Brahmā–Viṣṇu Garva-vādaḥ (The Dispute of Pride Between Brahmā and Viṣṇu)

Verse 1

नंदिकेश्वर उवाच । पुरा कदाचिद्योगींद्र विष्णुर्विषधरासनः । सुष्वाप परया भूत्या स्वानुगैरपि संवृतः

ນັນທິເກສະວະ ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນແຕ່ດົນ ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວິສນຸ—ຈອມແຫ່ງໂຍຄີ—ປະທັບນັ່ງເທິງພະຍານາກ (ເສສະ) ແລ້ວເຂົ້າສູ່ການຫຼັບລຶກ ດ້ວຍອານຸພາບອັນສູງສຸດ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍບໍລິວານຂອງພຣະອົງ.

Verse 2

यदृच्छया गतस्तत्र ब्रह्मा ब्रह्मविदांवरः । अपृच्छत्पुंडरीकाक्षं शयनं सर्वसुन्दरम्

ໂດຍບັງເອີນ ພຣະພຣະຫມາ—ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ—ໄດ້ໄປຮອດທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຖາມພຣະຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ (ວິສນຸ) ຜູ້ກໍາລັງເອື້ອຍອີງຢູ່ເທິງຕຽງອັນງາມຍິ່ງນັ້ນ.

Verse 3

कस्त्वं पुरुषवच्छेषे दृष्ट्वा मामपि दृप्तवत् । उत्तिष्ठ वत्स मां पश्य तव नाथमिहागतम्

“ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຢູ່ນີ້ດັ່ງຄົນທົ່ວໄປ ແຖມຍັງຈ້ອງມອງຂ້າດ້ວຍຄວາມທະນົງ? ລຸກຂຶ້ນເຖີດ ລູກເອີຍ—ເບິ່ງຂ້າ. ນາຍຂອງເຈົ້າມາຮອດນີ້ແລ້ວ.”

Verse 4

आगतं गुरुमाराध्यं दृष्ट्वा यो दृप्तवच्चरेत् । द्रो हिणस्तस्य मूढस्य प्रायश्चित्तं विधीयते

ຖ້າເຫັນພຣະຄູອາຈານຜູ້ຄວນບູຊາມາຮອດ ແຕ່ກັບປະພຶດດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ສໍາລັບຜູ້ຫຼົງຜິດຜູ້ມີໃຈຮ້າຍຕໍ່ຄູນັ້ນ ຈຶ່ງກໍານົດພິທີປຣາຍະຈິຕຕະ (ການຊໍາລະບາບ) ໄວ້।

Verse 5

इति श्रुत्वा वचः क्रुद्धो बहिः शांतवदाचरत् । स्वस्ति ते स्वागतं वत्स तिष्ठ पीठमितो विश

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ແມ່ນແທ້ວ່າໃນໃຈໂກດ ແຕ່ພາຍນອກກໍປະພຶດດັ່ງຄົນສະຫງົບ. «ຂໍໃຫ້ມີສິຣິມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ. ຍິນດີຕ້ອນຮັບ ລູກເອີຍ. ຈົ່ງນັ່ງເທິງອາສນະນີ້—ເຂົ້າມາ»

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां षष्ठोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 6 ໃນ ວິດເຍສະວະຣະ-ສັມຫິຕາ ແຫ່ງ ພຣະສິວະມະຫາປຸຣານະ ອັນນ່າເຄົາລົບ.

Verse 7

पितामहश्च जगतः पाता च तव वत्सक । विष्णुरुवाच । मत्स्थं जगदिदं वत्स मनुषे त्वं हि चोरवत्

«ເຈົ້າແມ່ນປິຕາມະຫະ ຂອງໂລກ ແລະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງມັນດ້ວຍ ລູກເອີຍ» ເຂົາກ່າວ. ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າ, ລູກເອີຍ; ແຕ່ເຈົ້າກ່າວຮາວກັບວ່າເປັນຂອງເຈົ້າ—ດັ່ງຂໂຈນ»

Verse 8

मन्नाभिकमलाज्जातः पुत्रस्त्वं भाषसे वृथा । नंदिकेश्वर उवाच । एवं हि वदतोस्तत्र मुग्धयोरजयोस्तदा

“ເຈົ້າເກີດຈາກດອກບົວແຫ່ງສະໂພກຂ້ອຍ ເຈົ້າເປັນລູກຂອງຂ້ອຍ—ແຕ່ເຈົ້າເວົ້າເປົ່າໆ”। ນັນດິເກສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ທີ່ນັ້ນ ທັງສອງ—ຜູ້ຫຼົງມົວ ແລະບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ—ກໍກ່າວກັນຢູ່…

Verse 9

अहमेव बरो न त्वमहं प्रभुरहं प्रभुः । परस्परं हंतुकामौ चक्रतुः समरोद्यमम्

«ຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ສູງສຸດ—ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າ. ຂ້ອຍແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍແມ່ນພຣະເຈົ້າ!» ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາຈະຂ້າກັນ ທັງສອງຈຶ່ງເລີ່ມຕຽມການຮົບ.

Verse 10

युयुधातेऽमरौ वीरौ हंसपक्षींद्र वाहनौ । वैरंच्या वैष्णवाश्चैवं मिथो युयुधिरे तदा

ໃນເວລານັ້ນ ເທວະວີຣະສອງອົງ—ຜູ້ຂີ່ຫົງອັນສູງສົ່ງ ແລະຜູ້ຂີ່ພະຍານົກ—ໄດ້ສູ້ຮົບກັນ. ກອງທັບຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະກອງທັບຂອງພຣະວິສນຸ ກໍປະທະກັນຢ່າງຮຸນແຮງໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 11

तावद्विमानगतयः सर्वा वै देवजातयः । दिदृक्षवः समाजग्मुः समरं तं महाद्भुतम्

ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງ ຂຶ້ນນັ່ງໃນວິມານຟ້າ ພາກັນມາຊຸມນຸມ ດ້ວຍໃຈຢາກເຫັນສົງຄາມອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ।

Verse 12

क्षिपंतः पुष्पवर्षाणि पश्यंतः स्वैरमंबरे । सुपर्णवाहनस्तत्र क्रुद्धो वै ब्रह्मवक्षसि

ເຂົາເຈົ້າພາກັນໂຮຍຝົນດອກໄມ້ ແລະເບິ່ງຟ້າຢ່າງເສຣີ; ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ຂີ່ຄຣຸດ (ກຣຸດ) ກໍເກີດຄວາມໂກດຕໍ່ຄວາມທະນົງຕົນຂອງພຣະພຣະຫມາ।

Verse 13

मुमोच बाणानसहानस्त्रांश्च विविधान्बहून् । मुमोचाऽथ विधिः क्रुद्धो विष्णोरुरसि दुःसहान्

ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍລູກສອນອັນທົນບໍ່ໄດ້ ແລະອາວຸດນານາຊະນິດຫຼາຍປະການ; ແລ້ວວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ໂກດ ກໍປ່ອຍອາວຸດອັນທົນຍາກໃສ່ອົກຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 14

बाणाननलसंकाशानस्त्रांश्च बहुशस्तदा । तदाश्चर्यमिति स्पष्टं तयोः समरगोचरम्

ແລ້ວໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ອາວຸດແລະລູກສອນຫຼາຍຢ່າງ—ລູກສອນລຸກໄຟດັ່ງເພິງ—ຖືກຍິງອອກຊ້ຳໆ. ການປະຈັນໜ້າຂອງທັງສອງໃນສະໜາມຮົບ ປາກົດຊັດວ່ານ່າອັດສະຈັນຍິ່ງ.

Verse 15

समीक्ष्य दैवतगणाः शशंसुर्भृशमाकुलाः । ततो विष्णुः सुसंक्रुद्धः श्वसन्व्यसनकर्शितः

ເມື່ອເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ຝູງເທວະທັງຫຼາຍກໍວຸ້ນວາຍຢ່າງແຮງ ແລະຮ້ອງອອກດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ. ຈາກນັ້ນ ພຣະວິສະນຸໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ ຫາຍໃຈຮຸນແຮງ ແລະຖືກຄວາມທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງຕອບໂຕທັນທີ.

Verse 16

माहेश्वरास्त्रं मतिमान् संदधे ब्रह्मणोपरि । ततो ब्रह्मा भृशं क्रुद्धः कंपयन्विश्वमेव हि

ຕໍ່ມາ ຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ປະກອບ «ອາວຸດມາເຫສະວະຣະ» ໃສ່ພຣະພຣະຫມາ. ແລ້ວພຣະພຣະຫມາໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ ຈົນເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານທັງປວງສັ່ນສະເທືອນ.

Verse 17

अस्त्रं पाशुपतं घोरं संदधे विष्णुवक्षसि । ततस्तदुत्थितं व्योम्नि तपनायुतसन्निभम्

ລາວໄດ້ປະກອບ «ອາວຸດປາຊຸປະຕະ» ອັນນ່າຢ້ານ ໃສ່ອົງອົບຂອງພຣະວິສະນຸ. ແລ້ວອາວຸດນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນສູ່ຟ້າ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບໝື່ນ.

Verse 18

सहस्रमुखमत्युग्रं चंडवातभयंकरम् । अस्त्रद्वयमिदं तत्र ब्रह्मविष्ण्वोर्भयंकरम्

ໃນທີ່ນັ້ນ ປາກົດອາວຸດຄູ່ໜຶ່ງ—ມີໜ້ານັບພັນ ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ແລະນ່າຢ້ານດັ່ງລົມພາຍຸ. ອາວຸດທັງສອງນັ້ນ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມຫວາດຫວັນ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສະນຸ.

Verse 19

इत्थं बभूव समरो ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम् । ततो देवगणाः सर्वे विषण्णा भृशमाकुलाः । ऊचुः परस्परं तात राजक्षोभे यथा द्विजाः

ດັ່ງນັ້ນ ສົງຄາມລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ແລະພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ກໍຮຸນແຮງປະທະກັນ. ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງ ເສົ້າໝອງຢ່າງຫນັກ ແລະວຸ່ນວາຍຢ່າງຫຼາຍ ກໍເວົ້າກັນໄປມາ ເຫມືອນພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ ເມື່ອອານາຈັກຖືກກະທົບສັ່ນຄອນ।

Verse 20

सृष्टिः स्थितिश्च संहारस्तिरो भावोप्यनुग्रहः । यस्मात्प्रवर्तते तस्मै ब्रह्मणे च त्रिशूलिने

ການສ້າງ, ການຄົງຢູ່, ການທຳລາຍ, ການປິດບັງ (tirōbhāva) ແລະພຣະກະລຸນາ (anugraha) ທັງໝົດນີ້ ລ້ວນເກີດຈາກພຣະອົງ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະສັດຈະສູງສຸດ ແດ່ພຣະຜູ້ຖືຕຣິຊູລ (Śiva)។

Verse 22

अशक्यमन्यैर्यदनुग्रहं विना तृणक्षयोप्यत्र यदृच्छया क्वचित् । इति देवाभयं कृत्वा विचिन्वंतः शिवक्षयम् । जग्मुः कैलासशिखरं यत्रास्ते चंद्र शेखरः

«ຫາກບໍ່ມີພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ອື່ນຍ່ອມທຳບໍ່ໄດ້; ແມ່ນແຕ່ການທຳລາຍໃບຫຍ້າໜຶ່ງໃນໂລກນີ້ ກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນເທົ່ານັ້ນ» ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ບັນດາເທວະໄດ້ເຮັດໃຈໃຫ້ກ້າຫານ ແລະຄົ້ນຫາ ‘ຂອບເຂດ/ທ້າຍສຸດ’ ຂອງພຣະສິວະ; ພວກເຂົາໄດ້ໄປຍັງຍອດເຂົາໄກລາສ (Kailāsa) ບ່ອນທີ່ຈັນທຣະເສກະຣະ (Candraśekhara) ປະທັບຢູ່।

Verse 23

दृष्ट्वैवममरा हृष्टाः पदंतत्पारमेश्वरम् । प्रणेमुः प्रणवाकारं प्रविष्टास्तत्र सद्मनि

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍກໍປິຕິຍິນດີ ເມື່ອໄດ້ເຫັນສະຖານທີ່ອັນສູງສຸດຂອງພຣະປະເມສະວະຣະ. ພວກເຂົາກໍກົ້ມກາບພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນພະນະວະ «ໂອມ» ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນວິຫານທິບນັ້ນ។

Verse 24

तेपि तत्र सभामध्ये मंडपे मणिविष्टरे । विराजमानमुमया ददृशुर्देवपुंगवम्

ທີ່ນັ້ນ ໃນກາງຫ້ອງປະຊຸມ ໃນມະນະດົບທີ່ມີບັນລັງປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງເທວະ ສ່ອງສະຫວ່າງຮ່ວມກັບພຣະອຸມາ ຢ່າງສົດງາມ.

Verse 25

सव्योत्तरेतरपदं तदर्हितकरां बुजम् । स्वगणैः सर्वतो जुष्टं सर्वलक्षणलक्षितम्

ພຣະບາດຊ້າຍແລະຂວາຂອງພຣະອົງ ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງສົມດຸນສົມຄວນ; ພຣະຫັດດັ່ງດອກບົວ ຖືມຸດຣາອັນຄວນຄ່າ. ຖືກຫ້ອມລ້ອມທຸກທິດໂດຍພວກຄະນະຂອງພຣະອົງ ແລະຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນລັກສະນະເທວະທັງຫມົດ.

Verse 26

वीज्यमानं विशेषजैः स्त्रीजनैस्तीव्रभावनैः । शस्यमानं सदावेदैरनुगृह्णंतमीश्वरम्

ພຣະອົງ—ພຣະເຈົ້າອີສະວະຣະ—ຖືກພັດວີດໂດຍສະຕຣີຜູ້ມີຈັນຍາດີ ຜູ້ມີໃຈຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະຈິດໃຈຈົ່ງຈອງໃນຄວາມເຄົາລົບ. ພຣະເວດາທັງຫຼາຍກໍສັນລະເສີນພຣະອົງຢູ່ເສມອ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອີສະວະຣະສູງສຸດ ປະທານພຣະກະຣຸນາແກ່ທຸກຜູ້.

Verse 27

दृष्ट्वैवमीशममराः संतोषसलिलेक्षणाः । दंडवद्दूरतो वत्स नमश्चक्रुर्महागणाः

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງດັ່ງນັ້ນ ພວກເທວະດາ—ດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິ—ໄດ້ກົ້ມກາບຈາກໄກ ນອນກົ້ມດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ແລະຫມູ່ຄະນະໃຫຍ່ກໍຖວາຍນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 28

तानवेक्ष्य पतिर्देवान्समीपे चाह्वयद्गणैः । अथ संह्लादयन्देवान्देवो देवशिखामणिः । अवोचदर्थगंभीरं वचनं मधुमंगलम्

ເມື່ອພຣະອົງ—ປະຕິ ຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດເຫນືອເທວະທັງປວງ—ເຫັນເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍເອີ້ນໃຫ້ເຂົ້າມາໃກ້ ພ້ອມດ້ວຍຄະນະກະນະຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວພຣະເທວະຜູ້ເປັນເພັດຍອດໃນຫມູ່ເທວະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍຊື່ນບານ ແລະກ່າວວາຈາອັນໝາຍລຶກ ຫວານ ແລະເປັນມົງຄຸນ.