ່ນຄົງຄ້າຍພຸຣຸໂສຕຕະມະ-kṣetra ມີຕົ້ນນະຍະໂກຣະດ (ໄທ້/ບັນຢັນ) ໃຫຍ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ສຽງເດັກທິບຊວນໃຫ້ເຂົ້າໄປ ແລະທ່ານໄດ້ພົບນາຣາຍະນະ ຜູ້ຖືສັງຂະ, ຈັກຣະ, ແລະຄະດາ. ມາຣະກັນເດຍຖວາຍສະໂຕຕຣະ ຍ້ອງຍໍພຣະເມດຕາ, ຄວາມເຫນືອກວ່າຄຸນະທັງສາມ, ແລະການທີ່ພຣະອົງຮັບຮູບກາຍໂດຍຈົ່ງໃຈເພື່ອກະລຸນາສັດໂລກ. ນາຣາຍະນະສັ່ງໃຫ້ເບິ່ງຕົ້ນໄທ້ຈັກກະວານ ແລະເຂົ້າໄປໃນປາກຮູບເດັກ; ພາຍໃນ ທ່ານເຫັນພູມິສາດຈັກກະວານຄົບຖ້ວນ—ໂລກ 14, ເທວະ, ລິສີ, ມະຫາສະມຸດ, ເມືອງ, ໂລກນາກ ແລະເສສະ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນມາຍາ ແລະການທີ່ສັບພະສິ່ງຖືກບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະອົງ. ກັບອອກມາແລ້ວ ທ່ານຖາມເຖິງຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງການສ້າງໃນຍາມພຣະລະຍະ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອະທິບາຍວ່າ kṣetra ນີ້ “ຖາວອນ” ໃນແນວທິດສະດີ ທີ່ປະຕິເສດການສ້າງ-ທຳລາຍ ແລະພັນທະສັງສານ; ການເຂົ້າມາແມ່ນຄວາມມັ່ນຄົງທີ່ມຸ່ງສູ່ມົກຂະ. ທ້າຍສຸດ ມາຣະກັນເດຍປະຕິຍານຢູ່ອາໄສ ແລະພຣະອົງຮັບປະກັນວ່າຈະມີຕີຣະຖະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດ; ໂດຍຕະປະສະ ແລະບູຊາພຣະສິວະເປັນ “ຮ່າງກາຍທີສອງ” ຂອງພຣະອົງ ທ່ານຊະນະຄວາມຕາຍ. ຈາຍມິນີເພີ່ມເລື່ອງຮູບກຳເນີດຂອງຫຼຸມສັກສິດ (garta) ແລະຜົນພິທີ, ພ້ອມພູມສັນຖານຂອງ kṣetra ຊາຍຝັ່ງ ແລະກ່າວເຖິງຢະເມສະວະຣະ ຜູ້ບັນເທົາອຳນາດການຜູກມັດຂອງຢະມະ.

Adhyaya 4

Kapālamocana–Vimalā–Nṛsiṃha-Guardianship and the Conch-Shaped Map of Puruṣottama Kṣetra (कपालमोचन–विमला–नृसिंह-रक्षा तथा शंखाकार-क्षेत्रवर्णनम्)

ອັດທະຍາຍນີ້ວາງພູມສັນຖານສັກສິດຂອງ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ-ເຂດ (Puruṣottama Kṣetra) ໂດຍໃຊ້ພາບ “ທົ່ງຮູບສັງຂ໌” (śaṅkha-ākāra) ທີ່ມີ “ຫົວ” ແລະ “ພາຍໃນ” ເປັນຊັ້ນໆຂອງສະຖານທີ່ໃຫ້ຄວາມພົ້ນທຸກ. ພຣະສຣີ (Śrī) ກ່າວວ່າເຂດນີ້ຜູກພັນໂດຍກົງກັບການປະທັບຢູ່ຂອງ ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ແລະຊີ້ເຂດທີ່ອຸດົມດ້ວຍອານຸພາບເນື່ອງຈາກການສຳຜັດນ້ຳທະເລ ຈົນຍົກຕີຣຖະທ້ອງຖິ່ນໃຫ້ເປັນ “ຕີຣຖະຣາຊາ” (tīrtha-rāja)។ ນິທານຂອງ ຣຸດຣະ (Rudra) ອະທິບາຍການສ້າງ ກະປາລະໂມຈະນະ-ລິງຄະ (Kapālamocana-liṅga): ຣຸດຣະຜູ້ແບກກະໂຫຼກຂອງ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ພົ້ນຈາກພາລະບາບທີ່ນີ້; ການເບິ່ງພຣະ (darśana) ແລະການບູຊາລິງຄະນີ້ ກ່າວວ່າຊ່ວຍລ້າງບາບຫນັກໄດ້. ຕໍ່ມາຍັງກຳນົດຈຸດສຳຄັນອື່ນໆ: ວິມະລາ-ສັກຕິ (Vimalā-Śakti) ຜູ້ປະທານ bhukti-mukti, ສາມປະກອບ kuṇḍa/vata/śakti ໃນບ່ອນ “ສະດື” ແລະ ໂຣຫິນີ-ກຸນດະ (Rohiṇī-kuṇḍa) ອ່າງນ້ຳຖາວອນທີ່ຜູກກັບຄອສໂມໂລຊີແຫ່ງປຣະລະຍະ. ອັດທະຍາຍຍັງຍືນຢັນວ່າຜູ້ຕາຍໃນເຂດນີ້ບໍ່ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງ ຍະມະ (Yama) ເນັ້ນວ່າການພົ້ນທຸກເກີດຈາກ “ສະຖານທີ່” ອັນສັກສິດນີ້ເອງ। ດ້ານການປົກປ້ອງ ມີສັກຕິ 8 ອົງປະຈຳທິດທັງແປດເພື່ອຄຸ້ມຄອງ antarvedī ພ້ອມຊື່ແລະທີ່ຕັ້ງ (ເຊັ່ນ Maṅgalā ຢູ່ຮາກຕົ້ນບັນຍັນ, Vimalā ຢູ່ທິດຕາເວັນຕົກ, Sarvamaṅgalā ຢູ່ຫຼັງສັງຂ໌, ພ້ອມ Kālarātri ແລະ Caṇḍarūpā ເປັນຕົ້ນ)។ ໄຈມິນິ (Jaimini) ຍັງກ່າວເຖິງການສ້າງລິງຄະ 8 ຂອງ ມະເຫສວະຣະ (Maheśvara) ລ້ອມພື້ນທີ່ ສະທ້ອນແນວຄິດປຸຣານະທີ່ການຄຸ້ມຄອງແບບໄສວະສະໜັບສະໜູນສູນກາງແບບໄວສະນະວະ. ຕອນທ້າຍມີຄຳພະຍາກອນເຖິງກະສັດ ອິນດຣະດຍຸມນະ (Indradyumna) ແລະການປາກົດຮູບດາຣຸ 4 (daru-images) ທີ່ ວິສະວະກັມມາ (Viśvakarmā) ສ້າງ ແລະພຣະພຣະຫມາມີສ່ວນໃນການປະດິດຕັ້ງ. ອັດທະຍາຍປິດດ້ວຍຄຳຍືນຢັນວ່າ “ພຣະພຣະຫມາໄມ້” ບໍ່ແມ່ນວັດຖຸທຳມະດາ ແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເປີດເຜີຍ; ການເບິ່ງພຣະທີ່ນີ້ລະລາຍພັນທະກຳໄດ້ໄວ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງຜູ້ບາບຫນັກທີ່ຖືກນຳໃຫ້ມາຫາ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດທັນທີ।

Adhyaya 5

Puṇḍarīka–Ambarīṣa: Upavāsa, Darśana, and the Theology of Nāma

ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ພຣາຫມັນຜູ້ມີພັກຕິສອງຄົນ ປຸນດາຣີກະ ແລະ ອຳບາຣີສະ ລະທິ້ງການຄົບຄົນຊົ່ວ ແລະຮັບອາຫານບໍລິສຸດກັບວຣະຕະ ໂດຍຈິດຈົ່ງຈໍ່ຕໍ່ພຣະວິສນຸ. ເມື່ອຮອດນີລາດຣິ ພວກເຂົາອາບນ້ຳໃນນ້ຳຕີຣະທຣາຊາຕາມຄຳສັ່ງ ແລ້ວຢືນທີ່ປະຕູວັດ ກົດກາບຂໍດາຣະຊະນະ. ເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຫັນທັນທີ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືອຸປະວາສ/ອະນາຊະນະ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະປາກົດ ແລະຮ້ອງນາມ-ກີຣຕະນະເປັນວິໄນຊຳລະຈິດ. ຈາກນັ້ນເກີດການເປີດເຜີຍອັນວິເສດ: ພຣະວິສນຸປາກົດພ້ອມສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະທາ ແລະດອກບົວ ປະດັບອາພອນທິບ ມີພຣະລັກສະມີຢູ່ຂ້າງ ແລະມີບໍລິວານຖືໂຄມໄຟ ພັດ ທູບ ຮົ່ມ ພ້ອມດ້ວຍສິດທະ ມຸນີ ຄັນທະວະ ແລະອື່ນໆ. ປຸນດາຣີກະສັນລະເສີນນາຣາຍະນະຜູ້ເຫນືອທຸກສິ່ງ ຊີ້ວ່າການໄລ່ຕາມຕັນຫາເປັນໄຮ້ສາລະ ແລະນາມພຣະເປັນສູງສຸດ; ອຳບາຣີສະສັນລະເສີນຮູບສາກົນ ແລະຂໍພັກຕິທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວກັບການພົ້ນທຸກ. ຕໍ່ມາຈາກປະສົບການຄ້າຍຄວາມຝັນ ພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ການເຫັນແບບມະນຸດ ເຫັນການປາກົດສີ່ພາກຂອງສະຖານບູຊາ ລວມທັງບະລະພັດຣະ ແລະສຸພັດຣາ ແລະພິຈາລະນາຮູບໄມ້ (ດາຣຸ-ພຣະຫມັນ) ເປັນການເປີດເຜີຍໂດຍກົງ. ທ້າຍບົດກ່າວຟະລະສຣຸຕິວ່າ ຜູ້ຟັງແລະສັນລະເສີນເລື່ອງນີ້ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດ ແລະເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສນຸ.

Adhyaya 6

Utkala-deśa-varṇana and Puruṣottama-kṣetra Identification (उत्कलदेशवर्णनम् / पुरुषोत्तमक्षेत्रनिर्णयः)

ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມວ່າ ປຸຣຸສົດຕະມະ-ເກສຕຣະ ອັນສູງສຸດນັ້ນຢູ່ໃສ—ໂດຍສະເພາະດິນແດນທີ່ນາຣາຍະນະປາກົດພຣະອົງໂດຍກົງໃນຮູບໄມ້ (ດາຣຸຣູປີ). ຈາຍມິນີຕອບວ່າ ອຸດກະລະ ຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລທາງໃຕ້ ເປັນດິນແດນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ມີຕີຣຖະ ແລະ ສະຖານບູຊາຫຼາຍທີ່ໃຫ້ບຸນກຸສົນ. ຕໍ່ມາ ຄຳບັນຍາຍວາດພາບສັງຄົມອັນດີງາມ: ພຣາຫມັນຕັ້ງໃຈຮຽນວິຊາ ແລະ ປະກອບຍັດ; ຄວາມຮັ່ງມີໃນຄອບຄົວສອດຄ່ອງກັບພຣະລັກສະມີຕາມພຣະບັນຊານາຣາຍະນະ; ຊຸມຊົນມີຄວາມຖ່ອມຕົນ ສັດຈະ ສັດທາວາຍສະນະວະ ແລະ ຈິດໃຈເພື່ອສ່ວນຮວມ; ກະສັດຕຣິຍະຮັກສາປະຊາ ແລະ ໃຈກວ້າງໃນການໃຫ້. ມີການກ່າວເຖິງກະສິກຳ ການຄ້າ ການປົກປ້ອງງົວ ສິລະປະ ແລະ ຫັດຖະກຳ ພ້ອມທັງຂະບວນທຳນຽມຕ້ອນຮັບແຂກ ແລະ ການໃຫ້ທານ. ທ້າຍບົດ ມີຄຳຮັບຮອງດ້ານທຳມະຊາດແລະຈັກກະວານ: ລະດູການສະໝ່ຳເສມ ຝົນຕົກຕາມເວລາ ບໍ່ມີຄວາມອຶດຫິວ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມລົ້ມສະລາຍຂອງສັງຄົມ; ພືດພັນທົ່ວໄປອຸດົມ ມີຕົ້ນໄມ້ ດອກໄມ້ ແລະ ສວນຜົນໄມ້ຫຼາຍ. ດິນແດນນີ້ຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳ ຣິສິກຸລະຍາ ແລະ ສຸວັນນະເຣຂາ ແລະ ຢືນຢັນອີກຄັ້ງວ່າ ປຸຣຸສົດຕະມະ ເປັນ “ພູສະວັກ” (ສະຫວັນເທິງດິນ) ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງຈາລິກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ.

Adhyaya 7

इन्द्रद्युम्नचरित-प्रवेशः तथा श्रीपुरुषोत्तमक्षेत्र-निर्देशः (Indradyumna’s Quest and the Topography of Śrī-Puruṣottama-Kṣetra)

ບົດທີ 7 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມເຖິງເວລາແລະພູມສັນຖານຂອງພະຣາຊາ ອິນທຣະດຸມນະ ແລະວ່າພຣະອົງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ສ້າງຮູບພຣະວິສນຸແນວໃດ. ໄຈມິນີຕອບໂດຍຈັດວາງພຣະອົງໃນຍຸກກຣິຕະຍຸກ ແລະສັນລະເສີນຄຸນທຳຂອງກະສັດຜູ້ດີ: ຄວາມສັດຊື່, ການຄວບຄຸມຕົນ, ພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ, ອຸປະຖຳການຮຽນຮູ້, ແລະການປະກອບຍັຊະນາໃຫຍ່. ໃນພິທີບູຊາ ກະສັດຖາມຫາ “ອຸດຕະມະເກດຕຣະ” ທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະຈັກກັນນາຖໂດຍກົງ. ຜູ້ຮູ້ເສັ້ນທາງກ່າວເຖິງ ໂອດຣະ-ເທດ ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ຂອງມະຫາສະໝຸດຕາເວັນອອກ ແລະອະທິບາຍພູມສັນຖານສັກສິດ: ນີລະຄິຣິ/ນີລາຈະລາ ຖືກປ່າລ້ອມຮອບ, ປ່າຕົ້ນກັລປະທີ່ລ້າງບາບ, ແລະ ຣາວິນາ-ກຸນດະ ທີ່ນ້ຳສຳຜັດແລ້ວໃຫ້ໂມກສະ; ການອາບນ້ຳແລະດາຣະຊັນໄດ້ບຸນເທົ່າກັບຍັຊະນາອັນໃຫຍ່. ຍັງມີຖິ່ນຖານຊາບະຣະ ແລະອາສຣົມ “ຊາບະຣະ-ດີປະກະ” ເປັນໝາຍແດນ ແລະເປັນທາງເຂົ້າໄປສູ່ພຣະວິສນຸ. ຕະປະສີຜູ້ມີຜົມກອງ (ຊາຕິລະ) ຜູ້ເຄີຍເຫັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ເລົ່າເຖິງນິມິດອັດສະຈັນ—ກິ່ນຫອມທິບ, ຝົນດອກໄມ້, ແລະອຳນາດປົດປ່ອຍແມ່ນແຕ່ສັດ ຫຼືຜູ້ບໍ່ຮູ້—ແລ້ວຫາຍໄປ ເຮັດໃຫ້ກະສັດຍິ່ງມຸ່ງໝັ້ນ. ອິນທຣະດຸມນະຈຶ່ງມອບໝາຍໃຫ້ ວິດຍາປະຕິ ນ້ອງຊາຍຂອງປຸໂຣຫິດ ໄປສຳຫຼວດ; ວິດຍາປະຕິເດີນທາງ ພິຈາລະນາພຣະວິສນຸດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ໄປຮອດດິນແດນໂອດຣະ ພົບຜູ້ພັກຕິທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍພຣະວິສນຸ ແລະມາຮອດ “ຊາບະຣະ-ດີປະກະ” ທີ່ຖືກຕ້ອນຮັບໂດຍຜູ້ເຖົ້າຊາບະຣະ ວິສວາວາສຸ. ລາວປະຕິເສດການຮັບຮອງ ແລະຂໍເຫັນ ນີລະມາດະວະ ໂດຍກົງ ເປັນການເປີດທາງໄປສູ່ການປະກົດພຣະອົງ ແລະການສະຖາປະນາເກດຕຣະອັນສັກສິດ.

Adhyaya 8

रौहिणकुण्डतीर्थमहिमा, नीलमाधवदर्शनं, शबरभक्तिवृत्तान्तः (Rauhiṇa-kuṇḍa Tīrtha Merit, Vision of Nīlamādhava, and the Śabara Devotee Narrative)

ອັດທະຍາຍນີ້ສືບຕໍ່ຂະຫຍາຍ “ພູມສັນຖານທາງເທວະວິທະຍາ” ຜ່ານເລື່ອງການນໍາພາໄປພົບເຫັນ. ເນື່ອງຈາກຄໍາຂໍຂອງພຣາຫມັນຜູ້ເປັນແຂກ ແລະພັນທະແຫ່ງການຕ້ອນຮັບແຂກ, ຫົວໜ້າຊະບະ (ວິສວາວະສຸ) ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາ ແລະລະລຶກຂ່າວສືບທອດຕາມປຸຣານະ: ພຣະຣາຊາ ອິນດຣະດຍຸມນະ ຈະມາ ປະກອບພິທີໃຫຍ່ ແລະສ້າງຮູບພຣະວິສນຸແບບໄມ້ 4 ພາກ, ໃນຂະນະທີ່ການປະທັບຢູ່ອັນລັບຂອງພຣະອົງໃນອະດີດຈະເກີດການປ່ຽນແປງ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈເປີດເຜີຍ “ນີລະມາດະວະ” ແລະນໍາພຣາຫມັນຝ່າທາງປ່າມືດທຶບ ມີໜາມແລະລໍາບາກ ໄປຮອດ ຣາວຫິນະກຸນດະ ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງເປັນຕີຣຖະໃຫຍ່; ການອາບນໍ້າທີ່ນັ້ນກ່າວວ່ານໍາໄປສູ່ ໄວກຸນຖະ. ໃກ້ໆກັນມີຕົ້ນໄຊ/ບັນຍັນທີ່ໃຫ້ພອນຕາມປາຖະໜາ ແລະເງົາຂອງມັນຊ່ວຍລົບບາບຫນັກໄດ້. ໃນປ່າສວນລະຫວ່າງສະຖານທີ່ສັກສິດທັງສອງ ພຣາຫມັນໄດ້ອາບນໍ້າ ແລະຖວາຍສະໂຕຕຣະຢ່າງຍາວ ພັນລະນາພຣະເທວະວ່າເປັນຜູ້ເກີນກວ່າທຸກສິ່ງ, ສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປ, ເປັນອັນຕະຣະຍາມີ (ຜູ້ຄວບຄຸມພາຍໃນ) ແລະເປັນຖານຮອງຮັບການສ້າງສັນ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຈັບຈິດຈັບໃຈຈະປະ “ປຣະນະວະ” (ໂອມ). ເລື່ອງກັບໄປຫາອາສຣົມຊະບະ ແລະອະທິບາຍວ່າການຕ້ອນຮັບອັນພິເສດເກີດຈາກອານຸພາບການບູຊາ: ເທວະດານໍາເຄື່ອງຖວາຍມາໃຫ້ ຈະກັນນາຖ, ແລະຊຸມຊົນຊະບະດໍາລົງຊີວິດໂດຍກິນ “ນິຣມາລະຍະ” ຂອງພຣະວິສນຸ ທີ່ກ່າວວ່າຊ່ວຍກໍາຈັດໂລກໄພ ຄວາມແກ່ ແລະບາບ. ພຣາຫມັນຂໍມິດຕະພາບຍືນຍາວ ແລະຂໍຢູ່ປ່າພ້ອມພັກຕິ; ແຕ່ຫົວໜ້າຊະບະເຕືອນວ່າ ອິນດຣະດຍຸມນະ ຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ ນີລະມາດະວະ ໂດຍກົງ ເນື່ອງຈາກການປິດບັງທີ່ກໍາລັງຈະມາ, ແຕ່ຈະໄດ້ຄໍານໍາທາງໃນຄວາມຝັນ ແລະຈະສ້າງສັນຍາລັກໄມ້ 4 ພາກ. ທ້າຍອັດທະຍາຍຈົບລົງດ້ວຍການກຽມການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງພຣະຣາຊາ ແລະການເດີນທາງອອກໄປຫາ ອະວັນຕີ ຂອງພຣາຫມັນ.

Adhyaya 9

Adhyāya 9: Darśana-viraha, Ākāśavāṇī, and Vidyāpati’s Return with Nirmālya (Theology of Absence and Sacred Proof)

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍໄຈມິນີເລົ່າບັນຍາກາດເວລາປະກອບພິທີບູຊາມາທະວະ (Mādhava-arcana) ແຕ່ຖືກລົບກວນໂດຍລົມແຮງ ແລະຊາຍສີຄໍາ. ເມື່ອເທວະດາອອກຈາກສະມາທິ ກໍບໍ່ເຫັນພຣະມາທະວະ ແລະເກີດຄວາມໂສກເສົ້າ. ການຄໍາຄວນຂອງພວກເຂົາສ້າງເຫດຜົນທາງທຳມະວິທະຍາວ່າ ຊີວິດແລະຄວາມໝາຍພຶງພາດາຣະຊັນ (darśana) ຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກເຂົາສົງໄສວ່າອາດມີອະປະຣາດ (aparādha) ແລະປະຕິຍານຈະບໍາເນັດຕະປະສະຍາ ຢູ່ປ່າຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນພຣະອີກຄັ້ງ. ຕໍ່ມາມີສຽງຈາກອາກາດ (aśarīrā vāc) ຊີ້ແນະວ່າ ຕໍ່ໄປດາຣະຊັນໂດຍກົງໃນໂລກຈະຫາຍາກ; ແຕ່ການກົດກົງບູຊາຢູ່ສະຖານທີ່ນັ້ນກໍໄດ້ຜົນ. ເທວະດາຖືກສັ່ງໃຫ້ໄປພົບສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣົມ) ເພື່ອຮູ້ເຫດ. ພາລາເລວ ວິດຍາປະຕິ ຫຼັງໄດ້ເຫັນນີລະມາທະວະ ກໍວຽນຮອບກະເສດຕະຣະອັນມີບຸນສູງ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພາບພູມສັນຖານສັກສິດ—ຕົ້ນໄມ້ ນົກ ນ້ໍາ ແລະດອກບົວ—ແລ້ວກັບໄປອະວັນຕີໃນຕອນແລງ. ກະສັດອິນດຣະດຍຸມນະ ຜູ້ຮູ້ຂ່າວລ່ວງໜ້າ ຮັບຕ້ອນລາວ; ວິດຍາປະຕິນໍາມາພວງມາລານິຣະມາລະຍະ (nirmālya) ທີ່ກ່ຽວກັບພຣະມາທະວະ. ກະສັດສັນລະເສີນພຣະຈະກັນນາຖະ ເປັນຜູ້ສ້າງ-ຮັກສາ-ທໍາລາຍ ແລະເປັນທີ່ພຶງຂອງຜູ້ທຸກຍາກ. ວິດຍາປະຕິອະທິບາຍຮູບພຣະເກົ່າແກ່ເປັນຫີນສີຟ້າ (nīlendra-maṇi-pāṣāṇa), ຄວາມຄົງທົນອັນອັດສະຈັນຂອງພວງມາລາ, ແລະວ່າໃນກະເສດຕະຣະນັ້ນມີທັງຄວາມຜາສຸກໂລກີ ແລະການຫຼຸດພົ້ນຄຽງຄູ່ກັນ, ຈົບດ້ວຍມຸກຄະພາບອັນເມດຕາຊ່ວຍໂລກຂອງພຣະຈະກັນນາຖະ.

Adhyaya 10

Nīlādri-kṣetra-varṇana and Viṣṇu-bhakti-lakṣaṇa (Description of Nīlādri and the Definition of Devotion)

ບົດທີ 10 ເປີດເຜີຍເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມກັນແນ່ນຫນາ. (1) ວິດຍາປະຕິຕອບຄໍາຖາມຂອງພຣະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ ໂດຍເລົ່າການປາກົດອັນສັກສິດທີ່ປຸຣຸສົດຕະມະ: ກິ່ນຫອມສະຫວັນ, ດົນຕີທິບ, ຝົນດອກໄມ້, ແລະການບໍລິການພິທີຂອງເທວະ. ຕໍ່ມາລາວອະທິບາຍຄະເສດຕຣະຢ່າງລະອຽດ: ຂອບເຂດທີ່ວັດໄດ້, ຕົ້ນວັດຕະອັນຂຽວຊົມຕະຫຼອດ, ໂຣຫິນີກຸນດ ແລະຕໍາແໜ່ງຂອງພຣະເທວະ; ພ້ອມທັງພັນລະນານີລະມູຣຕິ—ທ່າທາງ, ອະວະຍະວະ, ເຄື່ອງປະດັບ, ແລະຜູ້ຕິດຕາມເຊັ່ນ ລັກສະມີ, ເສສະ, ກະຣຸດ, ແລະ ສຸດດັຣຊະນະ. ການໄດ້ດາຣຊະນະຖືກກ່າວວ່າຫາຍາກ ແລະຂຶ້ນກັບກຳ, ເຫນືອກວ່າພິທີທົ່ວໄປ. (2) ອິນດຣະດຍຸມນະຕັ້ງໃຈຈະຍ້າຍຖິ່ນ, ສ້າງສະຖານ, ແລະບູຊາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ນາຣະດະມາຮອດ ແລະຮັບຮອງຈິດໃຈພັກຕິຂອງພຣະຣາຊາ. ນາຣະດະຈັດລະບົບຄໍາສອນພັກຕິ: ເປັນຢາຮັກສາທີ່ໄດ້ຜົນພຽງຢ່າງດຽວຕໍ່ຄວາມທຸກຂອງຊີວິດ, ແບ່ງເປັນ ຕາມະສີ, ຣາຈະສີ, ສາດຕະວິກີ, ແລະພັກຕິທີ່ສີ່ແນວນິຣກຸນາ/ອັດວັຍຕະ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ລາວຊີ້ບອກຄຸນລັກສະນະຂອງວາຍສະນະວະແທ້: ການສໍາລວມ, ອະຫິງສາ, ແລະຄວາມເມດຕາກຸສົນ.

Adhyaya 11

इन्द्रद्युम्नस्य नीलाचलयात्रा-निश्चयः तथा मङ्गलाभिषेकः (Indradyumna’s Resolve for the Nīlācala Pilgrimage and Auspicious Consecrations)

ບົດນີ້ເລົ່າການເລີ່ມຕົ້ນພິທີຈາລິກທາງທຳດ້ວຍໃຈສັດທາ. ຫຼັງຈາກຟັງຄຳສອນຂອງນາຣະດະ ພະຣາຊາອິນທຣະດຸມນະຍົກຍ້ອງຄຸນຄ່າຂອງການຄົບຫາສາທຸ (sādhusaṅga) ອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ ແລະຂໍໃຫ້ນາຣະດະນຳທາງໄປຫານີລະມາທະວະ ແລະ ປຸຣຸສົດຕະມະ-ເຂດ. ນາຣະດະຮັບປາກຈະເປີດເຜີຍເຂດສັກສິດ, ທີຣຖະ, ແລະອຳນາດຄຸ້ມຄອງ ພ້ອມເນັ້ນວ່າການໄດ້ດາຣະຊະນະ (darśana) ຈະເຮັດໃຫ້ພັກຕິເຕີບໃຫຍ່. ພະຣາຊາກຳນົດວັນເດີນທາງມົງຄຸນຕາມປະຕິທິນ—ປັນຈະມີ, ວັນພຸດ, ດາວປຸສຍະ, ແລະລັກນາອັນດີເລີດ—ແລ້ວປະກາດຕໍ່ປະຊາຊົນເຖິງການອົບພະຍົບ/ພັກອາໄສຍາວນານທີ່ນີລາຈະລະ ໂດຍການສະໜັບສະໜູນຂອງລັດ. ມີການລຽງລາຍຊື່ຜູ້ຮ່ວມແລະໜ້າທີ່ຮັບໃຊ້ຢ່າງລະອຽດ: ຂະບວນພະຣາຊະບໍລິວານ, ຜູ້ຊຳນານພິທີ, ຊ່າງຝີມື, ພໍ່ຄ້າ, ນັກສະແດງ, ໝໍສັດ, ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະອາຊີບອື່ນໆ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າການຈາລິກແມ່ນການລະດົມສັງຄົມທັງໝົດ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງພິທີຢາຕຣາ-ອະພິເສກ ແລະພິທີປ້ອງກັນ: ພອນວິດ/ປຸຣານະ, ລຳດັບໂຮມະ, ການສວດຊານຕິ, ການປະນີປະນອມນະວະຄຣະຫະ, ການນຸ່ງຫົ່ມແລະປະດັບມົງຄຸນ. ຂະບວນດົນຕີ, ການໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມະນະ, ແລະການເຂົ້າວັດ ສິ້ນສຸດດ້ວຍການໄດ້ດາຣະຊະນະພຣະນຣະສິງຫະ ແລະເທວີ (ດຸຣຄາ) ຜູ້ຄຸ້ມຄອງແດນຂອບ. ຄະນະພະຣາຊາອອກເດີນທາງດ້ວຍລົດສົງຄາມແລະກອງທັບ, ຢຸດທີ່ສານຄາຣຈິກາອັນເປັນເຂດຂອບອຸດກະລະ, ສັນລະເສີນຂໍໃຫ້ໄດ້ດາຣະຊະນະໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ, ແລະຕັ້ງຄ່າຍໃກ້ແມ່ນ້ຳ/ປ່າ ພ້ອມຮັກສາກຽດແກ່ຜູ້ເຖົ້າວາຍສະນະວະ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້. ທ້າຍບົດໃຫ້ຄຳສັ່ງເລື່ອງການພັກຄ່ຳ ແລະການອອກເດີນທາງ ໂດຍຮັກສາລະບຽບພິທີ, ຄວາມຍຸດຕິທຳໃນທານ, ແລະການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງປະສານກັນ.

Adhyaya 12

Indradyumna’s Pilgrimage Inquiry; Nārada’s Account of Śiva–Viṣṇu and the Designation of Puruṣottama-kṣetra (नीलाचल–विरजामण्डल–एकाम्रवन-प्रसंगः)

ບົດນີ້ສືບຕໍ່ເລື່ອງກອບຂອງພະຣາຊາອິນທຣະດຍຸມນະ. ດ້ວຍຄໍາຊີ້ນໍາກ່ອນໜ້າ ພະອົງເຫັນວ່າຄວາມພາກພຽນຂອງຕົນເປັນຜົນທາງທໍາ ແລະອອກເດີນທາງໂດຍມີພະຣິສີນາຣະດະເປັນຜູ້ນໍາທາງ. ພະອົງປະກອບພິທີປະຈໍາວັນ ບູຊາພຣະຈັກກັນນາຖ ແລະເດີນຜ່ານດິນແດນທີ່ກ່ຽວກັບໂອດຣະໄປຫາເອກາມຣະວະນະ, ຂ້າມແມ່ນໍ້າ ແລະໄດ້ຍິນສຽງພິທີສັກກາລະບູຊາທີ່ບອກໃຫ້ຮູ້ວ່າມີສະຖານທີ່ສັກສິດຢູ່ໃກ້. ພະອົງຖາມວ່າສຽງນັ້ນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງນີລາຈະລາ ຫຼືພຣະອື່ນ; ນາຣະດະຕອບວ່າດິນແດນນີ້ຖືກພິທັກຮັກສາ ຮູ້ໄດ້ຍາກ ແລະຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍບຸນວາສະນາພິເສດ ແລະການຝຶກຄວບຄຸມອິນທຣີ. ຕໍ່ມາພະຣາຊາຖາມເຖິງຄວາມຢ້ານກົວ ແລະທີ່ພຶ່ງພາຂອງພຣະສິວະ; ນາຣະດະຈຶ່ງເລົ່າປະຫວັດພູຣານະ: ເຫດການໃນເຮືອນຂອງພຣະສິວະກັບພຣະນາງປາຣະວະຕີ, ການສ້າງແລະກຽດຊື່ຂອງກາສີ/ອະວິມຸກຕະ, ເລື່ອງກາສີຣາຊາທີ່ຈົບລົງດ້ວຍການກະທໍາຂອງສຸດັຣຊະນະຈາກພຣະວິສນຸ, ແລະການສັນລະເສີນພ້ອມການຍອມຈໍານົນຂອງພຣະສິວະຕໍ່ນາຣາຍະນະ. ພຣະວິສນຸຊີ້ນໍາໃຫ້ພຣະສິວະພໍານັກຢູ່ເອກາມຣະວະນະ ແລະປະກາດວ່າ ພຸຣຸສົດຕະມະ-ເຂດສັກສິດທາງຝັ່ງທະເລທາງໃຕ້ ທີ່ມີນີລາຈະລາ ແລະວິຣາຈາ-ມັນດະລະ ເປັນທີ່ສູງສຸດ ມີຂອບເຂດ ແລະອໍານາດໃນການໄຖ່ບາບ. ເມື່ອກັບສູ່ການເດີນທາງ ພະຣາຊາມາຮອດເອກາມຣະວະນະ ອາບນໍ້າຕີຣຖະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະນະມັດສະການທີ່ໂກຕີສະວະຣະ, ໄດ້ຮັບຄໍາຮັບຮອງຈາກພຣະສິວະພ້ອມຄໍາສັນຍາຕາມເວລາ. ບົດຈົບລົງດ້ວຍການເຄື່ອນໄປຫາພຣະຫຣິທີ່ນີລາຈະລາ ໂດຍການລະລຶກແລະສັນລະເສີນດ້ວຍໃຈແລະວາຈາ (ມະນະສາ-ວະຈະສາ)។

Adhyaya 13

कपोतेश्वर-बिल्वेश-माहात्म्य (Kapoteśvara and Bilveśvara: Theological Discourse on Sacred Origins)

ບົດ 13 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມວ່າ ກະໂປເຕສະຖະລີ (Kapoteśasthalī) ໄດ້ມີຊື່ສຽງແນວໃດ ແລະ ກະໂປຕະ ກັບ ອີສະ (Īśa) ແມ່ນໃຜ. ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ກຸສະຖະລີໃນອະດີດເປັນດິນແດນຫຍາບກະດ້າງ ເຕັມໄປດ້ວຍຫຍ້າກຸສະຄົມ ແລະ ໜາມ ແຫ້ງແລ້ງ ບໍ່ມີນ້ຳ. ພຣະຜູ້ຖືກຮຽກວ່າ ທູຣຈະຕິ/ມະເຫສະວະຣະ ຕັ້ງປະຕິຍານໃນໃຈວ່າ ຈະໄດ້ຄວາມຄວນແກ່ການບູຊາດ້ວຍພັກດີພຽງຕໍ່ພຣະວິສະນຸ ເລືອກອັນຕະຣະຍາກ (ການບູຊາພາຍໃນ) ແທນການພຶ່ງພາພາຍນອກ ແລະ ບຳເນັດຕະປະສະຍາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຮວມທັງວິໄນ “ກິນລົມ” (vāyu-bhakṣa)។ ພຣະພະຄະວານພໍໃຈ ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ກຽດຕິຍົດ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນກາຍເປັນດັ່ງວຣິນດາວະນະ ມີນ້ຳ ຕົ້ນໄມ້ ດອກໄມ້ ແລະ ນົກຫຼາກຫຼາຍ. ດ້ວຍຕະປະສະຍາ ພຣະສິວະ “ເປັນດັ່ງກະໂປຕະ” ແລະ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງມຸຣາຣີ ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນ ກະໂປເຕສະວະຣະ ພ້ອມພຣະອຸມາ ແລະ ພາບພຣະຕຣະຍຳບະກະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາ ບິລເວສະ: ພວກໄດຕະຍະໃຕ້ດິນຄຸກຄາມໂລກ; ພຣະພະຄະວານ (ຜູ້ບັງເກີດໃນຄັນພຣະເທວະກີ) ອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ ແລະ ນົບນ້ອມນີລະມາທະວະ ແລ້ວຖວາຍຜົນບິລວະ ສັນລະເສີນພຣະສິວະດ້ວຍນາມອັນສູງສຸດ ໄດ້ທາງຜ່ານຮູຮ່ອງລຶກ ລົງໄປປາຕາລະ ປາບໄດຕະຍະ ແລ້ວກັບຄືນມາສະຖາປະນາພຣະສິວະເປັນຜູ້ກັ້ນປະຕູ (dvāra-rodha) ບໍ່ໃຫ້ພວກນັ້ນອອກມາອີກ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຊື່ສຽງ ແລະ ອານຸສົງຂອງການເຫັນແລະບູຊາ ບິລເວສະວະຣະ ແລະ ສະຫຼຸບວ່າ ມາຫາດມະຍະທັງສອງແມ່ນແກ່ນສຳຄັນຂອງບົດນີ້.

Adhyaya 14

नीलमाधव-अन्तर्धान, राजविषाद, तथा अश्वमेध-क्रतु-प्रतिज्ञा (The Disappearance of Nīlamādhava and the King’s Resolve for Sacrificial Preparation)

ບົດນີ້ເປັນການລາຍງານຕາມຄໍາຖາມ: ບັນດາລະສີຖາມວ່າ ຫຼັງຈາກນາຣະດະ ແລະ ພະຣາຊາອິນດຣະດຸມນະ ຂຶ້ນລົດສຶກແລ້ວ ພວກເຂົາໄປທາງໃດ. ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ພວກເຂົາມຸ່ງໄປຫາກະເສດຣະໃກ້ນີລະກັນຖະ ແລະມີລາງຮ້າຍເກີດຂຶ້ນໃນຮ່າງກາຍພະຣາຊາ (ຕາຊ້າຍ ແລະ ແຂນຊ້າຍກະຕຸກ). ພະຣາຊາກັງວົນວ່າ ຈິດຕະນາການເດີນທາງສັກສິດອາດລົ້ມເຫຼວ ແລະຖາມນາຣະດະເຖິງກຳຜິດ, ໜ້າທີ່ທາງທຳມະ, ແລະຄວາມຜາສຸກຂອງປະຊາຊົນ. ນາຣະດະອະທິບາຍວ່າ ອຸປະສັກກ່ອນການງານມົງຄຸນເປັນເລື່ອງທົ່ວໄປ ແລະເຜີຍຄວາມຈິງສຳຄັນ: ນີລະມາທະວະ ທີ່ວິທະຍາປະຕິເຄີຍເຫັນ ໄດ້ອັນຕະຣະທານຈາກການເຂົ້າເຖິງຂອງມະນຸດ ໄປສູ່ຖິ່ນຢູ່ໃຕ້ດິນ ແລະກາຍເປັນສິ່ງຫາຍາກໃນໂລກມະນຸດ. ພະຣາຊາລົ້ມສະຫຼົບ; ຂ້າລາຊບໍລິພານໃຊ້ນ້ຳເຢັນ, ຈັນທະນະ, ແລະພັດລົມຊ່ວຍຟື້ນ ໃນຂະນະທີ່ນາຣະດະຄອງຈິດດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງໂຍຄະ. ຄວາມໂສກຂອງພະຣາຊາຂະຫຍາຍໄປສູ່ວິກິດຈັນຍາບັນການປົກຄອງ: ກັງວົນການປັ່ນປ່ວນຂອງລັດ, ນັກຮູ້ຈະອົບພະຍົບ, ແລະນາຖືກປະລະ; ຈຶ່ງຄິດຈະຕັ້ງພະຣາຊບຸດແທນ ແລະປະຕິຍານຈະເຮັດປຣາໂຍປະເວສ (ອົບອົດອາຫານຈົນຕາຍ) ຖ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະຫຣິ. ນາຣະດະປອບໃຈດ້ວຍຫຼັກທຳວ່າ ລີລາຂອງພຣະເຈົ້າເກີນການຄາດເດົາ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ; ມາຍາກໍຍາກຈະທະລຸໄດ້ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ. ແລ້ວທ່ານຊີ້ແນະແຜນການແຫ່ງພຣະປະສົງ: ໃຫ້ພະຣາຊາຢູ່ທີ່ປຸຣຸສົດຕະມະ-ກະເສດຣະ ເຮັດຍັດອັສວະເມດຫະຢ່າງກວ້າງຂວາງ; ເມື່ອສຳເລັດ ຈະໄດ້ເຫັນພຣະວິສນຸໃນຮູບກາຍໄມ້ (ດາຣຸ-ຕະນຸ) ແລະນາຣະດະຈະສ້າງຕັ້ງຮູບພຣະ. ທ້າຍບົດ ທ່ານສັ່ງໃຫ້ໄປຫາພື້ນທີ່ຍັດທີ່ຮາບພຽງໃກ້ກະເສດຣະຮູບຫອຍສັງຂ໌ຂ້າງນີລະກັນຖະ ສ້າງສາລາຍັດໃຫ້ທົນທານ ເບິ່ງຮູບນະຣະສິງຫະທີ່ກ່ຽວກັບນີລາດຣິ ແລະເລີ່ມພິທີໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ.

Adhyaya 15

Nṛsiṃha-darśana and the Nyagrodha Mokṣa-sthāna: Indradyumna Guided by Nārada

ອັດທະຍາຍ 15 ເລົ່າເຖິງການທີ່ຄະນະຜູ້ເດີນທາງບຸນ ເຂົ້າໃກ້ນີລາຈະລາ/ນີລະພູດະຣາ ຫຼັງຈາກໄດ້ນະມັດສະການນີລະກັນຖະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ພຣະທຸຣຄາ ຢ່າງເຄົາລົບ ສະທ້ອນມາລະຍາດການຈາລິກທີ່ເຄົາລົບກັນລະຫວ່າງນິກາຍ. ພູມິປະເທດເປັນປ່າໜາ ທາງຂຸລຂະ ແລະມີຜູ້ພິທັກທີ່ນ່າຢ້ານ ເຫມືອນດ່ານທີ່ຕ້ອງອາໄສການນຳທາງ ແລະການຄວບຄຸມອິນຊີ. ເມື່ອຄະນະຫາທາງເຂົ້າບໍ່ພົບ ນາຣະດະໄດ້ນຳໃຫ້ຂຶ້ນສູ່ຍອດພູ ແລ້ວພຣະເຈົ້າປາກົດໃນຮູບນຣິສິງຫະ ທີ່ນ່າຢ້ານແຕ່ເປັນຜູ້ຊ່ອຍຊີວິດ ກຳລັງສັງຫານໄດຕະຍະ ແລະສ່ອງໄຟຈັກກະວານ; ການໄດ້ເຫັນພຽງຄັ້ງດຽວກ່າວວ່າລະລາຍບາບໜັກໄດ້. ອິນດຣະດຍຸມນະກ່າວທຳນອງທິດສະດີວ່າ ນຣິສິງຫະບູຊາຍາກສຳລັບຄົນທົ່ວໄປ ແຕ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍການຊ່ວຍນຳຂອງສັນຕະ ແລະພຣະກະລຸນາ. ນາຣະດະຍັງເຜີຍສະຖານທີ່ຊຳລະບາບທີ່ຊ່ອນໄວ້: ຕົ້ນນະຍະໂກຣດ (ບັນຍັນ) ໃຫຍ່ມະຫາສານ ຜູກພັນກັບມົກສະ ເຖິງຂັ້ນຮົ່ມໄມ້ແລະການຢູ່ໃກ້ກໍຖືກກ່າວວ່າປ່ຽນແປງຈິດໃຈ. ຄຳສອນຂະຫຍາຍໄປສູ່ທິດສະດີການປາກົດ-ການປິດບັງຂອງພຣະເຈົ້າຕາມຍຸກ, ການຢູ່ໂດຍບໍ່ພຶງເຫດພາຍນອກເພາະຄວາມເມດຕາ, ແລະການສ່ອງອອກໃນຕີຣຖະອື່ນໆດ້ວຍອະວະຕານບາງສ່ວນ. ອິນດຣະດຍຸມນະຖວາຍຄຳອະທິຖານຍອມຈຳນົນ ຍົກນາມ ແລະ ດັດສະນະ ເປັນທາງຫຼຸດພົ້ນ ພ້ອມອ້າງເຖິງອາຈາມິລະ ເພື່ອຊີ້ວ່າພຣະກະລຸນາເຫນືອກວ່າກຳມະທີ່ເປັນກົດແຂງ. ສຸດທ້າຍມີສຽງບໍ່ເຫັນຕົວສັ່ງໃຫ້ເຊື່ອຟັງນາຣະດະ ຜູ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຮັບຮອງອຳນາດຄຳພີສຳລັບພິທີຕໍ່ໄປ.

Adhyaya 16

नरसिंहप्रत्यर्चाप्रतिष्ठा—इन्द्रद्युम्नस्तोत्रं च (Narasiṃha Image-Consecration and Indradyumna’s Hymn)

ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ນາຣະດະພໍໃຈໃນສັດທາ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງພຣະຣາຊາ ອິນທຣະດຍຸມນະ ໃນພິທີໃຫຍ່ ແລ້ວຊີ້ນຳໃຫ້ໄປໃກ້ນີລະກັນຖະ ແລະ ຕົ້ນຈັນທະນາໃຫຍ່ ໂດຍຮັບຮອງວ່າ ພິທີນັ້ນຈະໄດ້ຜົນວິເສດໃນພຣະພັກຂອງນະຣະສິງຫະ. ມີການສັ່ງສ້າງວິຫານນະຣະສິງຫະຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ; ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງການລະນຶກຂອງນາຣະດະ ບຸດຂອງວິສະວະກັມມະນ ມາໃນຮູບມະນຸດ ເປັນຊ່າງຜູ້ຊຳນານສິລະປະສາດ ແລະ ສ້າງສຳເລັດພຣະວິຫານອັນຍອດຢ່າງໃນ 4 ມື້. ເມື່ອນາຣະດະກັບມາ ນຳພຣະຮູບນະຣະສິງຫະສຳລັບພິທີປະຕິສະຖາ (pratyarcā) ມີສຽງມົງຄຸນ ຝົນດອກໄມ້ ແລະ ໝາຍສັນຍາຈາກຟ້າ. ອິນທຣະດຍຸມນະເຮັດປະທັກສິນ ແລະ ກົ້ມກາບ ພ້ອມສະດຸດີຍາວ ຍົກຍ້ອງນະຣະສິງຫະ/ວິສນຸ ວ່າເປັນຜູ້ເຫນືອທຸກສິ່ງ ສະຫຼອດທົ່ວ ແລະ ຜູ້ກຳຈັດທຸກຂ໌ກັບຄວາມສົງໄສ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຜົນອານິສົງ: ການເຫັນນະຣະສິງຫະ(ພ້ອມສັມພູ) ການສະດຸດີ ການຮັກສາວັນວຣະຕະ (ເຊັ່ນ ດວາດະສີຝ່າຍສວ່າງກັບດາວສະວາຕີ; ຈະຕຸຣະດະສີເດືອນໄວສາຂະ) ແລະ ອະພິເສກດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ/ນ້ຳອື່ນໆ ຊ່ວຍໃຫ້ບາບຫມົດ ສົມປາດຖະນາ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບຍັດ ແລະ ເຖິງພຣະພົມໂລກ; ກຸສົນໃກ້ວິຫານຈະເພີ່ມພູນດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງນະຣະສິງຫະ.

Adhyaya 17

Indradyumna’s Royal Assembly and the Initiation of the Thousand Aśvamedhas (Narrative of Ritual Preparation and Divine Re-manifestation)

ບົດທີ 17 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມວ່າ ຫຼັງຈາກການປະດິດຕັ້ງນະຣະສິງຫະໃນທົ່ງສັກສິດ ພະຣາຊາອິນທຣະດຍຸມນະໄດ້ເຮັດຫຍັງ. ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ພະອົງໄດ້ເຊີນປະຊຸມຫຼວງອັນໃຫຍ່ ມີລຳດັບຊັ້ນຄົບຖ້ວນ: ເທວະນຳໂດຍອິນທຣະ, ລະສີຈຳນວນຫຼາຍ, ຜູ້ຊຳນານວິທີວິທະຍາວິເທດ (ວິເທດ 4 ແລະວິຊາປະກອບ), ຜູ້ຮູ້ທຳມະ ແລະແຂກຈາກຫຼາຍກຸ່ມສັງຄົມ. ບົດນີ້ພັນລະນາພື້ນທີ່ພິທີ-ລາຊະສຳນັກທີ່ສ້າງຂຶ້ນຢ່າງງາມ: ຫໍປະຊຸມຍົກສູງ ແລະຢາກະສາລາ ທີ່ຖືກປຽບກັບສະຖານທີ່ບູຊາອັນແບບຢ່າງ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເປັນລະບຽບ ຄວາມງາມ ແລະຄວາມເໝາະສົມ ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຖືກຕ້ອງໃນພິທີ. ພະຣາຊາໄດ້ຖວາຍກຽດແກ່ອິນທຣະ ແລະຜູ້ມາຊຸມນຸມດ້ວຍຂອງຂວັນ ການຕ້ອນຮັບ ແລະມາລະຍາດອັນມີວິໄນ. ຕໍ່ມາ ພະອົງຂໍອະນຸຍາດເຮັດອັສວະເມດະ ໂດຍມຸ່ງບູຊາຕໍ່ຢັດຍະ-ປຸຣຸສະ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມທະເຍີທະຍານສ່ວນຕົວ. ເທວະທັງຫຼາຍຢືນຢັນຄວາມສັດຈິງຂອງພະອົງ ແລະລະລຶກຄຳຮັບຮອງເກົ່າວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະປະກົດຄືນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໃນ «ກາຍໄມ້» (ດາຣະວະ ເດຫະ) ແລະພິທີນີ້ມີເປົ້າໝາຍຊຳລະໂລກທັງສາມ. ເນື້ອເລື່ອງຍັງກ່າວເຖິງການຮັບດີກຊາ, ການສ້າງໄຟບູຊາ, ການແຈກຢາຍພາຊະນະແລະອາຫານໃຫ້ກຸ່ມຄົນຕ່າງໆ, ການຕ້ອນຮັບບໍ່ຂາດສາຍ ແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນອັນນ່າອັດສະຈັນຮອບພິທີ. ທ້າຍບົດສະແດງການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ຜິດ, ພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ຈັກພິທີ, ແລະການເລົ່າທຳມະດ້ວຍຄວາມສັດທາໃນຊ່ວງຢັດຍະ; ພ້ອມຄຳເວົ້າແນວຄວາມຝັນ ຊີ້ວ່າກິດຂອງຮະຣິມີຄວາມລຶກລັບ ແຕ່ຜູກພັນກັບພຣະກະຣຸນາ.

Adhyaya 18

भगवद्द्रुमप्रादुर्भावः एवं प्रतिमानिर्माण-नियमाः (The Manifestation of the Divine Tree and Protocols for Image-Making)

ບົດທີ 18 ເລົ່າການດໍາເນີນຂອງພິທີບູຊາຫຼວງ ຈາກບັນດາຍັດຍະກໍາໄປສູ່ການປາກົດອັນສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບສະຖານທີ່. ໄຈມິນີພັນລະນາຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພິທີສຸຕະຍາ ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວກັບອັສວະເມດະ ມີການສວດມົນ ບົດສັນລະເສີນ ແລະການແຈກທານຢ່າງເປັນລະບຽບ. ຕໍ່ມາ ຂ້າລາຊການແຈ້ງວ່າມີຕົ້ນໄມ້ປະຫລາດປາກົດຢູ່ຝັ່ງທະເລໃກ້ບິລເວສະວະຣະ ບາງສ່ວນຢູ່ໃນທະເລ ສ່ອງສະຫວ່າງ ຫອມຫວານ ແລະມີເຄື່ອງໝາຍສັງຂ໌-ຈັກກະ ຈຶ່ງຖືກເຫັນເປັນນິມິດອະເປົາຣຸສະເຍະ (ບໍ່ແມ່ນຜົນງານມະນຸດ). ພະຣາຊາອິນທຣະດຸມນະໄດ້ປຶກສານາຣະດະ ແລະນາຣະດະອະທິບາຍວ່າເຫດການນີ້ແມ່ນຜົນຂອງບຸນກຳຈາກນິມິດທັດສະນະໃນອະດີດ; ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນຜູກພັນກັບການປາກົດຂອງພຣະວິສະນຸ (ກະທັ້ງແນວຄິດວ່າເສັ້ນຜົມທີ່ຫຼຸດອາດກາຍເປັນ “ຮູບຕົ້ນໄມ້”). ພະຣາຊາສໍາເລັດພິທີອະວະພຣຶຖະອາບນ້ໍາ ຈັດງານມະໂຫລານ ແລະອັນເຊີນຕົ້ນໄມ້ຂຶ້ນສູ່ມະຫາເວທີ ຖວາຍພູຊາຢ່າງຫຼາຍ. ເມື່ອຖາມວ່າໃຜຈະສ້າງພຣະຮູບຂອງພຣະວິສະນຸ ນາຣະດະຍອມຮັບວ່າການກະທໍາຂອງເທວະອັນສູງສຸດຍາກຈະຄາດເດົາ. ທັນໃດນັ້ນ ສຽງຈາກຟ້າກໍກໍານົດລະບຽບເຂັ້ມງວດ: ຊ່າງໄມ້ເຖົ້າ (ຊ່າງທິບ) ຕ້ອງຖືກປິດໄວ້ໃນເຂດພິທີທີ່ປົກປ້ອງ 15 ມື້ ຫ້າມຜູ້ໃດເບິ່ງການສ້າງ ແລະການຟັງສຽງ/ຄວາມຢາກຮູ້ຖືກມອບໝາຍວ່າເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານ. ທ້າຍບົດຊີ້ວ່າຊ່າງນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນນາຣາຍະນະເອງ ຜູ້ຮັບຮູບມະນຸດເພື່ອປິດບັງພຣະອໍານາດໃນຂັ້ນຕອນພິທີກໍາ.

Adhyaya 19

Āvirbhāva of the Four Forms at Nīlādri and the Protocols of Icon-Covering (Jagannātha–Balabhadra–Subhadrā–Sudarśana)

ບົດທີ 19 ບັນຍາຍການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງນິມິດມົງຄຸນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ—ກິ່ນຫອມທິບ, ດົນຕີສະຫວັນ, ແລະຝົນລະອຽດ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າການປາກົດອົງພຣະກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ. ເມື່ອເຫັນຮຣິປາກົດ ເທວະດາ ແລະຜູ້ຊ່ຽວຊານພິທີກໍໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຕໍ່ມາໄດ້ກ່າວເຖິງການປາກົດ 4 ຮູບ: ຈະກັນນາຖ (ວິສນຸ/ຈະນາຣະດະນ), ບະລະພັດຣະ (ອະນັນຕະ/ເສສະ ຜູ້ຮັບພາລະໂລກ), ສຸພັດຣາ (ເຊື່ອມກັບສຣີ/ລັກສະມີ ເປັນພະລັງອັນແຜ່ຊາຍ), ແລະ ສຸດັຣຊະນະ (ຈັກຣະອັນສະຖິດຢູ່ເສມອ ແຕ່ຖືກນັບເປັນຮູບບູຊາແຍກຕ່າງຫາກ). ມີການຊີ້ແຈງຫຼັກທຳວ່າ ກຣິສນະ ແລະ ບະລະ ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສານະສຳຄັນ; ຊື່ທາງສັງຄົມເປັນພຽງຂໍ້ຕົກລົງຕາມປະເພນີ. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດການດູແລ: ຕ້ອງຫຸ້ມຮູບບູຊາໃຫ້ແນ່ນຫນາ ແລ້ວທາສີຕາມສີປະຈຳອົງ; ຫ້າມແກະອອກຊັ້ນປ້ອງກັນ ໂດຍເຕືອນຜົນຮ້າຍເຊັ່ນ ຄວາມອຶດຢາກ, ໂລກລະບາດ, ແລະການຖອຍຖອຍຂອງລູກຫຼານ. ການເບິ່ງດາຣະຊັນທີ່ທາສີງາມຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍຊຳລະບາບກຳທີ່ສະສົມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມີຄຳສັ່ງເລື່ອງວັດ: ໃຫ້ສ້າງສານສະຖານໃຫຍ່ແຂງແຮງໃນບ່ອນທີ່ກຳນົດໃນນີລາດຣິ ແລະປະດິດສະຖານຮູບທັງສີ່; ຈາກນັ້ນແຕ່ງຕັ້ງສາຍຕະກູນທີ່ເຊື່ອມກັບ ວິສວາວະສຸ (ຜູ້ບູຊາຊາບະຣະ) ເພື່ອດູແລ ແລະຮັບໃຊ້ພິທີບຸນຢ່າງສະເໝີ. ທ້າຍສຸດ ກະສັດຖືກຄວາມປິຕິທ່ວມທົ່ວ ແລະລະສີໄດ້ເຕືອນໃຫ້ບູຊາສັນລະເສີນພຣະອົງຜູ້ເມດຕາກະຣຸນາ ຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາແກ່ຜູ້ສັນລະເສີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Adhyaya 20

इन्द्रद्युम्नस्तुतिः, पूजाविधानम्, इन्द्रद्युम्नसरः-प्रशंसा च (Indradyumna’s Hymn, Worship Procedure, and the Praise of Indradyumna Lake)

ບົດນີ້ແບ່ງເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. (1) ຕາມການຊັກຊວນຂອງນາຣະດະ ກະສັດອິນດຣະດຸມນະ ຖວາຍສະຕຸຕິຍາວແກ່ ຈະກັນນາຖ/ວິສນຸ ໂດຍການພິຈາລະນາຕົນເອງ ແລະ ມອບຕົນເປັນຜູ້ພຶ່ງພາ: ທ່ານປຽບທຽບຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງກາຍ ແລະ ກຳທີ່ໝົດແຮງ ກັບຄວາມບໍລິສຸດຂອງພະບາດດອກບົວ; ຄວາມສຸກໂລກີຍເມື່ອແປປ່ຽນ (pariṇāma) ກໍເກີດທຸກຂ໌ ຈຶ່ງວອນຂໍໃຫ້ຊ່ວຍພົ້ນຈາກສັງສານ. ສະຕຸຕິນີ້ຍັງຍົກພຣະວິສນຸເປັນຮູບສາກົນ ແລະ ທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍ ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການຮັບໃຊ້ (dāsya) ແລະ ການເຂົ້າພຶ່ງ (śaraṇāgati). (2) ຕໍ່ມາ ນາຣະດະສັນລະເສີນນາຣາຍະນະດ້ວຍບັນຊີນາມຄຸນອັນໜາແນ່ນ; ກຸ່ມນັກຮູ້ຫຼາຍພວກ—ກະສັດ, ຊຣົດຣິຍະ, ລະສີ, ແລະ ຕົວແທນວັນນະ—ຮ່ວມສັນລະເສີນ. ອິນດຣະດຸມນະຈັດພິທີປູຊາວາສຸເດວະ ແລະ ພຣະອົງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ (ບະລະພະດຣະ, ພະດຣາ/ສຸພະດຣາ, ສຸດັຣຊະນະ) ກຳນົດການໃຊ້ມັນຕຣາ ໂດຍເນັ້ນມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ ແລະ ບົດສັນລະເສີນຕາມພຣະເວດ (pāuruṣa/trayi-prasiddha) ພ້ອມທັງບໍລິຈາກທານໃຫຍ່ແກ່ພຣາຫມະນ. (3) ມີຕຳນານກຳເນີດສະຖານທີ່: ຈາກຮອຍກີບຂອງງົວທີ່ຖວາຍທານ ເກີດເປັນຫຸມຫນຶ່ງ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳທານ ກາຍເປັນຕີຣຖະອັນມີບຸນຫຼາຍ ຊື່ “ສະຣະອິນດຣະດຸມນະ”. ການອາບນ້ຳ ແລະ ຖວາຍບູຊາທີ່ນັ້ນໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບຍັດໃຫຍ່ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ທ້າຍບົດ ກະສັດເລີ່ມສ້າງພຣະວິຫານ: ເລືອກເວລາມົງຄຸນ, ໃຫ້ກຽດແກ່ຊ່າງແລະຜູ້ຊຳນານ, ຈັດງານສະເຫຼີມສະຫຼອງ, ແລະ ອຸທິດຊັບສິນຈາກຫຼາຍແຄວ້ນເພື່ອປຣາສາດຂອງຈະກັນນາຖ ໂດຍເຫັນວ່າຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງກະສັດມີຄວາມໝາຍເມື່ອນຳໄປຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.

Adhyaya 21

दारुमूर्तेः श्रौतप्रामाण्यं, दर्शनमुक्तिः, प्रासादनिर्माण-प्रतिष्ठा च (Vedic Authority of the Wooden Icon, Liberation through Darśana, and Temple Construction & Consecration)

ອັດທະຍາຍ 21 ຖືກເລົ່າໃນຮູບແບບສົນທະນາທີ່ໄຈມິນິຖ່າຍທອດ. ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ຮອບດ້ານຣິກເວດ ແລະ ເວດານຕະ ຍົກຍ້ອງພຣະຣາຊາວ່າມີບຸນວາສະນາໄດ້ເຫັນການປາກົດຂອງຮູບໄມ້ (ດາຣຸ-ມູຣຕິ) ແລະກ່າວວ່າການບູຊາຮູບ «ອະເປົາຣຸສະ» ນີ້ ນຳໄປສູ່ໂມກສະທີ່ຍາກຈະໄດ້. ນາຣະດະຕອບວ່າ ລະບົບທາງທຳຂອງພຣະວິສນຸບໍ່ດຳເນີນໄດ້ໂດຍບໍ່ມີເວດ ແລະອະວະຕາຣະກັບການບູຊານັ້ນເປັນທີ່ຮັບຮອງໃນສຣຸຕິ (ເວດ) ຢ່າງແນ່ນອນ. ເນື້ອຫາເຊື່ອມພຣະເທວະກັບປຸຣຸສະທີ່ເວດານຕະຮູ້ໄດ້ ແລະວາງຮູບອາຣຈາ (arcā) ເປັນສື່ທີ່ຖືກອະນຸຍາດ ແລະມີພະລັງສຳລັບນິຫສເຣຍສະ (ຄວາມດີສູງສຸດ). ອັດທະຍາຍຍົກຍ້ອງໂອດຣະເທດ ແລະກະເສດຣະທີ່ຜູ້ຄົນເຫັນ «ພຣະພຣະຫມັນໃນຮູບ» ໄດ້ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຕາທຳມະດາ, ພ້ອມທັງຍອມຮັບຄວາມຊັບຊ້ອນຂອງພິທີກຳ ແລະຄວາມບໍ່ສະຫງົບຂອງສັດຜູ້ມີກາຍ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຄວາມເຂົ້າເຖິງ: ພຽງແຕ່ດາຣສະນະກໍໄດ້ໂມກສະ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ຂອບສັງຄົມກໍບໍ່ຖືກກັ້ນ; ພຣະພັກຕິພ້ອມວິໄນນຳໄປສູ່ສາຍຸຊຍະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ການສະຖາປະນາ: ນາຣະດະເລົ່າວ່າຄວາມໝາຍແຫ່ງອຸປະນິຊັດປາກົດຂຶ້ນ, ປຶກສາຈິດປະສົງຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະສັ່ງໃຫ້ພຣະຣາຊາສ້າງວິຫານໃຫຍ່ ແລະປະດິດສະຖາປະນານະຣະສິງຫະ. ພຣະຣາຊາຂໍໃຫ້ພຣະພຣະຫມາເສດັດມາຮ່ວມພິທີປະຕິສະຖາ, ສ້າງສຳເລັດດ້ວຍຊ່າງຜູ້ຊຳນານ ແລະຊັບພະຍາກອນມາຫາສານ; ຄຳພີສັນລະເສີນຄວາມງາມອັນບໍ່ເຄີຍມີຂອງວິຫານ. ສຸດທ້າຍນາຣະດະຢືນຢັນພຣະພັກຕິແບບອັດວັຍຂອງພຣະຣາຊາ ແລະກ່າວວ່າ ສິ່ງທີ່ຍາກຈາກພິທີ, ທານ, ວຣະຕະ, ການຮຽນ, ແລະຕະປະສະຍາ ຈະໄດ້ມາດ້ວຍພຣະພັກຕິທີ່ໝັ້ນຄົງ; ພິທີບຸນໃນອະນາຄົດ ແລະພອນທິບຈະເກີດຂຶ້ນຫຼັງການປະຕິສະຖາ, ໂດຍນາຣະດະແລະລະສີສັນຍາຈະກັບມາອີກ.

Adhyaya 22

ब्रह्मलोकगमनम् एवं ब्रह्मसभा-प्रवेशः | Ascent to Brahmaloka and Entry into Brahmā’s Assembly

ບົດທີ 22 ເລົ່າການປ່ຽນຈາກການບູຊາຢູ່ວັດ ໄປສູ່ການເດີນທາງຂຶ້ນສູ່ໂລກອັນສູງສຸດ. ໄຈມິນີລາຍງານບົດສົນທະນາທີ່ກະສັດ ອິນດຣະດຍຸມນະ ຖາມເຖິງຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການເດີນທາງ ແລະມີລົດດອກໄມ້ທິບ (puṣpa-ratha) ທີ່ໄວດັ່ງຄວາມຄິດຖືກມອບໃຫ້. ນາຣະດະ ແລະກະສັດ ວຽນຮອບ (pradakṣiṇā) ແລະກົ້ມກາບຊໍ້າໆ ຕໍ່ ກຣິສນະ/ຈະກັນນາຖ ພ້ອມດ້ວຍ ຣາມ ແລະອື່ນໆ ເພື່ອຂໍອະນຸຍາດໄປສູ່ ພຣະຫມະໂລກ. ເຂົາເຈົ້າຂຶ້ນຜ່ານຊັ້ນຟ້າ ຜ່ານເຂດພຣະອາທິດ ແລະວົງທຣຸວະ ໂດຍມີສິດທະໃນໂລກສູງໆ ເບິ່ງເຫັນ ແລະຖວາຍກຽດ. ເນື້ອເລື່ອງຍົກຍ້ອງ Bhagavat-carita ວ່າເຮັດໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະການກ້າວໜ້າອັນຮວດເລັວຂອງກະສັດເປັນຜົນຂອງ ວິສນຸ-ພັກຕິ. ແຕ່ກະສັດຍັງຫ່ວງວ່າການກໍ່ສ້າງພຣາສາດ ຈະກັນນາຖ ອາດຊ້າ ຫຼືຖືກທຳລາຍໂດຍຄວາມໂລບ ຫຼືຖືກຄູ່ແຂ່ງຂັດຂວາງ. ນັກບວດອະທິບາຍວ່າ ພຣະຫມະໂລກປອດຈາກໂລກໄພ ຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ ແລະງານທີ່ສອດຄ່ອງກັບລະບຽບສາກົນຍາກຈະຖືກຂັດຂວາງ. ຕໍ່ມາໄດ້ພາບສຽງແລະສັງຄົມຂອງດິນແດນພຣະຫມະ: ສຽງສະວາດຫຍາຍະວິດ (svādhyāya) ກັງວານ, ການຮຽນຮູ້ຢ່າງເປັນລະບຽບ (itihāsa–purāṇa, chandas, kalpa) ແລະສະພາທີ່ພຣະຫມະນັ່ງກັບພຣະຫມະຣິສິ ແລະຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ. ທີ່ປະຕູຫ້ອງສະພາ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູຕ້ອນຮັບນາຣະດະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຊອບທຳຂອງພາລະກິດ ແລະກຽດທີ່ມອບໃຫ້ການພະຍາຍາມທີ່ນຳໂດຍພັກຕິແລະລະສີ.

Adhyaya 23

Indradyumna’s Audience with Brahmā and the Disclosure of Puruṣottama’s Manifest Form (इन्द्रद्युम्नस्य ब्रह्मदर्शनं पुरुषोत्तमप्रादुर्भाव-रहस्यम्)

ບົດນີ້ຈັດວາງເຫດການແບບຮາຊະສະພາ-ເທວະວິທະຍາໃນສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາ. ນາຣະດະແຈ້ງຂ່າວການມາຮອດຂອງກະສັດ ອິນດຣະດຍຸມນະ; ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ມະນິໂກດະຣະ ຍ້ຳວ່າແຂກນີ້ບໍ່ແມ່ນຄົນທົ່ວໄປ ແລະການເຂົ້າພົບຕ້ອງມີພິທີການ ເນື່ອງຈາກມີຜູ້ພິທັກໂລກ ແລະຜູ້ບໍລິຫານຈັກກະວານຢູ່ພ້ອມ. ພຣະພຣະຫມາກຳລັງດຳດິ່ງໃນບົດຂັບຮ້ອງທິບ ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າດ້ວຍພຽງສາຍຕາຫນຶ່ງ ສະທ້ອນລຳດັບການເຂົ້າເຖິງພື້ນທີ່ສັກສິດ. ອິນດຣະດຍຸມນະເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນຜູ້ທີ່ເທວະທັງຫຼາຍຮັກ. ພຣະພຣະຫມາຖາມຈຸດປະສົງ ແລະກະສັດທູນຂໍໃຫ້ສະຖາປະນາພຣະຈະກັນນາຖ (ປຸຣຸໂສຕຕະມະ) ໃນວິຫານທີ່ຕົນເລີ່ມສ້າງ ພ້ອມປະກາດຫຼັກທີ່ວ່າອຳນາດຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະຄວາມເປັນສູງສຸດຂອງຈະກັນນາຖ ບໍ່ແຍກຈາກກັນ. ດຸຣວາສະເຂົ້າກາງແທນເທວະ ແລະຜູ້ພິທັກໂລກທີ່ລໍຖ້າ; ແຕ່ພຣະພຣະຫມາຊີ້ແຈງວ່າຄຸນສົມບັດທາງຈິດວິນຍານຂອງກະສັດສູງກວ່າ ເນື່ອງຈາກກຳມະບໍລິສຸດ ແລະພັກຕິ. ພຣະພຣະຫມາຍັງເຜີຍວ່າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຂັບຮ້ອງ ເວລາຈັກກະວານໄດ້ຜ່ານໄປຢ່າງຫຼາຍ ແລະວົງສາຂອງອິນດຣະດຍຸມນະກໍສູນຫາຍ ເຫຼືອແຕ່ພຣະເທວະ ແລະວິຫານ. ພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ກະສັດກັບໄປໂລກເພື່ອສຳເລັດພິທີສະຖາປະນາ ແລະສັນຍາວ່າຈະຕາມໄປພ້ອມເທວະຜູ້ຊ່ວຍ. ທ້າຍບົດ ພຣະອົງອະທິບາຍແກ່ເທວະວ່າ ປຸຣຸໂສຕຕະມະສະຖິດຢູ່ທີ່ ສຣີ-ປຸຣຸໂສຕຕະມະ-ເກສຕຣະ (ນີລາດຣິ) ຕະຫຼອດການກຳເນີດ-ດັບຂອງຈັກກະວານ ແລະປາກົດເປັນຮູບກາຍໄມ້; ການນະມັດສະການ ແລະການໄດ້ເຫັນຮູບນັ້ນ ນຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງທຳຕະປະສະຍາຢ່າງຮຸນແຮງ।

Adhyaya 24

Deva-stuti to Jagannātha and Planning the Prāsāda-Pratiṣṭhā (देवस्तुतिः जगन्नाथस्य तथा प्रासादप्रतिष्ठासंभारविचारः)

ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນາ ເຂົ້າໄປຫາພຣະຈະກັນນາຖະດ້ວຍຄວາມສະເທືອນໃຈ: ກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດ, ນະມັດສະການຊ້ຳໆ, ເດີນວຽນປະທັກສິນາ ແລະກ່າວສະຕຸຕິເປັນບົດສັນລະເສີນ. ຕໍ່ມາເທວະຈຳນວນຫຼາຍມາຮອດ ແລະສະຫຼອງສະຕຸຕິຍາວ ທີ່ສະທ້ອນພາສາແນວ “ປຸຣຸສະ” ໂດຍພັນລະນາພຣະຈະກັນນາຖະເປັນບຸກຄົນຈັກກະວານຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວ, ເປັນບໍ່ກຳເນີດຂອງສັນທະວິທີເວດ, ຍັດຍະ, ສັດທັງປວງ ແລະລະບົບວັນນະ-ອາສຣະມ; ເປັນອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ປະທານ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກສະ ແຕ່ພຣະອົງດຽວ. ຫຼັງຈາກການສັນລະເສີນ ເລື່ອງລາວຫັນໄປສູ່ການກະທຳທາງພິທີ: ຄະນະໄປນະຣະສິງຫະ-ເກສຕຣະ ຖວາຍບູຊາ ແລະຂຶ້ນໄປບ່ອນຍອດນີລາຈະລາ ເຫັນປຣາສາດອັນອັດສະຈັນ ໃຫຍ່ໂຕ ຈົນເຫມືອນຈະແຕະຟ້າ ແລະດູເຫມືອນເກີນກຳລັງມະນຸດ ທັງຍັງຢືນຍົງຜ່ານການເວລາອັນຍາວນານ. ອິນດຣະດຍຸມນາຄິດເຖິງຄຳສັ່ງເທວະກ່ອນໜ້າໃຫ້ສ້າງແລະສະຖາປະນາວິຫານ ແລະຍົກຄຳຖາມທາງປະຕິບັດເກືອບກັບການຈັດຫາ “ສຳພາຣະ” ວັດຖຸພິທີສຳລັບການປຣະຕິສະຖາ. ເທວະຍອມຮັບວ່າຄວາມຮູ້ແລະກຳລັງຂອງຕົນມີຂອບເຂດ; ປັດມະນິທິຈຶ່ງອາສາຊ່ວຍດ້ວຍອະນຸຍາດເທວະ. ຕໍ່ມານາຣະດະ (ຜູ້ຖືກພຣະພຣະຫມາສົ່ງມາ) ປາກົດ ແນະນຳໃຫ້ຈັດວັດຖຸຕາມຊາສຕຣະ ແລະໃຫ້ປັດມະນິທິດຳເນີນການຈັດຫາຕາມຄຳສັ່ງ. ບົດຈົບດ້ວຍການຕ້ອນຮັບນາຣະດະຢ່າງເຄົາລົບ ແລະການຂໍໃຫ້ຊີ້ນຳແບບເປັນຂັ້ນຕອນໃນພິທີປຣະຕິສະຖາ ເພື່ອເປັນສະພານຈາກການສັນລະເສີນທາງທິດສະດີ ໄປສູ່ການວາງແຜນພິທີກຳຢ່າງລະອຽດ.

Adhyaya 25

Rathatraya-nirmāṇa–pratiṣṭhāvidhi (Construction and Consecration Protocol for the Three Chariots)

ອັດຍາຍ 25 ນຳເສີນລຳດັບວິທີການພິທີກຳ ແລະການຈັດການໃນຮູບແບບສົນທະນາ. ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ນາຣະດະ ຫຼັງຈາກປຶກສາຄຳພີ ໄດ້ສົ່ງຄຳແນະນຳເປັນລາຍລັກອັກສອນໃຫ້ພຣະຣາຊາ ອິນດຣະດຸມນະ. ພຣະອົງມອບໝາຍໃຫ້ ປັດມະນິທິ ກໍ່ສ້າງຫໍຄຳ ແລະທີ່ພັກອາໄສທີ່ເໝາະສົມ ພ້ອມຈັດຫາວັດຖຸດິບໂດຍອາໄສການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ວິສະວະກັມມາ. ຕໍ່ມາລາຍລະອຽດການສ້າງ “ລົດສາມ” (ຣະຖະຕຣະຍະ): ລົດຂອງ ວາສຸເທວະ ມີເຄື່ອງໝາຍຄຣຸດ, ລົດຂອງ ສຸພັດຣາ ມີດອກບົວ, ແລະລົດຂອງ ບະລະພັດຣະ ມີທຸງຕາລາ/ສີຣາ (ກ່ຽວກັບໄຖ) ພ້ອມກຳນົດຈຳນວນລໍ້ ແລະສັດສ່ວນຕ່າງໆ. ຄຳພີເຕືອນວ່າ ຖ້າບໍ່ມີພິທີ “ປະຕິສະຖາ” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບໍ່ຄວນອັນເຊີນເທວະອົງພຣະເຈົ້າໄປປະທັບໃນລົດ ຫຼືມະນະດົບ ຫຼືເມືອງ ເພາະຈະເຮັດໃຫ້ການງານເປັນໝັນທາງພິທີ. ນາຣະດະຈຶ່ງວາງວິທີປະຕິສະຖາ: ສ້າງຫໍໃນທິດອີສານ (ຕາເວັນອອກສຽງເໜືອ), ຈັດມັນດະລາ, ຕັ້ງກຸມພະ ແລະເຕີມດ້ວຍນ້ຳຕົ້ມປັນຈະດຣຸມ, ນ້ຳຄົງຄາ ແລະນ້ຳສັກສິດອື່ນໆ, ໃບອ່ອນ, ດິນ, ກິ່ນຫອມ, ເພັດພອຍ, ຢາ, ປັນຈະຄະວະຍະ ແລະອັນເຊີນ ນະຣະສິງຫະ ແລະ ວິສນຸ ດ້ວຍພິທີມັນຕຣະຣາຊ, ຈຳນວນໂຮມ ແລະເຄື່ອງບູຊາ. ຈາກນັ້ນຊຳລະລົດດ້ວຍການພອຍນ້ຳ, ຄວັນທູບ, ດົນຕີ ແລະຕິດຕັ້ງ ຄຣຸດ (ສຸປັນນະ) ພ້ອມບົດສັນລະເສີນເຉພາະ. ອັດຍາຍກຳນົດດັກຊິນາ, ການເລີ້ຍງພຣາຫມັນ, ແລະມັນຕຣະແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບ ບະລະພັດຣະ (ລວມທຸງລາງກະລະ) ແລະ ສຸພັດຣາ (ລັກສະມີ-ສຸກຕະ) ພ້ອມສ່ວນແບ່ງຮະວິດທີ່ບໍ່ເໝືອນກັນ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງຂະບວນແຫ່, ບາລີບູຊາແກ່ເທວະ ແລະຜູ້ພິທັກ, ການສວດ ວິສນະວະ-ຄາຍະຕຣີ, ວິສນຸ-ສຸກຕະ, ວາມະເທວະ ແລະອື່ນໆ. ທ້າຍສຸດລະບຸລາງບອກເຫດຈາກຄວາມເສຍຫາຍຂອງລົດ (ແກນ, ຄານລາກ, ທຸງ, ຮູບ) ແລະວິທີແກ້ໄຂດ້ວຍ ຊານຕິ-ໂຮມ, ຄຳອວຍພອນສະວັດສະຕິ/ຊານຕິ ແລະຄຳແນະນຳເລື່ອງ ຄຣາຫະ-ຊານຕິ.

Adhyaya 26

गालराजस्य वैष्णवभावः प्रतिष्ठासंभारदर्शनं च (Gāla’s Vaiṣṇava Turn and the Vision of the Consecration Preparations)

ບົດທີ 26 ໃນການເລົ່າຕາມກອບຂອງໄຈມິນີ ພາຍໃນໄວສະນະວະຂັນດະ ພັນລະນາການກຽມສະຖານທີ່ປະກອບພິທີປະຕິສະຖາປະນາໃກ້ພຣະວິຫານຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະເປັນລະບຽບ. ຕາມພຣະບັນຊາຂອງກະສັດອິນດຣະດຸມນະ ວິສະວະກັມມະນ ສ້າງຫໍມະນທົບອັນສົງ່າງາມ ແລະຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາກັບການສະເຫຼີມສະຫຼອງຄົບຖ້ວນ: ເຄື່ອງຖວາຍ, ໄມ້ເຊື້ອໄຟ, ຫຍ້າກຸສະ, ອາຫານ, ດົນຕີ ແລະຟ້ອນລຳ. ເລື່ອງຕໍ່ມາແນະນຳກະສັດກາລາ ຜູ້ເຄີຍຕິດຕັ້ງຮູບຫີນຂອງມາທະວະ ແລະສ້າງສານນ້ອຍ. ເມື່ອໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອິນດຣະດຸມນະທີ່ນີລະປະຣະວະຕະ ລາວມາດ້ວຍໃຈຈະປະທະ ແຕ່ກໍກາຍເປັນຄວາມພິສົດໃຈ ແລະການສອບຖາມ. ເມື່ອຮູ້ວ່າອິນດຣະດຸມນະເປັນກະສັດຜູ້ໄດ້ຮັບພະລັງທິບ ສຳພັນກັບພຣະພົມໂລກ ແລະມີນາຣະດະກັບປັດມະນິທິຕິດຕາມ ກາລາຈຶ່ງເຫັນວ່ານີ້ແມ່ນກິດທຳທາງທຳມະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະຕັ້ງໃຈຈະຈັດງານນີ້ທຸກປີ. ກາລາເຂົ້າພົບອິນດຣະດຸມນະດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ຍອມຮັບຄວາມບໍ່ຮູ້ຂອງຕົນ ແລະເຫັນວ່າຮູບໄມ້ທີ່ຖືກປະຕິສະຖາປະນານັ້ນເປັນການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄພໂດຍກົງ. ອິນດຣະດຸມນະຢືນຢັນວ່າກາລາເປັນກະສັດຜູ້ມີພັກຕິ ແລະກ່າວຫຼັກທຳວ່າ ການປະຕິສະຖາປະນາຮູບພຣະຫຣິຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງກາຍ ແລະນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດຂອງວິສະນຸ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ລາວມອບໝາຍໃຫ້ກາລາຮັບຜິດຊອບການຖວາຍປະຈຳວັນ ຂະບວນແຫ່ ແລະງານບຸນຕາມພຣະບັນຊາທິບ. ທ້າຍບົດເກີດການປາກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່: ກອງກະຫຼອງສະຫວັນ ສຽງມົງຄຸນ ດອກໄມ້ ແລະກິ່ນຫອມ ພ້ອມກັບຍານອາກາດສະຫວ່າງໄສຂອງພຣະພົມ ມີຜູ້ພິທັກທິດ ລິສີ ແລະນັກຟ້ອນລຳຕິດຕາມ. ກາລາແລະຜູ້ຊຸມນຸມທັງຫມົດກໍກົດກາບ ແລະກະສັດຢືນຢູ່ໃນຄວາມປິຕິບັກຕິຕໍ່ໜ້າພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພົມ) ຜູ້ບໍລິສຸດ.

Adhyaya 27

अध्याय २७: रत्नसोपानावतरणं, स्तुतयः, प्रतिष्ठा च (Chapter 27: Descent by the jeweled stairway, hymns, and consecration)

ອັດຍາຍ 27 ບັນທຶກພິທີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ບໍລິເວນວັດຈະກັນນາຖ (Jagannātha). ບັນດາສັດທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນຄວາມອັດສະຈັນ: ບັນດາຂັ້ນບັນໄດຄໍາປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີປາກົດຂຶ້ນເຊື່ອມລະຫວ່າງພາຫະນະສະຫວັນກັບພື້ນທີ່ວັດ. ພຣະພຣະຫມາ (Padmayoni/Pitāmaha) ລົງມາ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກຄົນດົນຕີສະຫວັນ (gandharva) ແລະຖືກນໍາພາຕາມເສັ້ນທາງພິທີ; ມີເທວະ, ປິຕຣິ, ສິດທະ, ວິທຍາທະຣະ, ຢັກສະ, gandharva ແລະ apsarā ຮ່ວມຊຸມນຸມ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວກັບກະສັດ Indradyumna ຢືນຢັນບຸນວາສະນາອັນຫາຍາກ ແລະການຮ່ວມມືຂອງລໍາດັບຈັກກະວານທັງປວງ. ຕໍ່ມາເປັນການສັນລະເສີນທາງເທວະວິທະຍາ: ພຣະພຣະຫມາຖວາຍສະຕຸຕິຍາວແກ່ Jagannātha ໂດຍໃຊ້ຄໍາສັບແນວເວດານຕະ (māyā, ອະທະວິຕ/ບໍ່ສອງ, ຄວາມຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະຄວາມເກີນກວ່າ). ຈາກນັ້ນສັນລະເສີນ Balabhadra (ເປັນຖານຮອງຈັກກະວານ/Śeṣa-Nārāyaṇa) ແລະ Subhadrā (ເປັນ Viṣṇu-māyā/śakti ເທົ່າກັບຮູບແບບເທວີຫຼາຍປະການ), ພ້ອມທັງຍົກຍ້ອງ Sudarśana ເປັນແສງນໍາທາງທີ່ຂັບໄລ່ອະວິດຍາ. ທ້າຍສຸດມີການຈັດຕັ້ງພິທີ: ແຕ່ງຕັ້ງ Bharadvāja ສໍາລັບພິທີ śānti ແລະ pauṣṭika; ຕິດຕັ້ງເທວະຕາຕາມທິດທາງທີ່ກໍານົດ; ແລະປະກອບ pratiṣṭhā/abhiṣeka ຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະດ້ວຍມັນຕຣາ ແລະບົດສະຫລຸບເວດ (ອ້າງອີງ Śrī ແລະ Puruṣa sūkta). ກໍານົດວັນເປັນເດືອນ Vaiśākha ຂ້າງຂຶ້ນວັນທີ 8 (śuklāṣṭamī) ມີ Puṣya-yoga ໃນວັນພະຫັດ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການອາບນໍ້າ, ການໃຫ້ທານ, ຕະປະ, ແລະ homa ໃນວັນນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບໍ່ຮູ້ຈົບ; ແລະການໄດ້ດາຣະຊັນດ້ວຍສັດທາຕໍ່ Kṛṣṇa (Jagannātha), Rāma (Balabhadra) ແລະ Subhadrā ຊ່ວຍໜຸນມົກສະ ແລະທໍາລາຍບາບຫຼາຍຊາດ।

Adhyaya 28

Nṛsiṃha-Mantrarāja, Dāru-Mūrti, and the Vedic Interpretation of Jagannātha (नृसिंहमन्त्रराज-दारुमूर्ति-वेदव्याख्या)

ບົດທີ 28 ເປີດເຜີຍຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນເຖິງພຣະປາກົດຮູບອັນອົງອາດຄ້າຍນຣະສິງຫະ ເຕັມໄປດ້ວຍລັດສະຫມີ ໃນທ່າມກາງພຣະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ. ພາບພຣະອົງມີລີ້ນໄຟ ມີຕາ ແລະອະວະຍະວະຫຼາຍ ດັ່ງພາບຈັກກະວານ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເຫັນຢ້ານແຕ່ກໍຄາລະວະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ນາຣະດະຖາມພຣະພຣະຫມາວ່າ ເປັນຫຍັງການປາກົດເພື່ອພຣະກະຣຸນາຈຶ່ງນ່າຢ້ານ; ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍວ່າ ເປັນການສອນໃຫ້ໂລກບໍ່ເບິ່ງຮູບດາຣຸ (ໄມ້) ຂອງພຣະຈັກກັນນາຖະເປັນພຽງວັດຖຸ ແລະເພື່ອເຜີຍພຣະສະຖານະເປັນພຣະພຣະຫມັນໃຫ້ຜູ້ຂາດປັນຍາແຍກແຍະ. ຕໍ່ມາເນື້ອເລື່ອງຍົກ “ມັນຕຣະຣາຊາ” (ສາຍອະຖັຣວະ) ຂຶ້ນເປັນຫົວໃຈ ກ່າວເຖິງອານຸພາບພິທີກຳອັນສູງສຸດ ໃຫ້ຜົນເປົ້າໝາຍ 4 ປະການຂອງຊີວິດ ແລະບຸນກຸສົນເກີນກວ່າຄວາມປາດຖະໜານ້ອຍໆ. ອິນດຣະດຍຸມນະໄດ້ຮັບການປະສິດທິມັນຕຣະ ແລະສັນລະເສີນ “ທິວະ-ສິງຫະ” ດ້ວຍບົດນະມັດສະການ. ພຣະພຣະຫມາສະຫຼຸບຫຼັກທຳວ່າ ຮູບດັ່ງເດີມແທ້ແມ່ນນຣະສິງຫະ; ຮູບໄມ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງໃຫ້ເກີດ “ປຣະຕິມາ-ພຸດທິ” ແຕ່ເປັນພຣະພຣະຫມັນຜູ້ທຳລາຍທຸກຂ໌ ແລະປະທານອານັນດາບໍ່ຂາດ. ຍັງອະທິບາຍການເທົ່າກັນຂອງ ສັບດະ-ພຣະຫມັນ ແລະ ປຣະ-ພຣະຫມັນ, ຄວາມພຶງພາກັນຂອງຄຳ-ຄວາມໝາຍ, ແລະການຈັດຮູບພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບວິເທດ 4 (ບະລະພັດຣະ/ຣິກ, ນຣະສິງຫະ/ສາມ, ສຸພັດຣາ/ຢະຊຸສ, ຈັກຣະ/ອະຖັຣວະ). ທ້າຍສຸດສອນແນວ ເບດາ-ອເບດາ: ພຣະອົງດຽວປາກົດເປັນຫຼາຍ; ແນະນຳໃຫ້ບູຊາໂຄວິນດະເປັນດາຣຸ-ມູຣຕິ ທີ່ນີລາຈະລະ ດ້ວຍກາຍ-ວາຈາ-ໃຈບໍລິສຸດ; ມັນຕຣະນີ້ຖືກປະກາດວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າ ແລະການບູຊານຳໄປສູ່ພຣະທີ່ສະຖິດ ແລະມຸກຕິ ໂດຍພິເສດທີ່ໂຄນຕົ້ນນະຍະໂກຣດະຂ້າງຝັ່ງນ້ຳທີ່ນີລາຈະລະ.

Adhyaya 29

Jyeṣṭha-snāna and Guṇḍicā-yātrā: Ritual Calendar, Site-Permanence, and Phalaśruti in Puruṣottama-kṣetra

ອັດທະຍາຍ 29 ເລີ່ມດ້ວຍການເລົ່າຂອງໄຈມິນີ: ຫຼັງເຫດການກ່ອນໜ້າ ພຣະພຣະຫມາ (ກະມະລາສະນ/ປັດມະໂຢນີ) ຖືກເຊີນໃຫ້ສະຖິດໃນດວງໃຈເພື່ອລົກະສັງຄຣະຫະ ແລະຮູບພຣະວິສນຸທີ່ເຄີຍປາກົດກໍຖືກເຫັນອີກຄັ້ງ. ພຣະບາລະພັດຣະຖືກບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ dvī-ṣaḍakṣara, ພຣະນາຣາຍະນະດ້ວຍ Pauruṣa-sūkta, ແລະຈັກຣະດ້ວຍ Devī-sūkta ພ້ອມສູດ dvādaśākṣara ສະແດງລຳດັບພິທີບູຊາຫຼາຍຊັ້ນ. ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງທູນຂໍແທນພຣະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ ວ່າຄວາມເຊື່ອມັ່ນບູຊາຫຼາຍຊາດໄດ້ສົ່ງຜົນເຖິງການໄດ້ດາຣະຊະນະ ແລະຂໍຄຳແນະນຳເລື່ອງ ສະຖານ–ເວລາ–ວຣະຕະ–ອຸປະຈາຣ. ພຣະເຈົ້າໃນຮູບປະຕິມາໄມ້ (dāru-deha) ປະທານພອນ: ພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ແລະສັນຍາວ່າຈະບໍ່ລະທິ້ງສະຖານວິຫານ ແມ້ອາຄານຈະຊຳຮຸດ ເປັນຫຼັກທຳວ່າສະຖານທີ່ນັ້ນດຳລົງຖາວອນ. ຕໍ່ມາກຳນົດລຳດັບງານບຸນ: Jyeṣṭha mahā-snāna (ມີບໍ່ນ້ຳທາງເໜືອຂອງຕົ້ນນະຍະໂກຣດ ເປັນຕີຣະຖະທັງປວງ), ຖວາຍບາລີປົກປ້ອງແກ່ kṣetrapāla ແລະ dikpāla, ຕັກນ້ຳດ້ວຍຄຸມພະທອງທ່າມກາງດົນຕີມົງຄຸນ ແລະອາບນ້ຳພຣະຈັກກັນນາຖ ພ້ອມພຣະຣາມ (ບາລະພັດຣະ) ແລະສຸພັດຣາ; ການໄດ້ເຫັນພິທີອາບນ້ຳຈະຕັດພັນທະການເກີດໃໝ່. ຫຼັງອາບນ້ຳມີການປະດັບມະນະດະປະ ແລະຊ່ວງເວລາບໍ່ໃຫ້ເບິ່ງ (ຄ້າຍ anavasara). ພຣະເຈົ້າຍັງບັນຊາ Guṇḍicā “ມະຫາຍາຕຣາ” ກຳນົດວັນມົງຄຸນ (ຮວມ Āṣāḍha ຂຶ້ນ 2 ຄ່ຳ ກັບ Puṣya) ແລະຊີ້ວ່າ Guṇḍicā ເປັນພື້ນທີ່ພິທີທີ່ມີບຸນສູງ. ຍັງກ່າວເຖິງວິທີປະຕິບັດເພີ່ມເຕີມ (utthāna, śayana, parivartana, mārga-prāvaraṇa, Puṣya-snāna; ງານຊິງໃນເດືອນ Phālguna; ພິທີເດືອນ Caitra ແລະ Vaiśākha ຮວມ Akṣayā-tṛtīyā ການທານ້ຳຫອມ). ທ້າຍສຸດ ພຣະຈັກກັນນາຖຢືນຢັນຄວາມປະສົງຮ່ວມກັບພຣະພຣະຫມາ ແລະຮັບຮອງຜົນກູ້ພົ້ນສຳລັບການບູຊາ ແລະການຕາຍໃນກະເສດຣະ ພ້ອມມອບໝາຍໃຫ້ອິນດຣະດຍຸມນະຈັດຕັ້ງຍາຕຣາ ແລະງານບຸນທັງປວງຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້.

Adhyaya 30

Jyeṣṭha-snānavidhi at Mārkaṇḍeya-vaṭa and Sindhu-snānā: A Pilgrimage-Ritual Sequence

ບົດທີ 30 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິດສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດເກືອບກ່ຽວກັບ janma-snānā (ພິທີອາບນ້ຳເນື່ອງໃນການປະສູດ) ແລະງານບຸນອື່ນໆທີ່ຜູກພັນກັບ Śrīpati ພ້ອມທັງຄວາມພິສົດຂອງຮູບພຣະໄມ້ອັນວິເສດທີ່ເກີດຈາກການບຳເນັດຂອງ Indradyumna. Jaimini ຈຶ່ງວາງລຳດັບວິທີປະຕິບັດໃນເດືອນ Jyeṣṭha: ໃນວັນທີ 10 ຂ້າງຂຶ້ນ ຜູ້ປະຕິບັດຮັບປາກຖືສິນເລື່ອງຄຳເວົ້າ ແລະເລີ່ມພິທີແບບຫຼາຍຈຸດ. ຂັ້ນຕອນປະກອບມີ: (1) ອາບນ້ຳຕາມວິທີ pañcatīrtha ທີ່ Mārkaṇḍeya-vaṭa; (2) ພິທີແນວ Śaiva ໂດຍຂໍອະນຸຍາດຈາກ Bhairava, ອາບນ້ຳດ້ວຍພິທີນ້ຳຕາມເວດ ແລະສະດຸດ Aghamarṣaṇa, ບູຊາວົງວົງ vṛṣa ແລະພິທີແຕະ liṅga ທີ່ກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນເທົ່າຍັນຍາໃຫຍ່; (3) ຍ້າຍໄປສູ່ຈຸດຂອງ Viṣṇu: ເບິ່ງພຣະແລະເດີນວຽນຮອບ nyagrodha ທີ່ນັບເປັນ Viṣṇu, ນົບນ້ອມ Garuḍa ເປັນຮູບຍານ, ແລະເຂົ້າເຮືອນເທວະດາເພື່ອບູຊາ Jagannātha ດ້ວຍມົນຕຣາທາງເລືອກ (mantrarāja, Puruṣa-sūkta ຫຼື dvādaśākṣara) ພ້ອມກົດເກນສິດທິບູຊາຕາມ varṇa ແລະທາງເລືອກສຳລັບຜູ້ອື່ນໂດຍການດາຣະຊັນ ແລະສະດຸດນາມ. ຕໍ່ມາເປັນພິທີອາບນ້ຳທະເລ: ຂໍອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິທັກ (ເຊັ່ນ Ugrasena; ກ່າວເຖິງ “Svargadvāra” ເປັນທາງເຂົ້າ), ຈັດ maṇḍala ແລະເຮັດ mantra-nyāsa, prāṇāyāma, ກະທັດ kavaca ປ້ອງກັນດ້ວຍຮູບ Viṣṇu ຕາມທິດ. ທີ່ tīrtha ອັນສັກສິດ ອັນເຊີນ “Tīrtharāja” ເປັນຮູບນ້ຳຂອງ Viṣṇu, ເຮັດ Aghamarṣaṇa ແລະ pañcavāruṇa, ຊຳລະພາຍໃນ-ພາຍນອກ ແລະຮອຍນ້ຳຕາມກຳນົດ ເພື່ອຂໍໃຫ້ບາບທີ່ສະສົມມານານຖືກລົບລ້າງ ແລະໄດ້ຮັບຄຸນດີອັນຍືນຍົງ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການຖວາຍນ້ຳ ອາຫານ ເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະ naivedya ຫອມຫວານ, ພ້ອມຍືນຢັນວ່າກຳມະດີທີ່ Sindhurāja ຈະທະວີຜົນ, ແລະປິດດ້ວຍການນົບນ້ອມ Rāma, Kṛṣṇa ແລະ Subhadrā ພ້ອມການລະລຶກຮູບພຣະອົງດ້ວຍຈິດສະຫງົບ.

Adhyaya 31

इन्द्रद्युम्न-सरोवर-स्नानविधिः, नरसिंहपूजा, तथा ज्येष्ठाभिषेक-महोत्सव-विधानम् (Indradyumna Lake Bathing Rite, Narasiṃha Worship, and the Jyeṣṭha Snāna/Abhiṣeka Festival Procedure)

ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດຄູ່ມືພິທີກຳທີ່ມີນັຍທາງທິດສະດີສາສະໜາ ໂດຍເຊື່ອມສາມສາຍເລື່ອງເຂົ້າກັນ. ສ່ວນທຳອິດກ່າວເຖິງການເຂົ້າສູ່ຕີຣຖະ ແລະການຊຳລະກາຍໃຈທີ່ສະຣະສິນອິນດຣະດຍຸມນະ (Indradyumna-saras) ຊຶ່ງຖືກອະທິບາຍວ່າເກີດຄວາມສັກສິດຈາກການຊຳລະທີ່ກ່ຽວກັບພິທີອັສວະເມທະ (Aśvamedha)។ ຕໍ່ມາເນັ້ນການພະທຳນົມນະຣະສິງຫະ (Narasiṃha) ເປັນຮູບພຣະຫຣິຜູ້ປົກປ້ອງປະຈຳຖິ່ນ ດ້ວຍການບູຊາຕາມມັນຕຣະ ແລະລາຍການເຄື່ອງບູຊາຢ່າງລະອຽດ: ຈັນທະນະ (candana) ອະກຸຣຸ (aguru) ກາຣະປູຣະ (karpūra) ພະຍາສະ (payasa) ໂມດະກະ (modaka) ໝາກໄມ້ ແລະອາຫານປຸງແຕ່ງຕ່າງໆ। ສ່ວນສຸດທ້າຍເປັນຄູ່ມືຈັດງານພິທີອາບນ້ຳ/ອະພິເສກເດືອນເຈຍດຖະ (Jyeṣṭha snāna/abhiṣeka) ຂອງພຣະຈະກັນນາຖະ (Jagannātha) ພ້ອມພຣະບະລະພັດຣະ (Balabhadra) ແລະສຸພະດຣາ (Subhadrā): ການສ້າງແທ່ນປະດັບ (maṅca) ການຕຽມນ້ຳຫອມໃນພາຊະນະທີ່ປະພອງ ຂະບວນແຫ່ຢ່າງຮັດກຸມ ແລະຄຳເຕືອນບໍ່ໃຫ້ປະມາດ ໃນຖານະຈັນຍາບັນຂອງຜູ້ອຸປະຖຳຮັກສາພຣະວິຫານ। ອັດທະຍາຍນີ້ຍົກ “ວິສວາສະ” (viśvāsa) ຄືຄວາມເຊື່ອໝັ້ນເປັນເງື່ອນໄຂໃຫ້ພິທີເກີດຜົນ ແລະຟະລະສຣຸຕິ (phalaśruti) ກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຫັນພິທີອາບນ້ຳກໍຊຳລະມົນທິນທາງສິນທຳທີ່ສະສົມມາດົນ ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຜົນມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ; ນ້ຳສັກສິດທີ່ເຫຼືອຍັງເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ສຸຂະພາບ ແລະຄວາມມັ່ນຄົງຂອງຊີວິດ।

Adhyaya 32

Dakṣiṇāmūrti-darśana and the Jyeṣṭha-pañcaka Vrata (महाज्यैष्ठी–ज्येष्ठपञ्चकव्रतवर्णनम्)

ອັດທະຍາຍ 32 ແບ່ງເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມກັນ. ຊ່ວງທໍາອິດ ໄຈມິນິອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງການໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ (ພ້ອມບະລະພະດຣ/ຣາມ ແລະ ສຸພັດຣາ) ເມື່ອພຣະອົງເສດັດໄປແບບຫັນໜ້າສູ່ທິດໃຕ້ (ດັກຊິນາມຸຂ) ໃນບັນບົດງານອຸດສະວະ: ບູຊາດ້ວຍຂອງຫອມ ພວງດອກໄມ້ ອາຫານບູຊາ ດົນຕີ ແລະ ຟ້ອນລໍາ; ພ້ອມທັງຍົກຍ້ອງພຣາຫມະນຜູ້ສູງສົ່ງ ແລະ ຜູ້ມີພັກຕິ. ກ່າວວ່າດາຣະຊະນະນີ້ຮວບຮວມຜົນບຸນຂອງພິທີໃຫຍ່ໆ ແລະ ເປັນການບັນລຸທີ່ບໍ່ທົ່ວໄປຂອງມະນຸດ. ຊ່ວງທີສອງ ຕອບຄໍາຖາມຂອງ຤ິສີກ່ຽວກັບຜົນທີ່ແນ່ນອນຂອງ “ການສະແດງອາບນ້ໍາເດືອນເຈຍສະຖະ” ໂດຍກໍານົດວຣະຕະ ເຈຍສະຖະ-ປັນຈະກະ ຈົນສິ້ນສຸດທີ່ ມະຫາ-ເຈຍສະຖີ (ວັນເພັງອັນເປັນມົງຄຸນພ້ອມໝາຍປະຕິທິນ). ມີໂຄງການບູຊາລາຍວັນຈາກ ທະສະມີ ຫາ ເພັງ: ສັງກັລປະ, ເລືອກອາຈານວາຍສະນະວະ, ອາບນ້ໍາຕີຣຖະຊໍ້າໆ, ຕິດຕັ້ງແລະບູຊາຮູບພຣະວິສນຸ (ມະທຸສູດະນະ, ນາຣາຍະນະ, ຢັດຍະວະຣາຫະ, ປຣະດຍຸມນະ, ນຣິຫະຣິ) ດ້ວຍວັດຖຸກໍານົດ, ມັນຕຣະ, ເຄື່ອງບູຊາ, ໂຄມໄຟ, ການຕື່ນຍາມ, ໂຮມະດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ, ດັກຊິນາແກ່ປຸໂຣຫິດ, ທານ (ລວມງົວ ແລະ ຄໍາ), ແລະ ລ້ຽງພຣາຫມະນ. ທ້າຍສຸດຍືນຢັນບຸນຄຸນຄົບຖ້ວນເທົ່າກັບຜົນອາບນ້ໍາ-ດາຣະຊະນະ ແລະ ຍົກຍ້ອງ ນິຣຈະລາ ເອກາດະສີ ກາງວົງຈອນ ເປັນວຣະຕະທີ່ຮວບຮວມບຸນຢ່າງພິເສດ.

Adhyaya 33

Mahāvedī-mahotsava and Tri-Ratha Yātrā Protocols (महावेदीमहोत्सव-त्रिरथविधानम्)

ໄຈມິນີໄດ້ບັນຍາຍພິທີ “ມະຫາເວດີ-ມະໂຫດສະວະ” ຢ່າງເປັນລຳດັບທາງພິທີກຳ ໂດຍມີຂະບວນລົດສະຫວັນສາທາລະນະໄປຍັງສາລາກຸນດິຈາເປັນໃຈກາງ. ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການກຳນົດເວລາຕາມປະຕິທິນ (ເດືອນໄວສາຂະ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທີ 3; ຕໍ່ມາກ່ຽວກັບເວລາເດືອນອາສາດະ ຂ້າງຂຶ້ນ) ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ການຕຽມການ: ເລືອກອາຈານ (ອາຈາຣະ) ແລະຊ່າງຜູ້ຊຳນານ, ເຂົ້າປ່າດ້ວຍພິທີ, ຕັ້ງໄຟພິທີ, ຖວາຍບູຊາຕາມມັນຕຣາ ແລະຖວາຍບະລິແກ່ຜູ້ພິທັກທິດ ແລະເທວະຜູ້ຮັກສາຖິ່ນຖານ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການຕັດໄມ້ຢ່າງຄວບຄຸມ ແລະການຊຳລະ-ປະພອຍໄມ້, ພ້ອມລາຍລະອຽດການສ້າງລົດສາມຄັນ: ໂຄງສ້າງ, ການປະດັບ, ປະຕູ, ທຸງ, ແລະເຄື່ອງໝາຍຮູບພາບ (ໂດຍສະເພາະທຸງຄຣຸດ). ຍັງກ່າວເຖິງການຈັດການເມືອງ: ປູທາງຂະບວນດ້ວຍກິ່ນຫອມ, ໂຄມໄຟ, ດົນຕີ, ການສະແດງ, ທຸງປ້າຍ ແລະລະບຽບຝູງຊົນ. ທ້າຍສຸດເປັນຟະລະສຣຸຕິ: ການໄດ້ດາຣະຊັນພຣະເທວະເທິງລົດ, ການສັນລະເສີນ, ການເວັນຮອບ, ການຖວາຍບູຊາ ຫຼືແມ່ນແຕ່ການເດີນຕາມໂດຍບັງເອີນ ກໍຖືວ່າຊຳລະບາບຢ່າງສູງ ແລະຖືກຮັບຮອງໂດຍສາສະຕຣາ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງພິທີເຢັນຄາຍໃນຍາມຮ້ອນ, ການຈຸດໂຄມໄຟຫຼາຍໃນຕອນແລງ, ແລະການປະດິດສະຖານພຣະເທວະໃນມະນຑະປະກຸນດິຈາ ພາຍໃນພື້ນທີ່ມະຫາເວດີ.

Adhyaya 34

महावेदी-योगः, पितृकार्यविधिः, वनजागरण-व्रतम् (Mahāvedī-yoga, Pitṛkārya-vidhi, and the Vanajāgaraṇa Vrata)

ໄຈມິນີພັນລະນາການປະຈັກຕົວຂອງພຣະຈັກກັນນາຖ ໃກ້ແຫຼ່ງນ້ຳສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບອັສວເມທາງຄະ ແລະບໍລິເວນທາງໃຕ້ຂອງນະຣະສິງຫະ. ຕໍ່ມາແມ່ນລຳດັບການບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ ກິ່ນຫອມ ໂຄມໄຟ ບົດຮ້ອງ ແລະການຟ້ອນ. ພຣະອົງປະກາດວ່າຈະປະທັບຢູ່ 7 ມື້ ທີ່ຝັ່ງບິນດຸຕີຣຖ/ບໍລິບົດກຸນດິຈາ-ມັນດະປະ ແລະຈະກັບຄືນທຸກປີ ໃນເວລານັ້ນ “ຕີຣຖະທັງໝົດ” ຖືວ່າມາສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ການປະຕິບັດທີ່ກຳນົດໄວ້ມີ: ອາບນ້ຳຕາມລະບຽບ, ເຂົ້າດາຣະຊັນພາຍໃນ 7 ມື້, ບູຊາສະຖານນະຣະສິງຫະທີ່ຢູ່ໃກ້ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາມະຫາເວທີ. ຄຳສອນເນັ້ນວ່າກຸສົນທີ່ເຮັດໃກ້ພຣະເຈົ້າຈະເພີ່ມຜົນຫຼາຍເທົ່າ; ແມ່ນແຕ່ການໃຫ້ທານພຽງຄັ້ງດຽວກໍຖືວ່າຄົບຖ້ວນ ເນື່ອງຈາກຍົກະພິເສດຂອງສະຖານທີ່. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ພິທີພິຕຣະກາຣຍະ: ກຳນົດເງື່ອນໄຂສະຣາດທະທີ່ດີທີ່ສຸດດ້ວຍມະຄາ-ນັກຊັດຕຣະ, ປັນຈະມີ-ຕິຖິ, ແລະການປະຈົບກັນທີ່ຫາຍາກທີ່ອິນດຣະດຸຍມະນ-ສະໂຣວະຣະ; ຖ້າເຮັດດ້ວຍສັດທາລະຫວ່າງນີລະກັນຖະ ແລະນະຣະສິງຫະ ຈະຊ່ວຍປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດໄດ້ເຖິງ 100 ທ່ານ. ທ້າຍບົດກຳນົດວຣະຕະ “ວະນະຈາກະຣະນະ” ເລີ່ມຈາກອາສາດຫະ ສຸກລະ ຕຣິຕິຍາ: 7 ມື້ແຫ່ງຄວາມສງົບ/ວິໄນ, ຮັກສາໂຄມໄຟ, ຈະປະ, ອົດອາຫານ; ມື້ທີ 8 ຈັດພິທີສະຖາປະນາ ບູຊາກະລະສະ, ເຮັດໂຮມະແບບຄຣິຫຍະ (ໃຊ້ໄວສະນະວີ ຄາຍະຕຣີ), ໃຫ້ດັກຊິນາ ແລະລ້ຽງພຣາຫມະນ; ສັນຍາວ່າຈະໄດ້ບັນລຸຈຸດໝາຍ 4 ປະການຂອງຊີວິດຕາມຄວາມປາດຖະໜາ.

Adhyaya 35

रथरक्षाविधिः तथा दक्षिणाभिमुखयात्रा-माहात्म्यम् (Ratha-Protection Rite and the Glory of the South-Facing Procession)

ອັດທະຍາຍ 35 ນຳເສີນພິທີກຳທາງພິທີການເພື່ອປົກປ້ອງລົດບຸນ (ຣະຖະ) ແລະຍົກຍ້ອງການເຄື່ອນຂະບວນຂອງພຣະວິສນຸ/ຈະກັນນາຖ ທີ່ຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້ ວ່າເປັນຍາຕຣາທີ່ຫາຍາກ ແລະເກືອບກັບການຫຼຸດພົ້ນ. ໄຈມິນີອະທິບາຍການບູຊາປະຈຳວັນແກ່ເທວະດາທີ່ສະຖິດຢູ່ເທິງທຸງ (ທະວະຈະ) ດ້ວຍກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ອັກຊະຕະ (ເຂົ້າບໍ່ແຕກ) ພວງມາລາ ອຸປະຫາຣະອັນປະເສີດ ດົນຕີແລະຟ້ອນລຳ ທູບ ໂຄມໄຟ ແລະນະເວດຍະ (ອາຫານຖວາຍ)។ ບົດນີ້ຍັງກຳນົດການຖວາຍບະລິແກ່ທິກປາລະ (ຜູ້ພິທັກທິດ) ແລະສັດວິນຍານຊາຍຂອບເຊັ່ນ ພູຕະ ເປຣຕະ ປິສາຈະ ເພື່ອເປັນເກາະປ້ອງກັນ ບໍ່ໃຫ້ຄວາມຫວາດກົວມາຂັດຂວາງລົດ. ຕໍ່ມາໃຫ້ຄຳແນະນຳດ້ານຈັນຍາ ແລະການຈັດລະບຽບງານບຸນ: ປົກປ້ອງລົດບໍ່ໃຫ້ຄົນບໍ່ເໝາະສົມ ຫຼືສັດ/ນົກ ຂຶ້ນໄປ ເນັ້ນຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ। ມີການລະບຸລຳດັບວັນ (ວັນທີ 8 ແລະ 9) ໃຫ້ຫັນລົດໄປທາງທິດໃຕ້ ປະດັບດ້ວຍຜ້າ ພວງມາລາ ທຸງ ແລະພັດ ແລ້ວອັນເຊີນ/ປະດິດຖານເທວະດາ. ຍາຕຣາຫັນໜ້າໃຕ້ຖືກຍົກວ່າຫາຍາກ ຕ້ອງເຮັດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ພັກຕິ ແລະສັດທາ ແລະຖືກທຽບວ່າໃຫ້ຜົນຫຼຸດພົ້ນເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂະບວນກ່ອນໆ। ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນ ແລະນົບນ້ອມບູຊາພຣະຫຣິສີເກສະ (ພ້ອມດ້ວຍ ສຸພັດຣາ ແລະ ບະລະພັດຣະ/ຣາມະ) ໃນການເຄື່ອນໄຫວນີ້ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດ ແລະມີເລື່ອງລາວການໄປສູ່ໂລກສູງຫຼັງຄວາມຕາຍ (ໄວກຸນຖະ, ພຣະຫມະໂລກ/ສັກຣະໂລກ) ແລະການອ່ານຫຼືຟັງກໍໃຫ້ຜົນຊຳລະມົນທິນເຊັ່ນກັນ।

Adhyaya 36

शयनोत्सव-चातुर्मास्यव्रतनिर्णयः | Śayanotsava and the Discipline of the Cāturmāsya Vrata

ບົດທີ 36 ນຳເສີນຄຳອະທິບາຍຂອງ ໄຈມິນີ ກ່ຽວກັບການປະຕິບັດໃນຊ່ວງ «ສະຍານະ» ຂອງພຣະວິສນຸ ໂດຍຍົກລະດູ 4 ເດືອນຈາກ ອາສາດະ ຫາ ກາຣຕິກະ ເປັນໄລຍະທີ່ມີບຸນກຸສົນພິເສດສຳລັບການບູຊາ. ທ່ານຍັງກ່າວວ່າ ການພັກອາໄສໃນ «ສຣີ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ກເສຕຣະ» ໃກ້ພຣະຈັກກັນນາຖ ໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ ໃຫ້ຜົນພິທີກຳຢ່າງໜາແນ່ນ ແລະມັກປຽບທຽບວ່າ ຢູ່ໄມ່ດົນທີ່ນັ້ນກໍຍັງດີກວ່າຢູ່ດົນທີ່ອື່ນ. ຕໍ່ມາໄດ້ລຽງລຳດັບພິທີ «ສະຍາໂນດສະວະ» ໃນວັນ ອາສາດະ-ສຸກລະ-ເອກາດະສີ: ສ້າງມະນດັບ ແລະຫ້ອງນອນອັນປະນີດ, ຈັດເຕັງທີ່ປະດັບງາມ, ອັນເຊີນຮູບພຣະ 3 ອົງ (ວັດຖຸທຳຕາມກຳລັງ), ອາບນ້ຳ ແລະປະດັບອົງ, ແລ້ວອັນເຊີນພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ການນອນພິທີດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ. ຫຼັງຈາກ «ໃຫ້ພຣະນອນ» ແລ້ວ ຜູ້ປະຕິບັດຄວນຮັກສາວຣະຕະ ແລະຂໍ້ຫ້າມຕະຫຼອດ 4 ເດືອນ: ຫ້າມອາຫານ ແລະພຶດຕິກຳບາງຢ່າງ, ຮັກສາການສວດທ່ອງ (ລວມທັງນະມັດສະການ ກຣິສນະ/ເກສະວະ/ນຣະສິງຫະ/ວິສນຸ), ແລະກິນອາຫານຕາມລະບຽບ. ທ້າຍບົດໃຫ້ຄຳແນະນຳເລື່ອງການສຳເລັດວຣະຕະ (ປາຣະນາ) ລາຍເດືອນ ຫຼືໃນເດືອນກາຣຕິກະ, ການເລີ້ຍງອາຫານ ແລະເຄົາລົບພຣາຫມະນ, ການບໍລິຈາກຕາມກຳລັງ, ແລະວຣະຕະສັ້ນໆແທນ (ເຊັ່ນ ບີສະມະ-ປັນຈະກະ) ສຳລັບຜູ້ທຳບໍ່ໄດ້ຄົບ. ຟະລະສຣຸຕິຍ້ຳວ່າ ວິໄນເຫຼົ່ານີ້ເປັນທາງແຫ່ງການຊຳລະຈິດ ແລະນຳໄປສູ່ພູມສູງຫຼັງຄວາມຕາຍ, ໂດຍຊູ້ມຊື່ນວ່າ «ພັກຕິ» ແມ່ນຫົວໃຈທີ່ຮວບຮວມຜົນພິທີທັງປວງໃຫ້ເກີນກວ່າຄວາມແຕກຕ່າງ.

Adhyaya 37

दक्षिणायन-पूजा, नैवेद्य-शुद्धि, तथा श्वेतराज-उपाख्यानम् | Dakṣiṇāyana Worship, Purifying Naivedya, and the Legend of King Śveta

ໄຈມິນີອະທິບາຍເວລາມົງຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບ ດັກຊິນາຍະນ/ສັງກຣານຕິ ແລະກໍານົດລໍາດັບພິທີບູຊາໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງວັດ: ອາບນ້ໍາພຣະດ້ວຍ ປັນຈາມຣິຕະ, ທາຂອງຫອມເຊັ່ນ ອະກຸຣຸ, ກະປູຣ, ຈັນດະນະ, ປະດັບດ້ວຍພວງດອກໄມ້, ເຄື່ອງປະດັບ, ຜ້າ, ໂຄມໄຟ ແລະນໍາອາຫານຫຼາກຫຼາຍໄປຖວາຍ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງວ່າການໄດ້ເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ພຣະປຸຣຸສົດຕະມະກໍາລັງຮັບການບູຊາ ເປັນຕົວຄູນບຸນ ລ້າງບາບ ແລະນໍາໄປສູ່ ວິສນຸໂລກ. ຕໍ່ມາເປັນການອະທິບາຍການຈັດການນາຍເວດຍະຢ່າງລະອຽດ: ຕັ້ງໄຟວາຍສະນະວະ, ປຸງຄາຣຸ (caru) ໃຫ້ດີ, ຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟທີ່ບໍລິສຸດ, ແລະແຈກບາລີຕາມທິດໃຫ້ເທວະດາຜູ້ປົກປ້ອງແລະຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງ ເພື່ອຈັດລະບຽບພິທີໃຫ້ຄອບຄຸມພື້ນທີ່. ອານຸພາບການຊໍາລະຂອງ ນາຍເວດຍະ/ນິຣມາລະຍະ ຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ: ຊໍາລະໄດ້ຕາມຂັ້ນດ້ວຍການຊິມ, ດົມ, ເບິ່ງ, ຟັງ, ສຳຜັດ, ແລະນໍາໄປທາຮ່າງກາຍ. ຕົວຢ່າງເລື່ອງລາວຕາມມາ: ກະສັດ ສະເວຕະ ຜູ້ມີສັດທາ ຈັດຖວາຍປະຈໍາວັນຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະສົນໃຈວ່າພຣະເຈົ້າຈະຮັບອາຫານທີ່ມະນຸດປຸງຫຼືບໍ່; ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາຢືນຢັນຜ່ານນິມິດເຫັນພຣະອົງສະເຫຼີມສະຫງ່າກໍາລັງເສວຍ. ຫຼັງຈາກຕະປະສະຍາແລະຈັບມັນຕຣະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ທ່ານໄດ້ເຫັນ ນຣິຫະຣິ; ພຣະພະຄະວານສັນຍາຄວາມໃກ້ຊິດ, ການປົກຄອງຮຸ່ງເຮືອງຍາວນານ, ແລະສຸດທ້າຍສາຍຸຊະຍະ, ພ້ອມກໍານົດເຂດມຸກຕິລະຫວ່າງ “ວະຕະ” ແລະ “ສາກະຣະ” ໂດຍຮັບປະກັນວ່າຜູ້ຕາຍໃນຊ່ວງນັ້ນຈະໄດ້ຫຼຸດພົ້ນ ແລະຜູ້ບໍລິໂພກນິຣມາລະຍະຈະພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ.

Adhyaya 38

निर्माल्य-उच्छिष्ट-माहात्म्य (The Glory of Jagannātha’s Consecrated Remnants)

ບົດທີ 38 ອະທິບາຍຫຼັກທິດສະດີຢ່າງລະອຽດເກືອບດ້ານພິທີກ່ຽວກັບ naivedya, nirmālya ແລະ ucchiṣṭa ໃນ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ກເສດຣ. ມັນຍືນຢັນວ່າ ເຄື່ອງບູຊາອາຫານທີ່ພຣະຈະກັນນາຖໄດ້ຮັບແລ້ວແລະເຫຼືອຢູ່ ເປັນຂອງບໍລິສຸດພິເສດ: ການແຕະຕ້ອງ ແລະ ການຮັບປະທານບໍ່ເຮັດໃຫ້ເປື້ອນ ແຕ່ກັບທຳລາຍບາບ ບັນເທົາໂລກ ແລະ ໜູນສົ່ງຄວາມຜາສຸກໃນໂລກ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ວາດພາບຄວາມເສື່ອມຂອງທຳມະໃນກະລິຍຸກ ແລະ ຄວາມຕົກຕ່ຳດ້ານຈັນຍາບັນ ເພື່ອຊູ້ນຳໃຫ້ເຫັນວິທີບູຊາທີ່ເຂົ້າເຖິງງ່າຍ. ມີເຫດການຕົວຢ່າງ: ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ (ຊານດິລຍະ) ປະຕິເສດຂອງເຫຼືອພຣະເຈົ້າເນື່ອງຈາກກັງວົນເລື່ອງຄວາມເໝາະສົມ; ຜົນຄື ລາວແລະຄອບຄົວເກີດຄວາມທຸກທົນ. ດ້ວຍການອະທິຖານແລະດາຣະຊັນ ລາວເຫັນພຣະເຈົ້າແຈກຂອງເຫຼືອ; ເມື່ອຮັບ/ນຳໄປປະພອມ ກໍຟື້ນຄືນທັນທີ ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ກົດພຣະອົງສະເພາະແຫ່ງກເສດຣ ອາດເຫນືອກວ່າຄວາມລັງເລທົ່ວໄປ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຍືນຢັນອີກຄັ້ງກ່ຽວກັບກົນໄກແຫ່ງການປົດປ່ອຍຂອງສະຖານທີ່ນີ້ ຜ່ານການເບິ່ງພຣະ, ການກົດກົງ, ການໃຫ້ທານ ແລະ ການປະກອບພິທີກັບ nirmālya ແລະສານບໍລິສຸດອື່ນໆ.

Adhyaya 39

Adhyāya 39 — पार्श्वपर्यायणोत्सवः, उत्थापनमहोत्सवः, तथा दामोदर-चातुर्मास्यव्रतविधानम् (Parśva-paryāyaṇa, Utthāpana festival, and Dāmodara Cāturmāsya-vrata procedure)

ອັດຍາຍ 39 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມເຖິງຜົນບຸນຂອງການໄປຈາລິກສະຖານສັກສິດ ແລະວິທີປະຕິບັດພິທີໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ໄຈມິນີອະທິບາຍວ່າ ກຳທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີອະຫັງກາຣ (ahaṅkāra) ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມປິຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ (Bhagavat-prīti) ແມ່ນສາດຕະວິກ ແລະເອື້ອຕໍ່ການຫຼຸດພົ້ນ; ສ່ວນກຳຮາຊະສິກ ແລະຕາມະສິກ ມັກຜູກພັນກັບການແຂ່ງຂັນຫາຊື່ສຽງ ຫຼືຈຸດປະສົງແຄບໆ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລະບຸງານບຸນປະຈຳປີໃນວັດ ແລະວຣະຕະທີ່ມີພຣະຈະກັນນາຖ (Jagannātha) ເປັນສູນກາງ. ກຳນົດ Parśva-paryāyaṇa ໃນຄື່ງເດືອນສວ່າງຂອງພາດຣະປະດາ ໃນວັນ Hari-vāsara: ເຂົ້າຫ້ອງບັນທົມ, ອະທິຖານ, ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ພັດວີ, ທານ້ຳຫອມ, ແລະຖວາຍອາຫານ; ກ່າວວ່າຜົນບຸນຈະຍືນຍາວ. ໃນເດືອນກາຣຕິກະ ມີ Utthāpana-mahotsava: ບູຊາໃນຄືນວັນເຕັມເດືອນ, ຮັກສາວຣະຕະອັນດີຈົນເຖິງ Ekādaśī ຄື່ງເດືອນສວ່າງ, ແລະປຸກພຣະອົງຢ່າງອ່ອນໂຍນດ້ວຍມັນຕຣາຈຳເພາະ; ຕາມດ້ວຍດົນຕີ, ຟ້ອນລຳ, ແລະອາບນ້ຳພິເສດ (pañcāmṛta, ນ້ຳມະພ້າວ/ນ້ຳໝາກໄມ້, ນ້ຳຫອມ, ຜົງຕຸລະສີ, ຄຣີມຈັນທະນາ). ບົດນີ້ຍັງຈັດລະບຽບພິທີສຳເລັດ Cāturmāsya: ຕິດຕັ້ງຮູບດາໂມດະຣະ (ຄຳ ຫຼື śālagrāma), ຈັດສາລາ ແລະມັນດະລາ, ຖວາຍໂຄມໄຟ, ນັບຖືເທວະຣະສີ ແລະພຣາຫມັນເປັນຮູບຂອງວິສນຸ, ເຮັດໂຮມະດ້ວຍ aṣṭākṣara-mantra, ແລະຈົບດ້ວຍທານ (dakṣiṇā, ງົວ, ເຂົ້າເປືອກ ແລະອື່ນໆ). ທ້າຍສຸດມີ phalaśruti ຢ່າງແຂງແຮງ: ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ, ບໍລິສຸດເທົ່າກັບຍັດຍາໃຫຍ່ ແລະທານມະຫາທານ, ແລະໄດ້ເຖິງວິສນຸໂລກະໂດຍການປະຕິບັດຖືກຕ້ອງ.

Adhyaya 40

प्रावरणोत्सववर्णनम् | Description of the Prāvaraṇa (Winter-Covering) Festival

ບົດທີ 40 (ໃນສຽງຂອງ ໄຈມິນີ) ກໍານົດພິທີ «ປຣາວະຣະນົດສະວະ» ໃນເດືອນ ມາຣກະສີຣສະ (ຂ້າງຂຶ້ນ) ເພື່ອຫໍ່ຄຸ້ມພຣະອົງໃນລະດູໜາວ; ພິທີຕຽມເລີ່ມຈາກຄືນທີ 5 (ວາໂສທິວາສ). ໃນມະນະດົບຫນ້າພຣະເທວະຕາ ສ້າງມັນດະລາດອກບົວ 8 ກີບ, ບູຊາດິກປາລະຕາມທິດ, ປະນົມບູຊາ ກເສຕຣະປາລະ ແລະ ຄະນາທິປະ (ພຣະຄະເນດ); ພາຍນອກບູຊາຜູ້ພິທັກ ຈັນດະ ແລະ ປຣະຈັນດະ. ຕັ້ງພາຊະນະ ແລ້ວປະພົມນໍ້າສັກສິດ; ຈັດຜ້າທິບ 21 ຊຸດ ໃຫ້ຫອມ ເຜົາທູບ ປະດິດມັນຕຣາ ຄຸ້ມຄອງ ແລະປ້ອງກັນດ້ວຍຄໍາຄຸ້ມຄອງ. ຄືນນັ້ນບູຊາຕໍ່ເນື່ອງພ້ອມເພງແລະຟ້ອນ; ຕອນອະຣຸໂນດະຍະ ບູຊາອີກຄັ້ງ. ຈາກນັ້ນນໍາຜ້າອອກໃນຂະບວນແຫ່ສະເຫຼີມສະຫຼອງ ມີຮົ່ມ ທຸງ ຈາມະຣາ ຊິງ/ຊວິງ ດົນຕີ ຟ້ອນ ແລະໂປຍດອກໄມ້; ເດີນວຽນຮອບວັດ 3 ຮອບ ແລະຫັນພຣະອົງ 3 ຄັ້ງ. ຫໍ່ພຣະອົງດ້ວຍຜ້າຫຼາຍຊັ້ນ (7×7) ຄຸ້ມຮ່າງກາຍເວັ້ນໃບໜ້າ, ຖວາຍຕາມບູລະ ແລະການປຸງຈາກເຄືອກະພູນ, ບູຊາດ້ວຍ ດູຣະວາ ແລະ ອັກສະຕະ ພ້ອມນີຣາຈະນະ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ພິທີນີ້ຂັບໄລ່ຄວາມຫຼົງ ແລະປົກປ້ອງຈາກຄູ່ຕົວຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ລົມ ແລະ ຄວາມໜາວ; ຍັງແນະນໍາໃຫ້ບໍລິຈາກຜ້າກັນໜາວແກ່ ພຣາຫມັນ, ຄູອາຈານ, ສະຖານທີ່ບູຊາເທວະຕາອື່ນ ແລະຜູ້ທຸກຍາກ; ພຣະພອນຖືກສັນຍາວ່າເປັນ «ພອນອັນສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້».

Adhyaya 41

पुष्याभिषेकविधिवर्णनम् (Description of the Puṣya Ablution/Festival Rite)

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າຂັ້ນຕອນພິທີ Puṣya-snāna/abhiṣeka ສໍາລັບພຣະ Hari/Puruṣottama ຕາມຄໍາບັນທຶກຂອງ Jaimini ໂດຍສືບມາຈາກຄໍາສອນເກົ່າຂອງພຣະ Brahmā. ພິທີຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອວັນເດືອນເຕັມດວງຕົງກັບນັກສັດ Puṣya ໃນເດືອນ Pauṣa. ລໍາດັບຫຼາຍມື້ເລີ່ມຈາກ Ekādaśī ດ້ວຍ aṅkurārpaṇa (ຖວາຍງອກ), ຕໍ່ມາບູຊາໃນວັດທຸກມື້ພ້ອມດົນຕີ ຟ້ອນລໍາ ເຄື່ອງຖວາຍ ແລະ bali ຕອນກາງຄືນ. ຄືນ Caturdaśī ມີການກຽມການສໍາຄັນ: ຕັ້ງ kumbha ຫຼາຍໃບຕາມຈໍານວນທີ່ກໍານົດ, ພາຊະນະໃສ່ ghee, ແລະວາດ maṇḍala ໂດຍເຉັ່ນ sarvatobhadra ໜ້າພຣະເທວະ. ມີຖານຮອງໃຫຍ່ພ້ອມກະຈົກມົງຄຸນ ແລະຢາມຄືນທັງຄືນດ້ວຍການບູຊາແບບພິທີການ. ຕອນຮຸ່ງເຊົ້າເຮັດພິທີໄຟ (homa) ໃຊ້ໄມ້ palāśa, ຖວາຍອາຫຸຕິແກ່ Brahmā, Viṣṇu, Śiva ຕາມຈໍານວນ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍການຖວາຍແກ່ Puruṣottama ດ້ວຍມັນຕຣາ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ປຸກພະລັງ kumbha ດ້ວຍ Puruṣasūkta ແລະອາບນ້ໍາພຣະອົງດ້ວຍ acchidra-dhārā (ສາຍນ້ໍາຜ່ານຮູ) ພ້ອມວົງມັນຕຣາ Śrīsūkta, Gāyatrī ແລະສູດ Vaiṣṇavī ກັບນ້ໍາຫອມ. ຫຼັງອາບນ້ໍາ ຖອນ nirmālya, ທານ້ໍາຫອມແລະຈັນທະນາ, ປະດັບອາພອນ, ສວມພວງມາລາ, ວາງອາວຸດ 8 ປະການ, ແລະບູຊາໃຕ້ຮົ່ມອັນປະດັບເພັດ ໂດຍເຊື່ອມພຣະ Lakṣmī ເຂົ້າກັນ. ມີສຽງສັງຂ໌, ພັດວີ, ເພງມົງຄຸນ ແລະຟ້ອນລໍາ, ການຂັບສັນລະເສີນ, ຮ້ອງໄຊຊະນະຊໍ້າໆ, ແລະຖວາຍ 3 ຄັ້ງດ້ວຍ dūrvā ແລະ akṣata. ທ້າຍສຸດເຮັດ ārati ດ້ວຍໂຄມ ghee ໃນພາຊະນະຄໍາບໍລິສຸດ ແລະໄສ້ກຳພູ, ຖວາຍ tāmbūla, ໃຫ້ dakṣiṇā ແກ່ ācārya ແລະເຄົາລົບພຣາຫມັນ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າ ສົມປາດຖະນາທັງປວງ ໄດ້ສະຖານະ Vaiṣṇava ແລະແກ້ໄຂທຸກຂໍ້ທຸກຍາກ ເຊັ່ນ ຟື້ນຟູລາຊະອໍານາດ, ໄດ້ລູກສໍາລັບຜູ້ບໍ່ມີລູກ, ແລະກໍາຈັດຄວາມຍາກຈົນ.

Adhyaya 42

मकरसंक्रमविधिवर्णनम् / Description of the Makarasaṅkrānti (Uttarāyaṇa) Rite

ບົດນີ້ ທີ່ໄຈມິນີໄດ້ກ່າວ ກຳນົດຂອບເຂດປະຕິທິນຂອງ ອຸຕຕະຣາຍະນະ ໂດຍອະທິບາຍວ່າ ເປັນເວລາທີ່ພະອາທິດຍ້າຍເຂົ້າສູ່ “ເສັ້ນທາງພາກເໜືອ” (ມະກະຣະສັງກຣານຕິ) ແລະຍົກຍ້ອງຊ່ວງສັງກຣານຕິວ່າ ເປັນເວລາມີບຸນກຸສົນສູງ ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງປິຕຣະ, ເທວະດາ ແລະຊຸມຊົນທະວິຊະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ວາງລຳດັບພິທີບຸນ ໂດຍມີ ນາຣາຍະນະ/ສຣີ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ພ້ອມ ບະລະພັດຣະ ແລະ ສຸພັດຣາ ເປັນສູນກາງ: ອາບນ້ຳຊຳລະ, ບູຊາດ້ວຍ “ມັນຕຣາ-ຣາຊາ”, ເດີນວຽນຮອບ ແລະຂະບວນວຽນຍາມຄ່ຳ (ພຣາມະນະ) ມີໂຄມໄຟ, ຮົ່ມ, ທຸງ, ດົນຕຣີ ແລະຟ້ອນລຳ. ການເບິ່ງດາຣະຊະນະໃນແຕ່ລະຮອບຖືກກຳນົດຜົນຊຳລະບາບແບບຂັ້ນບັນໄດ. ຍາມອາລຸນ ພະເຈົ້າຖືກອະພິເສກ ແລະປະດັບປະດາ; ຈັດເຄື່ອງຖວາຍ ໂດຍເນັ້ນເຂົ້າສັກສິດ ແລະນົມຜະສົມກິ່ນຫອມ ແລ້ວຖວາຍພ້ອມຄຳອະທິຖານຢືນຢັນວ່າ ໂລກທັງປວງພຶງພາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ທ້າຍສຸດ ຟະລະສຣຸຕິກ່າວຢ່າງແຂງແຮງວ່າ ການຮ່ວມພິທີບຸນເພີ່ມພູນຜົນຂອງທານ ແລະກິດອື່ນໆ, ໃຫ້ສົມປາດຖະໜາ ແລະນຳໄປສູ່ມຸກຕິ/ໂມກສະ.

Adhyaya 43

Phālguṇa Dolārohaṇa-Utsava Vidhi (Phālguṇa Swing-Festival Rite for Govinda/Puruṣottama)

ບົດທີ 43 ທີ່ໄຈມິນີໄດ້ກ່າວ ກຳນົດພິທີດອລາໂຣຫະນະ (ບຸນແກວ່ງ) ໃນເດືອນພານກຸນ ສຳລັບພຣະໂກວິນດາ/ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ເປັນພິທີສາທາລະນະແຫ່ງລີລາ ເພື່ອຄວາມສຸກສະຫວັດດີຂອງຊຸມຊົນ. ກ່າວໃຫ້ສ້າງມັນດະປະຕົກແຕ່ງໜ້າວັດ ມີເສົາສູງ ແຜນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມມີປະຕູ 4 ແລະບ່ອນນັ່ງພິທີ (ພັດຣາສະນະ)។ ຄືນວັນທີ 14 (ຈະຕຸຣະດະສີ) ຈັດພິທີໄຟບູຊາໃກ້ດອລາມັນດະປະ: ເລືອກອາຈານ, ກໍ່ໄຟດ້ວຍການຂັດຖູ (ນິຣມະຖະນະ), ກຽມພື້ນດິນ, ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະຮັກສາໄຟໃຫ້ຢູ່ຈົນຈົບຂະບວນຍາຕຣາ. ຈາກນັ້ນອັນເຊີນຮູບພຣະ ແລະບູຊາ ພ້ອມກ່າວວ່າຮູບນັ້ນປາກົດເປັນປຸຣຸໂສຕຕະມະ. ອັນເຊີນພຣະດ້ວຍດົນຕີ, ສັງຂ໌, ທຸງ, ໂຄມໄຟ ແລະສຽງສັນລະເສີນ ໄປສູ່ສາລາອາບນ້ຳ ເພື່ອມະຫາສະນາປະນະດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ ແລະບົດສະຫຼຸບວິດ (ສຣີສູກຕະ). ແລ້ວປະດັບປະດາ ແລະວຽນປະທັກສິນ; ບົດນີ້ລະບຸຈຳນວນຮອບຂະບວນ (ມີການວຽນ 7 ຄັ້ງຊ້ຳໆ ແລະຈຳນວນສຸດທ້າຍ). ທ້າຍສຸດເປັນຜົນບຸນ: ການໄດ້ເຫັນກຣິສນະໃນການແກວ່ງ ຊ່ວຍລ້າງບາບໜັກ ແລະທຸກຂ໌ສາມປະເພດ (ອາທຽດມິກ/ອາທິພາວຕິກ/ອາທິໄດວິກ) ແລະຜູ້ອຸປະຖຳໄດ້ສະຖານະສູງ ດັ່ງກະສັດຜູ້ດີ ແລະປັນຍາພຣາຫມັນ-ຄວາມຮູ້.

Adhyaya 44

ज्येष्ठपञ्चकव्रतवर्णनम् (Description of the Jyeṣṭha Pañcaka Vrata / Annual Twelve-Form Viṣṇu Worship)

ໄຈມິນີອະທິບາຍວຣະຕະບູຊາອັນມີລະບຽບສູງຕະຫຼອດ 1 ປີ ໂດຍໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດບູຊາພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) 12 ປາງ/ມູຣຕິ ຕາມລໍາດັບໃນ 12 ເດືອນ. ກໍາຊັບໃຫ້ຖວາຍດອກໄມ້ ແລະ ໝາກໄມ້ເປັນຊຸດ 12 ຢ່າງຢ່າງສະເໝີ, ພ້ອມນະເວດຍະຫວານ ແລະ ອຸປະຈາຣະການຄາລະວະເຊັ່ນ ອາສນະ ເປັນຕົ້ນ. ຕໍ່ມາເປັນບົດສັນລະເສີນຍາວ ເອີ້ນພຣະວິສນຸດ້ວຍນາມແລະພາລະກິດຫຼາຍປະການ—ຜູ້ຄຸ້ມຄອງໃນວິກິດດັ້ງເດີມ, ຜູ້ທຳນຸບຳລຸງຈັກກະວານ, ຕຣິວິກຣະມະ, ວາມະນະ, ສຣີທະຣະ, ຫຣິສີເກສະ, ປັດມະນາພະ, ດາໂມດະຣະ, ເກສະວະ, ນາຣາຍະນະ, ມາທະວະ, ແລະ ໂຄວິນດະ—ຈົນຈົບດ້ວຍຄໍາອະທິຖານໃຫ້ຊ່ວຍພົ້ນຈາກສັງສາຣ ແລະ ໃຫ້ວຣະຕະສໍາເລັດ. ເມື່ອຄົບຮອບ 1 ປີ ມີພິທີສະຫຼຸບອັນສົມບູນ: ຕັ້ງຮູບພຣະວິສນຸຄໍາ 12 ອົງໃນກະລະສະ 12 ໃບ ພາຍໃນມັນດະລາ, ອາບດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະ, ບູຊາດ້ວຍມັນຕຣະ 12 ພະຍາງ, ແລະ ຖວາຍກຽດດ້ວຍດົນຕຣີ ຟ້ອນລໍາ ລ້ຽງພຣາຫມະນ ທານ (ລວມທັງງົວ) ໂຄມໄຟ ແລະ ໂຮມ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ວຣະຕະນີ້ເປັນວິທີທາງທຳອັນຄົບຖ້ວນ ໃຫ້ສົມປາດຖະນາ ສະຖານະສູງ ແລະ ບຸນອັນຫາຍາກ; ຍົກນາຣະດະເປັນຕົວຢ່າງຜູ້ປະຕິບັດຫຼາຍປີ ແລະ ໄດ້ບັນລຸສະພາບມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ.

Adhyaya 45

Damanakabhañjana-vidhi (The Rite of Damanaka and the ‘Breaking’ of Damanāsura)

ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທີ່ພວກ຤ິສີຂໍຮູ້ອີກສອງຢ່າງທີ່ເຫຼືອຈາກສິບສອງການຈາລິກ/ວຣະຕະອັນມີບຸນ ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພາກະວານ. ຈາຍມິນີຈຶ່ງອະທິບາຍ “ວາສັນຕິກາ ຢາຕຣາ” ຫຼື “ດະມະນະພັນຊິກາ” ພ້ອມລຳດັບເວລາແລະພິທີກຳຢ່າງລະອຽດ. ໃນວັນ ໄຈຕຣະ-ຊຸກລະ-ຕຣະໂຢດະຊີ ຕ້ອງເກັບພືດ/ຫຍ້າສັກສິດຊື່ “ດະມະນະກະ” ແລ້ວວາດມັນດະລາແບບດອກບົວ ແລະອັນເຊີນພຣະຮູບທີ່ໄດ້ບູຊາຖືກຕ້ອງໄວ້ພາຍໃນ. ພິທີເຮັດໃນຍາມທ່ຽງຄືນ (ນິຊີຖະ) ເພື່ອລະລຶກຕຳນານວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ “ທຳລາຍ/ປະຫານ” ດະມະນາສຸຣະ ໃນເວລານັ້ນ ແລະຫຍ້າດະມະນະກະກໍຜູກພັນກັບເຫດການນັ້ນ. ຜູ້ປະຕິບັດຈິນຕະນາການຫຍ້າເປັນຮູບແປງຂອງໄດຕະຍະ ກ່າວຄຳບູຊາຢ່າງເປັນພິທີ ແລ້ວນຳຫຍ້າໃສ່ໃນພຣະຫັດ; ຄືນທີ່ເຫຼືອໃຫ້ຜ່ານໄປດ້ວຍການຮ້ອງເພງ ແລະຟ້ອນລຳດ້ວຍຄວາມພັກດີ. ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ ອັນເຊີນພຣະຮູບໂດຍໃຫ້ຫຍ້ານຳໜ້າໄປຫາ ຈະກະດີຊະ (Jagannātha) ເພື່ອບູຊາຕໍ່ ແລ້ວນຳດະມະນະກະວາງເທິງພຣະເສົາຂອງຮະຣິ ເປັນຫຍ້າຫອມມົງຄຸນ. ຕອນທ້າຍກ່າວຜົນບຸນວ່າ ຄວາມໂສກເສົ້າຫຼຸດລົງ ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສູງສຸດ ບາບຖືກລ້າງອອກ ແລະຜູ້ບູຊາຈະໄດ້ຢູ່ໃນໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ।

Adhyaya 46

Akṣaya-yātrā Vidhi and Candana-lepana: Dakṣa’s Stuti and Jagannātha’s Phalaśruti (अक्षययात्राविधिः चन्दनलेपः दक्षस्तुतिः फलश्रुतिश्च)

ໄຈມິນີໄດ້ອະທິບາຍພິທີ «ອັກຊະຍາ-ຢາຕຣາ» ຢ່າງລະອຽດ ເປັນງານບຸນທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ (ມົກຂະ) ແລະເຂົ້າເຖິງໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຖືກຜູກມັດດ້ວຍນິໄສ. ກຳນົດເວລາໃນຄື່ງເດືອນສວ່າງຂອງເດືອນໄວສາຂະ ແລະໃຫ້ສ້າງມັນດະປະຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ ມີເວທີຍົກສູງ ຜ້າສະອາດ ແລະອາສນະກາງ. ຕໍ່ມາເປັນການກຽມສານຫອມ: ຈັນທະນະ ແລະຂອງຫອມອື່ນໆ ເຊັ່ນ ອະກຸຣຸ, ກຸງກຸມ, ກັສຕູຣີ, ກັຣປູຣ ແລະວັດຖຸຫອມອື່ນ ຖືກຜະສົມ ເກັບຮັກສາ ປົກຄຸມ ແລະປົກປ້ອງດ້ວຍມັນຕຣາ-ມຸດຣາ; ຈາກນັ້ນນຳໄປໃນຍາມອາລຸນເຂົ້າເຖິງພຣະກຣິສນະ/ຈະກັນນາຖ. ພຣະເທວະຖືກບູຊາດ້ວຍສັງຂະ ພັດ ຮົ່ມ ການພອຍນ້ຳມັນຕຣາ ແລະການທາຫອມ (ເລປະນະ) ຢ່າງຄ່ອຍໆ ພ້ອມບົດສັນລະເສີນແຫ່ງເວດ ສຽງໂຫ່ຮ້ອງ ດົນຕີ ຟ້ອນລຳ ແລະເຄື່ອງບູຊາ. ບົດພາກຍັງເລົ່າຕົ້ນກຳເນີດ: ໃນກະລິຍຸກ ດັກສະ ປຣະຈາປະຕິ ເກີດຄວາມເມດຕາຕໍ່ມະນຸດຜູ້ທຸກທໍລະມານ ໄດ້ປະຕິບັດພິທີນີ້ ແລະຖວາຍສະຕຸຕິຂໍໃຫ້ຊ່ວຍພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໂລກ. ຈະກັນນາຖຕອບຮັບ ປະທານພອນ ແລະປະກາດອຳນາດຂອງງານບຸນນີ້ໃນການລົບລ້າງທຸກຂ໌ສາມປະເພດ ແລະໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປາດຖະໜາ; ແມ່ນແຕ່ເບິ່ງຢາຕຣາໃຫຍ່ພຽງຄັ້ງດຽວກໍມີຜົນນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນຄວາມສັດຈິງຂອງຈະກັນນາຖ ແລະຍົກຍ້ອງ «ດັຣຊະນະ» ເໜືອວິທີປະຕິບັດອື່ນໆ ວ່າການເຫັນ «ດາຣຸ-ພຣະຫມັນ» ທີ່ປຸຣຸສົດຕະມະ-ເຂດ ສາມາດປົດປ່ອຍຈາກພັນທະແຫ່ງຮ່າງກາຍໄດ້.

Adhyaya 47

विभूतिरूपेण हर्युपासनाफलनिर्णयः | Results of Worshipping Hari through Diverse Vibhūti-Forms

ບົດທີ 47 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີກ່າວຖາມອາຈານຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣາທັງປວງ ວ່າໄດ້ຍິນເລື່ອງອັນພິເສດ: ພຣະເທວະຮູບຢາຕຣາ (yātrā-form) ມີສະຫງ່າລາສີທຳລາຍບາບ. ພວກເຂົາຖາມວ່າ ເປັນແນວໃດພຣະອົງດຽວກັນນີ້ ເມື່ອບູຊາດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ຈຶ່ງເປັນ “ຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ” ແລະເມື່ອບູຊາເພື່ອຄວາມຮັ່ງມີ ກໍໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ. ໄຈມິນີຕອບຢ່າງເປັນລະບົບວ່າ ຄວາມດີງາມທັງຫມົດໃນໂລກ ທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແມ່ນວິພູຕິ (vibhūti) ຂອງພຣະວິສນຸ; ພຣະເຈົ້າສູງສຸດອົງດຽວເປັນທັງຕົ້ນກຳເນີດແລະຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ຜົນບຸນສອດຄ່ອງກັບວິທີເຂົ້າຫາ—“ບູຊາແນວໃດ ກໍໄດ້ແນວນັ້ນ”—ແລະພຣະວິສນຸເປັນເສັ້ນທາງຮ່ວມຂອງເປົ້າໝາຍ 4 (dharma, artha, kāma, mokṣa). ທາງທຳມະມີຂໍ້ບັງຄັບຫຼາຍ ແລະຍາກຈະຮູ້ແນ່; ແຕ່ artha ແລະ kāma ມີຮາກຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະ Bhagavān ຊ່ວຍເພີ່ມພູນ dharma-artha-kāma ໄດ້ຢ່າງງ່າຍ. ຈາກນັ້ນລະບຸການບູຊາຮາຣິໃນຮູບວິພູຕິຕ່າງໆ: ບູຊາເປັນສັກຣະໄດ້ອຳນາດ; ເປັນທາຕຣະໄດ້ການເຕີບໂຕຂອງວົງຕະກູນ; ເປັນສະນັດກຸມາຣະໄດ້ອາຍຸຍືນ; ເປັນປຣຶທຸໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີໃນການດຳລົງຊີວິດ; ເປັນວາຈັສປະຕິໄດ້ຜົນຕີຣຖະເທົ່າກັບຄົງຄາ; ເປັນພາສະວັດຂັບໄລ່ຄວາມມືດໃນໃຈ; ເປັນອະມຣິຕາໍຊຸໄດ້ໂຊກດີຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ເປັນເຈົ້າແຫ່ງວາຈາ/ຄວາມຮູ້ໄດ້ຄວາມຊຳນານໃນຫຼັກການ; ເປັນຍັດເຍສະວະຣະໄດ້ຜົນພິທີບູຊາ; ແລະເປັນກຸເບຣະໄດ້ຊັບສົມບັດຫຼາຍ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າພຣະອົງຜູ້ເມດຕາສະຖິດຢູ່ນີລາຈະລະ ເຫມືອນປາກົດໃນໄມ້ເພື່ອໂຜດຜູ້ຂັດສົນ; ໃຫ້ລະສີໄປພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ພຶ່ງພາພຣະບາດດອກບົວ ແລະໄດ້ທັງຄວາມສຸກຍືນຍາວ ພ້ອມທັງ mokṣa/kaivalya ຕາມເຈດຈຳນົງ.

Adhyaya 48

अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः (Chapter 48): Indradyumna’s Instruction to the King and the Phalaśruti of Puruṣottama-kṣetra

ບົດທີ 48 ດຳເນີນຕໍ່ໂດຍຄຳຖາມ: ພວກລິສີຖາມເຖິງພອນ ແລະ ຢາຕຣາ 12 ປະການທີ່ພຣະຫຣິໄດ້ບັນຊາ ຫຼັງຈາກການສ້າງວິຫານສຳເລັດ. ໄຈມິນີເລົ່າວ່າ ພຣະອິນດຣະດຍຸມນະ ໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະຈະກັນນາຖ ຜູ້ມີຄວາມເຫນືອກວ່າຄຳອະທິບາຍດັ່ງພຣະພຣະຫມັນ ແລະເຫັນວ່າຊີວິດຕົນສົມບູນ; ຈຶ່ງຈັດໃຫ້ຢາຕຣາທັງຫມົດດຳເນີນດ້ວຍການບູຊາ ແລະ ທານອັນຫຼາຍ. ຕໍ່ມາ ພຣະອິນດຣະດຍຸມນະ ໄດ້ກ່າວສອນກະສັດມິດ (ກາລາຣາຊ/ເສວຕະ) ຊື່ນຊົມຄວາມຮູ້ ແລະ ພັກຕິ ແລະວາງຫຼັກທຳ: ພຣະເຈົ້າແມ່ນຄູສອນສາກົນ, ການນະມັດສະການຮູບພຣະບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນວັດຖຸທຳມະດາ. ພຣະອົງເປັນຮູບຈັກກະວານ ແຕ່ປາກົດເປັນຮູບໄມ້ ດັ່ງຕົ້ນໄມ້ສົມປາດຖະນາ ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ສຳລັບຜູ້ມີພັກຕິ, ແຕ່ກໍຍັງເຫນືອກວ່າການເຂົ້າໃຈຂອງນັກຕະປະສະຍາຜູ້ເຂັ້ມງວດ. ມີຄຳແນະນຳດ້ານຈິດທຳ: ຮັກສາງານບຸນສາທາລະນະຮ່ວມກັບປະຊາຊົນ, ປົກປ້ອງສະຖາບັນທາງທຳທີ່ສືບທອດຈາກບັນພະບຸລຸດ, ແລະຮັກສາການບູຊາສາມສັນທະຍາ—ໂດຍສະເພາະນະຣະສິງຫະ—ເພື່ອໄດ້ສັນຕິສຸດທ້າຍ. ທ້າຍບົດ ພຣະອິນດຣະດຍຸມນະໄປສູ່ພຣະພຣະຫມາໂລກ ແລະມີຜົນສະຣຸຕິແຮງກ້າ: ການຟັງ/ສວດມາຫາຕະມະນີ້ໃຫ້ບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າກັບຍັດຍະເວດິກຂະໜາດໃຫຍ່, ໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ ອາຍຸຍືນ ແລະລ້າງບາບ; ພ້ອມທັງກ່າວວ່າເປັນຄວາມລັບຄວນປົກປ້ອງຈາກຜູ້ປະມາດ ຫຼືຜູ້ມີໃຈຕໍ່ຕ້ານ.

Adhyaya 49

पुराणश्रवणविधिः (Procedure and Ethics of Purāṇa-Śravaṇa)

ບົດທີ 49 ຈັດເປັນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ໄຈມິນິມຸນິ ແລະ ບັນດາລິສີ. ພວກລິສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍລະອຽດກ່ຽວກັບມະຫາຕະມະຂອງ ຈະກັນນາຖ ແລະໂດຍສະເພາະ “ວິທີການຟັງປຸຣານະ” (Purāṇa-śravaṇa) ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ພ້ອມຜົນບຸນ ແລະ ວິໄນປະກອບ. ໄຈມິນິຈຶ່ງວາງແບບແຜນພິທີ: ເລີ່ມດ້ວຍ saṅkalpa, ເລືອກພຣາຫມັນຜູ້ອ່ານທີ່ມີສາຍຕະກູນບໍລິສຸດ ຈິດໃຈສະຫງົບ ຮູ້ຄວາມໝາຍແຫ່ງສາດສະຕຣາ ແລະ ເໝາະສົມຕາມພິທີກຳ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ນັບຖືຜູ້ອ່ານເທົ່າກັບ ວະຍາສະ: ຄ້ອງພວງມາລາ ທາຈັນທະນະ ຈັດໃຫ້ນັ່ງເທິງອາສນະອັນມີຄ່າ ແລະ ທຳ Vyāsa-pūjā ດ້ວຍກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາ. ຝ່າຍຜູ້ຟັງຕ້ອງອາບນ້ຳ ນຸ່ງຂາວ ຕິດເຄື່ອງໝາຍນິກາຍ (ເຊັ່ນ śaṅkha-cakra tilaka) ພິຈາລະນາພຣະວິສນຸໃນໃຈ ນັ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ຫ້າມສົນທະນາເລື່ອງເປົ່າ ແລະ ຫ້າມຄວາມກັງວົນທີ່ລົບກວນ; ພ້ອມທັງປູກຝັງ śraddhā/viśvāsa ຕໍ່ຄຳພີ ຄູອາຈານ ເທວະດາ ມັນຕຣາ-ພິທີ ຕີຣຖະ ແລະ ຄຳສອນຂອງຜູ້ເຖົ້າ. ທຸກມື້ໃຫ້ປິດການຟັງດ້ວຍການຮ້ອງຊະນະແດ່ ກຣິສນະ/ຈະກັນນາຖ/ຫຣິ. ເມື່ອສຳເລັດພິທີ ຕ້ອງປະດັບຜູ້ອ່ານ ເລີ້ຍງພຣາຫມັນ ແລະ ໃຫ້ດັກຊິນາຕາມກຳລັງແລະຖານະ. ບົດນີ້ເນັ້ນວ່າພິທີທີ່ຂາດດັກຊິນາຈະໄຮ້ຜົນ ໂດຍຍົກອຸປະມາເພື່ອຊີ້ “ຄວາມບໍ່ຄົບຖ້ວນ”. ທ້າຍສຸດ ພວກລິສີຖວາຍຂອງຂວັນນ້ອຍໆ ແລະ ຈາກໄປ ເປັນໝາຍວ່າໄດ້ຮັບການຖ່າຍທອດຫຼັກພິທີ-ຈັນຍາບັນຂອງການຟັງປຸຣານະຢ່າງສົມບູນ.

FAQs about Purushottama Jagannatha Mahatmya

What is the specific Sthala Māhātmya emphasized in Puruṣottamajagannāthamāhātmya?

It presents Puruṣottama-kṣetra as a supremely purifying field where the deity’s presence is uniquely accessible, and where residence, darśana, and contact with site-specific waters are narratively tied to liberation-oriented merit.

What are the primary pilgrimage merits (puṇya) associated with this section?

Merits include darkness-removal through recitation, sin-diminution through proximity and residence, and soteriological benefits connected to seeing the deity and engaging with the kṣetra’s tīrtha waters (e.g., promised pāpa-kṣaya and soteriological attainments).

Which specific ancient legends are rooted in this geographical section?

Key legends include the explanation of why the deity is present in Puruṣottama-kṣetra, the disclosure of the site’s concealed status (hidden by divine māyā), and the revelation of landmarks such as Nīlādri and Rauhiṇa-kuṇḍa within a Brahmā–Bhagavān instructional frame.