Adhyaya 10

ບົດນີ້ເປັນການສອນຜ່ານບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ອະກັສຕະຍະ ແລະ ວະຍາສະ ໂດຍມີ ສູຕະ ເປັນຜູ້ເລົ່າ. ເລີ່ມດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດການບູຊາ ແລະ ການຈັດງານບຸນ (utsava) ໃນເມືອງອະໂຍທະຍາ ທີ່ກ່ຽວກັບເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຜູ້ປະທານພອນ; ກ່າວເຖິງ “ອະໂຍທະຍາ-ຣັກສະກະ” ວິລະບຸລຸດຜູ້ພິທັກ ແລະ ສຸຣາສາ ນາງຣາກສະສີຜູ້ເປັນພະວິສະນຸພັກຕະ ທີ່ຖືກສະຖາປະນາໃນເມືອງເພື່ອປົກປ້ອງ. ຕໍ່ມາຍັງພາໄປທາງຕາເວັນຕົກເຖິງ ປິນຑາຣະກະ ແລະ ການບູຊາ ວິຄເນສະວະຣະ ເພື່ອກຳຈັດອຸປະສັກ. ຄຳພີກຳນົດ “ຊັນມະສະຖານ” ດ້ວຍຂອບເຂດທິດທາງ ແລະ ຍົກຍ້ອງວ່າມີຄຸນຄ່າການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກສູງຍິ່ງ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນກໍສາມາດເກີນຜົນຂອງທານໃຫຍ່ ແລະ ຕະປະສະຍາ. ຜູ້ຖືວຣະຕະໃນວັນທີ 9 ຖືກກ່າວວ່າຈະພົ້ນຈາກ “ພັນທະແຫ່ງການເກີດ” ດ້ວຍການອາບນ້ຳ (snāna) ແລະ ການໃຫ້ທານ (dāna). ຕອນຕໍ່ມາສັນລະເສີນແມ່ນ້ຳສະຣະຍູ: ການເຫັນແມ່ນ້ຳນີ້ເທົ່າກັບການຢູ່ຍາວນານ ແລະ ພິທີອັນລືອຊາຢູ່ບ່ອນອື່ນ; ການລະລຶກອະໂຍທະຍາແມ່ນການປະຕິບັດທີ່ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ສະຣະຍູຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນພຣະພຣະຫມັນໃນຮູບນ້ຳ ແລະ ເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະເສມອ. ຕໍ່ມາເປັນຄຳສອນເລື່ອງ “ມານະສະຕີຣະຖະ” ຫຼື ຕີຣະຖະພາຍໃນ: ຄວາມຈິງ, ການອະໄພ, ການຄວບຄຸມອິນຊີ, ຄວາມເມດຕາ, ການເວົ້າຄວາມຈິງ, ປັນຍາ, ແລະ ຕະປະ. ຍືນຢັນວ່າຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈແມ່ນເກນຂອງການອາບນ້ຳທີ່ແທ້; ພິທີພາຍນອກໂດຍບໍ່ຊຳລະໃຈບໍ່ເກີດຜົນ. ທ້າຍບົດຈັດລຳດັບຢາຕຣາ: ຕື່ນເຊົ້າ, ອາບນ້ຳທີ່ກຸນດະສຳຄັນ, ໄປດາຣະສະນະເທວະຕາແລະສະຖານທີ່ຕ່າງໆຕາມລຳດັບ ພ້ອມກຳນົດເວລາເຊັ່ນ ເອກາດະສີ, ອັດຖະມີ/ຈະຕຸຣະດະສີ, ແລະ ອັງກາຣະກະ-ຈະຕຸຣະຖີ; ກ່າວວ່າການປະຕິບັດປະຈຳນຳມາມົງຄຸນ ແລະ ປ້ອງກັນການກັບມາອີກ (punarāvṛtti).