बन्धमोक्षवर्णनम् (Bondage and Liberation: The Prakṛti–Karma Wheel and Śiva as the Transcendent Cause)

Verse 1

ऋषयः ऊचुः । बंधमोक्षस्वरूपं हि ब्रूहि सर्वार्थवित्तम । सूत उवाच । बंधमोक्षं तथोपायं वक्ष्येऽहं शृणुतादरात्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຮູ້ນັຍແຫ່ງສິ່ງທັງປວງ ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍຄວາມເປັນຈິງຂອງການຜູກມັດ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ»។ ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຂ້າຈະພັນລະນາການຜູກມັດ ການຫຼຸດພົ້ນ ແລະ ວິທີບັນລຸ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ»។

Verse 2

प्रकृत्याद्यष्टबंधेन बद्धो जीवः स उच्यते । प्रकृत्याद्यष्टबंधेन निर्मुक्तो मुक्त उच्यते

ຈີວະ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ຖືກເອີ້ນວ່າ «ຖືກຜູກມັດ» ເມື່ອຖືກພັນທະ 8 ປະການ ເລີ່ມຈາກປຣະກຣິຕິ. ເມື່ອຫຼຸດພົ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກພັນທະ 8 ປະການນັ້ນ ກໍເອີ້ນວ່າ «ມຸກຕະ» (ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 3

प्रकृत्यादिवशीकारो मोक्ष इत्युच्यते स्वतः । बद्धजीवस्तु निर्मुक्तो मुक्तजीवः स कथ्यते

ໂມກສະ ຕາມສະພາບຂອງມັນ ຖືກເອີ້ນວ່າ ການຄອບຄອງແລະຄວບຄຸມ ປຣະກຣິຕິ ແລະປັດໃຈຈໍາກັດອື່ນໆ. ຈິວະທີ່ຖືກຜູກມັດ ເມື່ອຖືກປົດປ່ອຍຢ່າງສົມບູນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຈິວະຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 4

प्रकृत्यग्रे ततो बुद्धिरहंकारो गुणात्मकः । पंचतन्मात्रमित्येते प्रकृत्याद्यष्टकं विदुः

ອັນດັບທໍາອິດແມ່ນ ປຣະກຣິຕິ; ຕໍ່ມາແມ່ນ ພຸດທິ; ແລ້ວຈຶ່ງເກີດ ອະຫັງກາຣະ ອັນເປັນຮູບຂອງຄຸນະ. ພ້ອມກັບ ຕັນມາຕຣະ ຫ້າປະການ—ນີ້ແມ່ນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ກຸ່ມແປດ ທີ່ເລີ່ມຈາກປຣະກຣິຕິ.

Verse 5

प्रकृट्याद्यष्टजो देहो देहजं कर्म उच्यते । पुनश्च कर्मजो देहो जन्मकर्म पुनः पुनः

ກາຍທີ່ເກີດຈາກ ປຣະກຣິຕິ ແລະຫຼັກການທັງແປດ ຖືກກ່າວວ່າເປັນເຫດໃຫ້ເກີດກຳທີ່ອາໄສກາຍ. ແລະອີກຄັ້ງ ກຳເອງກໍ່ກໍາເນີດກາຍ—ດັ່ງນັ້ນ ການເກີດແລະກຳ ຈຶ່ງຫມຸນວຽນຊໍ້າໆ.

Verse 6

शरीरं त्रिविधं ज्ञेयं स्थूलं सूक्ष्मं च कारणम् । स्थूलं व्यापारदं प्रोक्तं सूक्ष्ममिंद्रि यभोगदम्

ກາຍຄວນເຂົ້າໃຈວ່າມີສາມຢ່າງ: ກາຍຫຍາບ, ກາຍລະອຽດ, ແລະກາຍເຫດ (ກາຍກາຣະນະ). ກາຍຫຍາບຖືກກ່າວວ່າເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການກະທໍາພາຍນອກ; ກາຍລະອຽດເປັນຜູ້ໃຫ້ປະສົບການທາງອິນທຣີຍະ.

Verse 7

कारणं त्वात्मभोगार्थं जीवकर्मानुरूपतः । सुखं दुःखं पुण्यपापैः कर्मभिः फलमश्नुते

ແທ້ຈິງ ກາຍແລະເຄື່ອງມືຂອງມັນເປັນເຫດໃຫ້ວິນຍານໄດ້ສຳຜັດປະສົບການ ຕາມກຳຂອງຕົນ. ດ້ວຍກຳທີ່ເກີດຈາກບຸນແລະບາບ ຜູ້ນັ້ນຮັບຜົນເປັນສຸກແລະທຸກ.

Verse 8

तस्माद्धि कर्मरज्ज्वा हि बद्धो जीवः पुनः पुनः । शरीरत्रयकर्मभ्यां चक्रवद्भ्राम्यते सदा

ດັ່ງນັ້ນ ຊີວະຖືກມັດຊ້ໍາໆ ໂດຍເຊືອກແຫ່ງກັມມະ; ແລະໂດຍການກະທໍາທີ່ກ່ຽວກັບກາຍສາມຊັ້ນ ມັນຫມຸນວຽນຢູ່ເສມືອນລໍ້ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 9

चक्रभ्रमनिवृत्यर्थं चक्रकर्तारमीडयेत् । प्रकृत्यादि महाचक्रं प्रकृतेः परतः शिवः

ເພື່ອໃຫ້ລໍ້ທີ່ຫມຸນວຽນແຫ່ງການເກີດຕາຍຢຸດລົງ ຄວນນະມັດສະການຜູ້ສ້າງລໍ້ນັ້ນ. ລໍ້ໃຫຍ່ເລີ່ມຈາກປຣະກຣິຕິ ແຕ່ພຣະສິວະຢູ່ເຫນືອປຣະກຣິຕິ.

Verse 10

चक्रकर्ता महेशो हि प्रकृतेः परतोयतः । पिबति वाथ वमति जीवन्बालो जलं यथा

ພຣະມະເຫສວະຣາ ແຕ່ພຣະອົງດຽວ ເປັນຜູ້ສ້າງວົງຈັກແຫ່ງສາກົນ ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຢູ່ເຫນືອປຣະກຣິຕິ. ຈາກຄວາມເຫນືອໂລກນັ້ນ ພຣະອົງຊຶມຊັບສາກົນ ແລ້ວປ່ອຍອອກອີກ—ດັ່ງເດັກນ້ອຍມີຊີວິດດື່ມນ້ຳ ແລ້ວຄາຍອອກ.

Verse 11

शिवस्तथा प्रकृत्यादि वशीकृत्याधितिष्ठति । सर्वं वशीकृतं यस्मात्तस्माच्छिव इति स्मृतः । शिव एव हि सर्वज्ञः परिपूर्णश्च निःस्पृहः

ພຣະສິວະ ໄດ້ນຳປຣະກຣິຕິ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ເກີດຈາກນາງ ມາຢູ່ໃຕ້ອຳນາດ ແລ້ວປົກຄອງຢູ່ເຫນືອມັນ. ເພາະທຸກສິ່ງຖືກປົກຄອງແລະຖືກຄວບຄຸມໂດຍພຣະອົງ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ສິວະ”. ແທ້ຈິງ ພຣະສິວະແຕ່ພຣະອົງດຽວ ເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ສົມບູນພ້ອມ ແລະປາດສະຈາກຄວາມຢາກ.

Verse 12

सर्वज्ञता तृप्तिरनादिबोधः स्वतंत्रता नित्यमलुप्तशक्तिः । अनंतशक्तिश्च महेश्वरस्य यन्मानसैश्वर्यमवैति वेदः

ຄວາມຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຄວາມເຕັມພ້ອມອັນເປັນສຸກ, ປັນຍາຮູ້ຕື່ນທີ່ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ, ອິດສະລະພາບຢ່າງສົມບູນ, ພະລັງອັນບໍ່ເຄີຍຂາດຫາຍ, ແລະສັກກະພາບອັນອະນັນຕະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຸນລັກຂອງພຣະມະເຫສວະຣາ. ພຣະເວດະຮັບຮູ້ວ່າ ນີ້ແມ່ນອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າພາຍໃນຂອງພຣະອົງ ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຈິດສຳນຶກຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 13

अतः शिवप्रसादेन प्रकृत्यादिवशं भवेत् । शिवप्रसादलाभार्थं शिवमेव प्रपूजयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກການຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງປຣະກຣິຕິ ແລະອື່ນໆ. ເພື່ອໄດ້ຮັບພຣະປຣະສາດນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 14

निःस्पृहस्य च पूर्णस्य तस्य पूजा कथं भवेत् । शिवोद्देशकृतं कर्म प्रसादजनकं भवेत्

ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ປາສະຈາກຄວາມປາຖະໜາ ແລະສົມບູນພ້ອມ ການບູຊາຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ການກະທຳໃດໆທີ່ເຮັດໂດຍມີພຣະສິວະເປັນເຈດຈຳນົງ ຍ່ອມເປັນເຫດໃຫ້ເກີດພຣະປຣະສາດ.

Verse 15

लिंगे बेरे भक्तजने शिवमुद्दिश्य पूजयेत् । कायेन मनसा वाचा धनेनापि प्रपूजयेत्

ໃຫ້ມີພຣະສິວະເປັນເປົ້າໝາຍ ຄວນບູຊາພຣະອົງໃນລິງຄະ, ໃນເບຣະ (ຮູບປັ້ນ) ແລະໃນຫມູ່ຜູ້ພັກດີ. ຄວນບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ດ້ວຍກາຍ, ດ້ວຍໃຈ, ດ້ວຍວາຈາ, ແລະດ້ວຍຊັບສິນດ້ວຍ.

Verse 16

पुजया तु महेशो हि प्रकृतेः परमः शिवः । प्रसादं कुरुते सत्यं पूजकस्य विशेषतः

ໂດຍການບູຊານັ້ນແທ້ໆ ພຣະມະເຫສະ—ພຣະສິວະຜູ້ຢູ່ເຫນືອປຣະກຣິຕິ—ຍ່ອມປະທານພຣະປຣະສາດຢ່າງແນ່ນອນ ໂດຍສະເພາະແກ່ຜູ້ບູຊາພຣະອົງ.

Verse 17

शिवप्रसादात्कर्माद्यं क्रमेण स्ववशं भवेत् । कर्मारभ्य प्रकृत्यंतं यदासर्वं वशं भवेत्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ເລີ່ມແຕ່ກັມຂອງຕົນ ທຸກສິ່ງຈະຄ່ອຍໆເຂົ້າຢູ່ໃນອຳນາດ. ຈາກກັມໄປຈົນເຖິງປຣະກຣິຕິ (Prakṛti)—ເມື່ອນັ້ນແທ້ ທຸກສິ່ງຖືກຄອບຄອງໄດ້.

Verse 18

इति श्रीशैवेमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखंडे शिवलिंगमहिमावर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນມະຫາປຸຣານະແຫ່ງໄສວະອັນສັກສິດ ໃນ ວິດເຍສະວະຣະ-ສັມຫິຕາ ແລະ ຂັນດ໌ ສາດຍະສາດະນະ ຈົບບົດທີ 18 ຊື່ «ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງ ສິວະລິງຄະ»។

Verse 19

तदा वै शिवलोके तु वासः सालोक्यमुच्यते । सामीप्यं याति सांबस्य तन्मात्रे च वशं गते

ເມື່ອນັ້ນ ການພັກອາໄສໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ ເອີ້ນວ່າ ສາໂລກຍະ (sālokya) ຄືຢູ່ໃນພູມດຽວກັນ. ຕໍ່ມາ ບຸກຄົນບັນລຸ ສາມີປຍະ (sāmīpya) ຄວາມໃກ້ຊິດກັບພຣະສິວະ (ສາມບາ) ໂດຍຍອມຈໍານົນທັງປວງ ແລະຢູ່ໃຕ້ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ.

Verse 20

तदा तु शिवसायुज्यमायुधाद्यैः क्रियादिभिः । महाप्रसादलाभे च बुद्धिश्चापि वशा भवेत्

ເມື່ອນັ້ນ ໂດຍການປະຕິບັດພິທີທີ່ກໍານົດ—ເລີ່ມຈາກການໃຊ້ເຄື່ອງບູຊາອັນສັກສິດ ແລະວິໄນພິທີອື່ນໆ—ຜູ້ນັ້ນບັນລຸ ສາຍຸຊຍະກັບພຣະສິວະ (śiva-sāyujya) ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງ. ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບ ມະຫາປຣະສາດ (mahāprasāda) ຈາກພຣະສິວະ ແມ່ນແຕ່ປັນຍາກໍຖືກຄອບຄຸມ ແລະສົງົບຢູ່ໃນທາງຂອງພຣະອົງ.

Verse 21

बुद्धिस्तु कार्यं प्रकृतेस्तत्सृष्टिरिति कथ्यते । पुनर्महाप्रसादेन प्रकृतिर्वशमेष्यति

ປັນຍາ (buddhi) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜົນອອກມາຈາກ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ແທ້ໆ ເປັນຜົນຜະລິດແຫ່ງການສ້າງຂອງນາງ. ແຕ່ໂດຍ ມະຫາປຣະສາດ (mahāprasāda) ຂອງພຣະສິວະ ປຣະກຣິຕິ ຈະກັບຄືນມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ແລະຖືກປະລາບ.

Verse 22

शिवस्य मानसैश्वर्यं तदाऽयत्नं भविष्यति । सार्वज्ञाद्यं शिवैश्वर्यं लब्ध्वा स्वात्मनि राजते

ໃນເວລານັ້ນ ອຳນາດແຫ່ງຈິດຂອງພຣະສິວະຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຝືນພະຍາຍາມ. ເມື່ອໄດ້ຮັບອິດທິອຳນາດແຫ່ງພຣະສິວະ—ເລີ່ມຈາກຄວາມຮູ້ທົ່ວທັງ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສ່ອງສະຫວ່າງໃນອາຕະມາຂອງຕົນ.

Verse 23

तत्सायुज्यमिति प्राहुर्वेदागमपरायणाः । एवं क्रमेण मुक्तिः स्याल्लिंगादौ पूजया स्वतः

ຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນເວດະແລະອາຄະມະ ກ່າວວ່າ ສະພາບນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ສາຍຸຊະ” ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສິວະ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມລຳດັບ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ ຜ່ານການບູຊາລິງຄະ ແລະອື່ນໆ.

Verse 24

अतः शिवप्रसादार्थं क्रियाद्यैः पूजयेच्छिवम् । शिवक्रिया शिवतपः शिवमंत्रजपः सदा

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ຄວນບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍພິທີປະຕິບັດແລະວິໄນທີ່ກຳນົດໄວ້. ຈົ່ງປະກອບກິລິຍາແຫ່ງສິວະ, ຕະປະແຫ່ງສິວະ, ແລະສະດຸດມົນຕຣາແຫ່ງສິວະຢູ່ເສມອ.

Verse 25

शिवज्ञानं शिवध्यानमुत्तरोत्तरमभ्यसेत् । आसुप्तेरामृतेः कालं नयेद्वै शिवचिंतया

ຄວນຝຶກຝົນໃຫ້ຍິ່ງໆຂຶ້ນ ທັງປັນຍາຮູ້ແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະການພິຈາລະນາສະມາທິໃນພຣະສິວະ. ຈາກເວລາຕື່ນນອນຈົນເຖິງເວລາມໍລະນະ ຈົ່ງໃຫ້ເວລາຜ່ານໄປດ້ວຍການລະລຶກພຣະສິວະຢູ່ເສມອ.

Verse 26

सद्यादिभिश्च कुसुमैरर्चयेच्छिवमेष्यति । ऋषय ऊचुः । लिंगादौ शिवपूजाया विधानं ब्रूहि सर्वतः

ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍດອກໄມ້ສົດໃໝ່ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸພຣະສິວະແນ່ນອນ. ບັນດາລິສີກ່າວວ່າ: «ຂໍຈົ່ງສອນພວກເຮົາໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ວິທີບູຊາພຣະສິວະ ເລີ່ມຈາກລິງຄະ»។

Verse 27

सूत उवाच । लिंगानां च क्रमं वक्ष्ये यथावच्छृणुत द्विजाः । तदेव लिंगं प्रथमं प्रणवं सार्वकामिकम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍຈະກ່າວລຳດັບຊັ້ນຂອງລິງຄະທັງຫຼາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຈົດຈໍາ, ໂອ ດວິຊະ ຜູ້ຮູ້. ລິງຄະອັນທຳອິດແທ້ໆ ແມ່ນ ປຣະນະວະ (ໂອມ) ຜູ້ບັນດານໃຫ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍອັນຊອບທັງປວງ.”

Verse 28

सूक्ष्मप्रणवरूपं हि सूक्ष्मरूपं तु निष्फलम् । स्थूललिंगं हि सकलं तत्पंचाक्षरमुच्यते

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຮູບອັນລະອຽດແມ່ນມີສະພາບເປັນ ປຣະນະວະ (ໂອມ); ແຕ່ຄວາມລະອຽດຢ່າງດຽວ ບໍ່ໃຫ້ຜົນໃນການປະຕິບັດ. ລິງຄະອັນຫຍາບນັ້ນແຫຼະເປັນຖານຮອງອັນຄົບຖ້ວນ (ສະກະລະ) ສຳລັບການບູຊາ; ນີ້ເອີ້ນວ່າ ປັນຈາກສະຣະ “ນະມະຫ ສິວາຍະ”.

Verse 29

तयोः पूजा तपः प्रोक्तं साक्षान्मोक्षप्रदे उभे । पौरुषप्रकृतिभूतानि लिंगानिसुबहूनि च

ໃນສອງຢ່າງນັ້ນ ການບູຊາ ແລະ ຕະປະ (ການບຳເນັດ) ຖືກກ່າວວ່າ ເປັນສິ່ງທີ່ປະທານໂມກສະໂດຍກົງທັງສອງ. ແລະຍັງມີລິງຄະຫຼາຍຫຼາຍ ທີ່ປາກົດໃນພາວະຂອງ ປຸຣຸສະ (ອົງຈິດ) ແລະ ປຣະກຣິຕິ (ພະລັງການປາກົດ).

Verse 30

तानि विस्तरतो वक्तुं शिवो वेत्ति न चापरः । भूविकाराणि लिंगानि ज्ञातानि प्रब्रवीमि वः

ການຈະອະທິບາຍພວກນັ້ນໃຫ້ລະອຽດທັງໝົດ ມີແຕ່ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້—ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນ. ແຕ່ຕາມທີ່ຮູ້ມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງ ກ່ຽວກັບລິງຄະທີ່ເກີດຈາກການແປປ່ຽນຂອງດິນ.

Verse 31

स्वयं भूलिंगं प्रथमं बिंदुलिंगंद्वितीयकम् । प्रतिष्ठितं चरंचैव गुरुलिंगं तु पंचमम्

ລິງຄະທີ່ປາກົດເອງແມ່ນອັນທຳອິດ; ບິນດຸ-ລິງຄະແມ່ນອັນທີສອງ. ລິງຄະທີ່ຖືກປະຕິສະຖາ (ຕິດຕັ້ງບູຊາ) ແລະ ລິງຄະເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ ກໍຖືກນັບຮວມ; ແລະ ຄູຣຸ-ລິງຄະແມ່ນອັນທີຫ້າ.

Verse 32

देवर्षितपसा तुष्टः सान्निध्यार्थं तु तत्र वै । पृथिव्यन्तर्गतः शर्वो बीजं वै नादरूपतः

ເພາະພຣະລິດຊີເທວະໄດ້ບໍາເນີນຕະປະສະ ຈົນພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ ເພື່ອປະທານການສະຖິດຢູ່ໃກ້ຊິດໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນ ເປັນເມັດພັນໃນຮູບນາດະ—ສຽງສັກສິດດັ້ງເດີມ।

Verse 33

स्थावरांकुरवद्भूमिमुद्भिद्य व्यक्त एव सः । स्वयंभूतं जातमिति स्वयंभूरिति तं विदुः

ເຫມືອນຍອດອ່ອນທີ່ທະລຸດຜ່ານດິນ ພຣະອົງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງເອງ। ເນື່ອງຈາກກ່າວວ່າເກີດຂຶ້ນແບບສະວະຍຳບູ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ “Svayambhū” ພຣະເຈົ້າຜູ້ດໍາລົງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ।

Verse 34

तल्लिंगपूजया ज्ञानं स्वयमेव प्रवर्द्धते । सुवर्णरजतादौ वा पृथिव्यां स्थिंडिलेपि वा

ດ້ວຍການບູຊາລິງຄະຂອງພຣະສິວະນັ້ນ ປັນຍາຮູ້ແທ້ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ। ບໍ່ວ່າລິງຄະຈະເຮັດດ້ວຍຄໍາ ຫຼື ເງິນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ປັ້ນເປັນສັນຍາລັກດິນງ່າຍໆໃນພື້ນດິນ ຜົນແຫ່ງການບູຊາກໍຍັງມີ຤ິດທາງຈິດວິນຍານຢ່າງເຕັມທີ່।

Verse 35

स्वहस्ताल्लिखितं लिंगं शुद्धप्रणवमंत्रकम् । यंत्रलिंगं समालिख्य प्रतिष्ठावाहनं चरेत्

ຄວນວາດຢັນຕຣະ-ລິງຄະດ້ວຍມືຂອງຕົນ ແລະຈາລຶກມັນດ້ວຍມົນຕຣະປຣະນະວະອັນບໍລິສຸດ (ໂອມ)។ ເມື່ອຈັດເຮັດຢັນຕຣະ-ລິງຄະໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນປະກອບພິທີປະຕິສະຖາ ແລະອາວາຫະນະ ເພື່ອເຊີນພຣະສິວະສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນ।

Verse 36

बिंदुनादमयं लिंगं स्थावरं जंगमं च यत् । भावनामयमेतद्धि शिवदृष्टं न संशयः

ລິງຄະເປັນສະພາບທີ່ປະກອບດ້ວຍ ບິນດຸ ແລະ ນາດະ; ມັນດໍາລົງຢູ່ທັງໃນຮູບສະຖາວະ (ຢືນຢູ່) ແລະ ຈັງກະມະ (ເຄື່ອນໄຫວ) ຂອງໂລກ। ນີ້ແທ້ໆແມ່ນທາດຂອງພາວະນາ—ການຮູ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາ; ເປັນທັດສະນະຂອງພຣະສິວະເອງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 37

यत्र विश्वस्य ते शंभुस्तत्र तस्मै फलप्रदः । स्वहस्ताल्लिख्यते यंत्रे स्थावरादावकृत्रिमे

ບ່ອນໃດທີ່ພຣະອົງ—ຊັມພູ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ—ຖືກສະຖາປະນາ ບ່ອນນັ້ນພຣະອົງກໍເປັນຜູ້ປະທານຜົນ (ທັງທາງໂລກ ແລະທາງທຳ) ແກ່ຜູ້ບູຊາ. ດັ່ງນັ້ນ ຢັນຕຣະຄວນຖືກຂຽນດ້ວຍມືຂອງຕົນເອງ ລົງໃນຖານທີ່ເປັນທຳມະຊາດ ແລະໝັ້ນຄົງ—ເຊັ່ນພື້ນທີ່ຢູ່ນິ່ງ—ໂດຍບໍ່ມີການປະດິດປອມ।

Verse 38

आवाह्य पूजयेच्छंभुं षोडशैरुपचारकैः । स्वयमैश्वर्यमाप्नोति ज्ञानमभ्यासतो भवेत्

ເມື່ອໄດ້ອາວາຫນະເຊີນພຣະຊັມພູແລ້ວ ຄວນບູຊາພຣະອົງດ້ວຍອຸປະຈາຣະ 16 ປະການ. ດ້ວຍການບູຊານັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບອິດທິອໍານາດແຫ່ງເທວະ (aiśvarya) ຕາມການເວລາ; ແລະໂດຍການຝຶກປະຕິບັດຢ່າງສະເໝີ ປັນຍາແທ້ຈະເກີດຂຶ້ນ।

Verse 39

देवैश्च ऋषिभिश्चापि स्वात्मसिद्ध्यर्थमेव हि । समंत्रेणात्महस्तेन कृतं यच्छुद्धमंडले

ແທ້ຈິງແລ້ວ ສິ່ງທີ່ເທວະແລະຣິສີທັງຫຼາຍໄດ້ປະຕິບັດ—ເພື່ອຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ—ໄດ້ຖືກເຮັດໃນມັນດະລະອັນບໍລິສຸດ ພ້ອມກັບການສວດມັນຕຣະ ແລະໂດຍມືຂອງຕົນເອງ।

Verse 40

शुद्धभावनया चैव स्थापितं लिंगमुत्तमम् । तल्लिंगं पौरुषं प्राहुस्तत्प्रतिष्ठितमुच्यते

ເມື່ອລິງຄະອັນສູງສຸດຖືກສະຖາປະນາດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມເຊື່ອມັ່ນບູຊາ ລິງຄະນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ປາຣຸສະ» (ຕັ້ງໂດຍມະນຸດ) ແລະ ເອີ້ນວ່າ «ປຣະຕິສະຖິຕະ» ຄື ຖືກປະກອບພິທີສັກສິດແລ້ວ ແລະ ຕັ້ງໄວ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 41

तल्लिंगपूजया नित्यं पौरुषैश्वर्यमाप्नुयात् । महद्भिर्ब्राह्मणैश्चापि राजभिश्च महाधनैः

ດ້ວຍການບູຊາລິງຄະນັ້ນທຸກມື້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບພະລັງອຳນາດສ່ວນຕົວອັນແຂງແກ່ ແລະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງຄວາມເປັນເຈົ້າ; ທັງຍັງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ ແລະ ການອຸປະຖຳຈາກພຣາຫມັນຜູ້ໃຫຍ່ ແລະ ກະສັດຜູ້ມີຊັບຫຼາຍ.

Verse 42

शिल्पिनाकल्पितं लिंगं मंत्रेण स्थापितं च यत् । प्रतिष्ठितं प्राकृतं हि प्राकृतैश्वर्यभोगदम्

ລິງຄະທີ່ຊ່າງສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ສະຖາປະນາດ້ວຍມັນຕຣາ—ເມື່ອຖືກປະຕິສະຖາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ປຣາກຣິຕະ” (ເຮັດຈາກສານວັດຖຸ) ແລະມັນປະທານຄວາມສຸກທາງວັດຖຸ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີໂລກີຍແກ່ສັດຜູ້ມີກາຍ.

Verse 43

यदूर्जितं च नित्यं च तद्धि पौरुषमुच्यते । यद्दुर्बलमनित्यं च तद्धि प्राकृतमुच्यते

ສິ່ງໃດທີ່ມີພະລັງ ແລະ ຖາວອນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ປຸຣຸສະ” (ຫຼັກການຈິດອັນສູງ). ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ອ່ອນແອ ແລະ ບໍ່ຖາວອນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ປຣາກຣິຕະ” (ຂອງປຣະກຣິຕິ—ທຳມະຊາດວັດຖຸ).

Verse 44

लिंगं नाभिस्तथा जिह्वा नासाग्रञ्च शिखा क्रमात् । कट्यादिषु त्रिलोकेषु लिंगमाध्यात्मिकं चरम्

ໃນກາຍພາຍໃນ ລິງຄະຖືກເຂົ້າໃຈຕາມລໍາດັບເປັນ ສະດື ລີ້ນ ປາຍດັງ ແລະ ຍອດຫົວ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕຣິໂລກທີ່ປະສົບໃນຕົນເອງ (ຈາກແອວຂຶ້ນໄປ ແລະ ສູນກາງກາຍອື່ນໆ) ລິງຄະອັນອະທິຍາດມະພາຍໃນ ແມ່ນຫຼັກການມີຊີວິດທີ່ຄວນຮູ້ແຈ້ງ.

Verse 45

पर्वतं पौरुषं प्रोक्तं भूतलं प्राकृतं विदुः । वृक्षादि पौरुषं ज्ञेयं गुल्मादि प्राकृतं विदुः

ເຂົາກ່າວວ່າ ພູເຂົາເປັນພວກ ‘ປຸຣຸສະ’ (ຈິດຮູ້ ແລະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ) ແຕ່ພື້ນດິນແຫ່ງໂລກເປັນ ‘ປຣາກຣິຕະ’ (ຂອງປຣະກຣິຕິ ຄື ທາດວັດຖຸ). ເຊັ່ນດຽວກັນ ຕົ້ນໄມ້ແລະອື່ນໆ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນພວກປຸຣຸສະ; ພຸ່ມໄມ້ແລະອື່ນໆ ເຂົາຮູ້ວ່າເປັນປຣາກຣິຕະ. ດັ່ງນີ້ ຊິວະປຸຣານະແຍກຫຼັກຜູ້ຄຸ້ມຄອງ (ປຸຣຸສະ) ອອກຈາກສະໜາມແຫ່ງທໍາມະຊາດ (ປຣະກຣິຕິ) ເພື່ອນໍາຜູ້ແສວງຫາໃຫ້ເຫັນ ປະຕິ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ເຫນືອທັງສອງ.

Verse 46

षाष्टिकं प्राकृतं ज्ञेयं शालिगोधूमपौरुषम् । ऐश्वर्यं पौरुषं विद्यादणिमाद्यष्टसिद्धिदम्

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ‘ສາສຕິກະ’ (ພືດຜົນ 60 ວັນ) ເປັນພວກປຣາກຣິຕະທົ່ວໄປ ຄື ເຂົ້າແລະເຂົ້າສາລີທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍແຮງຄົນ. ແຕ່ ‘ໄອສະວັຣຍະ’ (ອໍານາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ) ແຫ່ງການບັນລຸຂອງມະນຸດ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນສິ່ງທີ່ປະທານສິດທິ 8 ປະການ ເລີ່ມດ້ວຍ ອະນິມາ.

Verse 47

सुस्त्रीधनादिविषयं प्राकृतं प्राहुरास्तिकाः । प्रथमं चरलिंगेषु रसलिंगं प्रकथ्यते

ອາຈານຜູ້ເຊື່ອຖືພຣະທຳກ່າວວ່າ ຂອບເຂດ “ປຣາກຣິຕະ” ເກີດຈາກເລື່ອງຍິງ ແລະ ຊັບສິນ ແຫ່ງໂລກີ. ໃນບັນດາລິງຄະທີ່ພົກພາໄດ້ (cara) ອັນດັບທໍາອິດໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຣະສະ-ລິງຄະ” ທີ່ສຳພັນກັບລົດຊາດແລະຄວາມເພີດເພີນ.

Verse 48

रसलिंगं ब्राह्मणानां सर्वाभीष्टप्रदं भवेत् । बाणलिंगं क्षत्रियाणां महाराज्यप्रदं शुभम्

ສໍາລັບພຣາຫມັນ “ຣະສະ-ລິງຄະ” ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ. ສໍາລັບກະສັດຕຣິຍະ “ບານະ-ລິງຄະ” ເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ອໍານາດອັນໃຫຍ່ ແລະ ອະທິປະໄຕແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກ.

Verse 49

स्वर्णलिंगं तु वैश्यानां महाधनपतित्वदम् । शिलालिंगं तु शूद्रा णां महाशुद्धिकरं शुभम्

ສໍາລັບໄວສະຍະ ລິງຄະຄໍາໃຫ້ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນອັນໃຫຍ່ ແລະ ອໍານາດເໜືອຄວາມຮັ່ງມີ. ສໍາລັບຊູດຣະ ລິງຄະຫີນເປັນມົງຄຸນ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມບໍລິສຸດອັນໃຫຍ່.

Verse 50

स्फाटिकं बाणलिंगं च सर्वेषांसर्वकामदम् । स्वीयाभावेऽन्यदीयं तु पूजायां न निषिद्ध्यते

ລິງຄະສະຟາຕິກ (ຄຣິສຕັນ) ແລະ ບານະ-ລິງຄະ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງໃຫ້ແກ່ຜູ້ພັກດີທຸກຄົນ. ແລະເມື່ອບໍ່ມີລິງຄະຂອງຕົນ ການບູຊາດ້ວຍລິງຄະຂອງຜູ້ອື່ນ ບໍ່ຖືກຫ້າມໃນພິທີບູຊາ.

Verse 51

स्त्रीणां तु पार्थिवं लिंगं सभर्तृणां विशेषतः । विधवानां प्रवृत्तानां स्फाटिकं परिकीर्तितम्

ສໍາລັບແມ່ຍິງ ກໍ່ກໍານົດໃຫ້ບູຊາ ລິງຄະພຣະສິວະ ທີ່ເຮັດຈາກດິນ ໂດຍພິເສດແກ່ຜູ້ຢູ່ກັບສາມີ; ແຕ່ສໍາລັບແມ່ຍິງໝ້າຍຜູ້ມຸ່ງມັ່ນໃນທໍາ ກ່າວວ່າ ລິງຄະສະຟາຕິກະ (ຄຣິສຕອນ) ເໝາະສົມ।

Verse 52

विधवानां निवृत्तानां रसलिंगं विशिष्यते । बाल्येवायौवनेवापि वार्द्धकेवापि सुव्रताः

ສຳລັບແມ່ໝ້າຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຖອນຕົນຈາກຊີວິດໂລກ ການບູຊາ ຣະສະ-ລິງຄະ (Rasa-Liṅga) ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນເປັນພິເສດ. ໂອ ຜູ້ມີວິນັຍດີ, ຈະເປັນໄວເດັກ, ໄວໜຸ່ມ, ຫຼື ໄວເຖົ້າ ກໍເປັນທີ່ພຶ່ງອັນດີເລີດໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ।

Verse 53

शुद्धस्फटिकलिंगं तु स्त्रीणां तत्सर्वभोगदम् । प्रवृत्तानां पीठपूजा सर्वाभीष्टप्रदा भुवि

ສຳລັບແມ່ຍິງ ການບູຊາລິງຄະສະຟະຕິກະອັນບໍລິສຸດ (ລິງຄະຄຣິສຕັນ) ໃຫ້ຜົນເປັນຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມສົມປາດຖະນາທຸກປະການ. ສ່ວນຜູ້ຄອບຄົວທີ່ດຳເນີນພາລະກິດໂລກ ການບູຊາພີຖະ (pīṭha) ຖານສັກສິດຂອງລິງຄະ ຍ່ອມປະທານຄວາມປາດຖະນາທັງປວງໃນໂລກນີ້।

Verse 54

पात्रेणैव प्रवृत्तस्तु सर्वपूजां समाचरेत् । अभिषेकांते नैवेद्यं शाल्यन्नेन समाचरेत्

ເມື່ອເລີ່ມພິທີບູຊາດ້ວຍພາຊະນະທີ່ກຳນົດໄວ້ ຄວນປະຕິບັດການບູຊາທັງໝົດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອສິ້ນສຸດອະພິເສກ (abhiṣeka) ຄວນຖວາຍໄນເວດຍະ (naivedya) ໂດຍພິເສດແມ່ນເຂົ້າສຸກ ເປັນອາຫານບູຊາ।

Verse 55

पूजांते स्थापयेल्लिंगं संपुटेषु पृथग्गृहे । करपूजानि वृत्तानां स्वभोज्यं तु निवेदयेत्

ເມື່ອສິ້ນສຸດການບູຊາ ຄວນອັນເຊີນພຣະສິວະ-ລິງຄະ ໄປປະດິດໄວ້ໃນສຳພຸດ (ກ່ອງປົກປ້ອງ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໃນບ່ອນທີ່ແຍກຕ່າງຫາກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕາມກຳລັງ ແລະ ວິນັຍທີ່ຖືປະຕິບັດ ຈົ່ງເຮັດກະຣະປູຊາ (karapūjā) ເປັນພິທີສຸດທ້າຍ ແລະ ຖວາຍໄນເວດຍະ ເປັນອາຫານທີ່ເໝາະກັບການບໍລິໂພກຂອງຕົນ ໂດຍອຸທິດແດ່ພຣະສິວະກ່ອນ।

Verse 56

निवृत्तानां परं सूक्ष्मलिंगमेव विशिष्यते । विभूत्यभ्यर्चनं कुर्याद्विभूतिं च निवेदयेत्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຫັນຫນີຈາກການພົວພັນໂລກີ (ນິວຣິຕຕິ) ສິ່ງທີ່ສູງສຸດ ແລະປະເສີດທີ່ສຸດ ແມ່ນ ລິງຄະອັນລະອຽດ (ສູກສະມະ) ແຕ່ພຽງອົງດຽວ. ຄວນບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍ ວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ແລະຖວາຍວິພູຕິນັ້ນດ້ວຍສັດທາ.

Verse 57

पूजां कृत्वाथ तल्लिंगं शिरसा धारयेत्सदा । विभूतिस्त्रिविधा प्रोक्ता लोकवेदशिवाग्निभिः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະນັ້ນແລ້ວ ຄວນອຸ້ມຊູດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຖືໄວ້ເທິງສີສະເສມອ. ວິພູຕິ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ) ຖືກກ່າວວ່າມີສາມປະເພດ: ຕາມປະເພນີໂລກ, ຕາມພິທີວິເທດ, ແລະຕາມໄຟທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະສິວະ।

Verse 58

लोकाग्निजमथो भस्मद्र व्यशुद्ध्यर्थमावहेत् । मृद्दारुलोहरूपाणां धान्यानां च तथैव च

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນຈັດຫາຂີ້ເທົ່າທີ່ເກີດຈາກໄຟເຮືອນອັນສັກສິດ ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ວັດຖຸທີ່ໃຊ້ໃນການບູຊາ—ຄື ຂອງທີ່ເຮັດຈາກດິນ, ໄມ້, ແລະໂລຫະ; ພ້ອມທັງເມັດພືດທັງຫມົດດ້ວຍ।

Verse 59

तिलादीनां च द्र व्याणां वस्त्रादीनां तथैव च । तथा पर्युषितानां च भस्मना शिद्धिरिष्यते

ສໍາລັບສານຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ເມັດງາ ແລະອື່ນໆ, ສໍາລັບຂອງໃຊ້ເຊັ່ນ ເສື້ອຜ້າ ແລະອື່ນໆ, ແມ່ນແຕ່ຂອງທີ່ຄ້າງຄືນຈົນເກົ່າ ກໍຖືກກໍານົດໃຫ້ຊໍາລະດ້ວຍ «ພະສະມະ» (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ).

Verse 60

श्वादिभिर्दूषितानां च भस्मना शुद्धिरिष्यते । सजलं निर्जलं भस्म यथायोग्यं तु योजयेत्

ສໍາລັບຂອງທີ່ຖືກຫມາ ແລະອື່ນໆ ທໍາໃຫ້ເປື້ອນ ກໍກໍານົດໃຫ້ຊໍາລະດ້ວຍ «ພະສະມະ» (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ). ຄວນນໍາພະສະມະໃຊ້ແບບປົນນໍ້າ ຫຼືແບບແຫ້ງ ຕາມຄວາມເໝາະສົມຂອງພິທີ.

Verse 61

वेदाग्निजं तथा भस्म तत्कर्मांतेषु धारयेत् । मंत्रेण क्रियया जन्यं कर्माग्नौ भस्मरूपधृक्

ໃນທ້າຍພິທີເຫຼົ່ານັ້ນ ຄວນທາ ຫຼືສວມ «ພະສະມະ» ທີ່ເກີດຈາກໄຟແຫ່ງເວດ. ມັນເກີດຈາກມັນຕຣາ ແລະການປະຕິບັດຕາມພິທີ, ກໍາເນີດໃນໄຟບູຊາ ແລະຖືກສວມໃນຮູບແຫ່ງພະສະມະ.

Verse 62

तद्भस्मधारणात्कर्म स्वात्मन्यारोपितं भवेत् । अघोरेणात्ममंत्रेण बिल्वकाष्ठं प्रदाहयेत्

ດ້ວຍການນຸ່ງຫົ່ມພຣະພັດສະມະ (bhasma) ອັນສັກສິດນັ້ນ ກິດກຳພິທີຈະຖືກສະຖາປະນາໃນອາດຕະຂອງຕົນ. ແລ້ວຈຶ່ງໃຊ້ມົນຕຣາ «ອະໂຄຣ» ເປັນມົນຕຣາອາດຕະ ເຜົາໄມ້ບິລວະ ເພື່ອຈັດທຳພຣະພັດສະມະອັນບໍລິສຸດ।

Verse 63

शिवाग्निरिति संप्रोक्तस्तेन दग्धं शिवाग्निजम् । कपिलागोमयं पूर्वं केवलं गव्यमेव वा

ໄຟນັ້ນຖືກປະກາດວ່າ «ໄຟຂອງພຣະສິວະ»; ສິ່ງໃດທີ່ຖືກເຜົາໂດຍໄຟພຣະສິວະ ຈະກາຍເປັນ ບະສະມະ—ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດທີ່ເກີດຈາກໄຟພຣະສິວະ. ກ່ອນອື່ນ ຄວນເຜົາຂີ້ງົວສີນ້ຳຕານ (ກະປິລາ) ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ເຜົາແຕ່ຂີ້ງົວບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 64

शम्यस्वत्थपलाशान्वा वटारम्वधबिल्वकान् । शिवाग्निना दहेच्छुद्धं तद्वै भस्म शिवाग्निजम्

ຄວນເຜົາໄມ້/ໃບຂອງ ຊະມີ, ອັດສະວັດຖະ, ພະລາຊະ, ວະຕະ, ອະຣັມວະດະ ແລະ ບິລວະ ໃນໄຟສັກສິດຂອງພຣະສິວະ. ສິ່ງທີ່ຖືກເຜົາແລ້ວບໍລິສຸດນັ້ນ ແທ້ຈິງແມ່ນ ບະສະມະ—ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດທີ່ເກີດຈາກໄຟພຣະສິວະ.

Verse 65

दर्भाग्नौ वा दहेत्काष्ठं शिवमंत्रं समुच्चरन् । सम्यक्संशोध्य वस्त्रेण नवकुंभे निधापयेत्

ຫຼືຈະຈຸດໄຟດ້ວຍຫຍ້າດັບພະ ແລ້ວເຜົາໄມ້ ພ້ອມກັບສະດຸດມັນຕຣາຂອງພຣະສິວະ. ຈາກນັ້ນ ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດີ ແລະກອງຜ່ານຜ້າ ແລ້ວນຳໄປໃສ່ໝໍ້ນ້ຳໃໝ່.

Verse 66

दीप्त्यर्थं तत्तु संग्राह्यं मन्यते पूज्यतेपि च । भस्मशब्दार्थ एवं हि शिवः पूर्वं तथाऽकरोत्

ເຂົາເຊື່ອວ່າ ບະສະມະນີ້ຄວນຖືກເກັບຮວບໄວ້ເພື່ອຄວາມສະຫວ່າງໄສທາງຈິດວິນຍານ ແລະຍັງຖືກນັບຖືວ່າຄວນແກ່ການບູຊາ. ແທ້ຈິງ ນີ້ແມ່ນໃຈຄວາມຂອງຄຳວ່າ «ບະສະມະ»; ແລະພຣະສິວະເຈົ້າເຄີຍປະພຶດຢ່າງນີ້ໃນການເກົ່າແກ່.

Verse 67

यथा स्वविषये राजा सारं गृह्णाति यत्करम् । यथा मनुष्याः सस्यादीन्दग्ध्वा सारं भजंति वै

ເຫມືອນກະສັດໃນອານາເຂດຂອງຕົນ ຮັບເອົາພາສີອັນເປັນສ່ວນສຳຄັນ; ເຫມືອນມະນຸດທັງຫຼາຍ ເຜົາພືດຜົນເຊັ່ນເຂົ້າກ້າ ແລ້ວເອົາແຕ່ແກ່ນສານ; ສະນັ້ນ ນັກປັນຍາຄວນຈັບເອົາສານະສຳຄັນຄື ພຣະສິວະ (Śiva) ແລະປ່ອຍວາງສິ່ງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ.

Verse 68

यथा हि जाठराग्निश्च भक्ष्यादीन्विविधान्बहून् । दग्ध्वा सारतरं सारात्स्वदेहं परिपुष्यति

ດັ່ງທີ່ໄຟຍ່ອຍອາຫານ ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຜົາຜານອາຫານຫຼາຍຊະນິດ ແລ້ວດຶງເອົາສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຈາກເນື້ອແທ້ຂອງພວກມັນເພື່ອບຳລຸງລ້ຽງຮ່າງກາຍ, ໄຟພາຍໃນແຫ່ງປັນຍາຂອງພຣະສິວະກໍດູດຊຶມຄວາມຈິງທີ່ລະອຽດອ່ອນທີ່ສຸດ ແລະ ເສີມສ້າງຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ສະແຫວງທຳ.

Verse 69

तथा प्रपंचकर्तापि स शिवः परमेश्वरः । स्वाधिष्ठेयप्रपंचस्य दग्ध्वा सारं गृहीतवान्

ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະປຣະເມສວະຣະ ສິວະ—ເຖິງວ່າຈະເປັນຜູ້ສ້າງຈັກກະວານທີ່ປາກົດຂຶ້ນ—ກໍໄດ້ເຜົາຜານໂລກທີ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮັບເອົາພຽງແຕ່ຄວາມຈິງອັນເປັນເນື້ອແທ້ຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 70

दग्ध्वा प्रपंचं तद्भस्म् अस्वात्मन्यारोपयच्छिवः । उद्धूलनेन व्याजेन जगत्सारं गृहीतवान्

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຜົາຜານໂລກທັງໝົດໃຫ້ກາຍເປັນເຖົ່າຖ່ານ, ພຣະສິວະໄດ້ວາງເຖົ່າຖ່ານນັ້ນໄວ້ເທິງພຣະອົງເອງ; ແລະ ພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງຂອງການທາເຖົ່າ (ພັສມະ), ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາເນື້ອແທ້ຂອງຈັກກະວານ.

Verse 71

स्वरत्नं स्थापयामास स्वकीये हि शरीरके । केशमाकाशसारेण वायुसारेण वै मुखम्

ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ວາງອັນຍະມະນີອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງເອງ; ພຣະອົງໄດ້ສ້າງເສັ້ນຜົມຈາກເນື້ອແທ້ຂອງອາກາດ, ແລະ ໃບໜ້າຈາກເນື້ອແທ້ຂອງລົມ.

Verse 72

हृदयं चाग्निसारेण त्वपां सारेण वैकटिम् । जानु चावनिसारेण तद्वत्सर्वं तदंगकम्

ພຣະຫົວໃຈຂອງພຣະອົງເກີດຈາກແກ່ນສານແຫ່ງໄຟ; ຜິວກາຍເກີດຈາກແກ່ນສານແຫ່ງນ້ຳ; ຫົວເຂົ່າເກີດຈາກແກ່ນສານແຫ່ງດິນ—ດັ່ງນັ້ນ ອະວະຍະວະທັງປວງກໍຖືກປະກອບຈາກແກ່ນສານແຫ່ງທາດທັງຫຼາຍ.

Verse 73

ब्रह्मविष्ण्वोश्च रुद्रा णां सारं चैव त्रिपुंड्रकम् । तथा तिलकरूपेण ललाटान्ते महेश्वरः

ຕຣິປຸນດຣະ (Tripuṇḍra) ດ້ວຍຂີ້ເທົ່າອັນສັກສິດ ແທ້ຈິງແມ່ນແກ່ນສານຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະຣຸດຣະທັງຫຼາຍ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນຮູບຕິລະກະ (tilaka) ທີ່ປາຍໜ້າຜາກ ພຣະມະເຫສວະຣະ (Mahādeva) ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 74

भवृद्ध्या सर्वमेतद्धि मन्यते स्वयमैत्यसौ । प्रपंचसारसर्वस्वमनेनैव वशीकृतम्

ໂດຍຄວາມເພີ່ມພູນແຫ່ງພະວະ (bhava-vṛddhi) ຄືການເກີດເປັນໂລກ ເຂົາຈຶ່ງເຊື່ອວ່າທຸກສິ່ງນີ້ແທ້ ແລະຕັ້ງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ. ໂດຍຄວາມເຊື່ອນັ້ນເອງ ແກ່ນສານແລະທັງໝົດຂອງໂລກປາກົດການ ຈຶ່ງກົດຂີ່ແລະຜູກມັດເຂົາ.

Verse 75

तस्मादस्य वशीकर्ता नास्तीति स शिवः स्मृतः । यथा सर्वमृगाणां च हिंसको मृगहिंसकः

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີໃຜສາມາດປົກຄອງ ຫຼືກົດຂີ່ພຣະອົງໄດ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ສິວະ” (Śiva). ເຫມືອນດັ່ງໃນບັນດາສັດປ່າທັງຫຼາຍ ຜູ້ຂ້າສັດຖືກເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ຂ້າສັດ” (ສິງ) ຉັນໃດ ພຣະອົງກໍເປັນຜູ້ສູງສຸດທີ່ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ຉັນນັ້ນ.

Verse 76

अस्य हिंसामृगो नास्ति तस्मात्सिंह इतीरितः । शं नित्यं सुखमानंदमिकारः पुरुषः स्मृतः

ໃນພຣະອົງບໍ່ມີສັດຮ້າຍແຫ່ງຄວາມຮຸນແຮງ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ “ສິງຫະ” (Siṃha—ສິງ). “ຊຳ” (Śam) ໝາຍເຖິງຄວາມສຸກສະຫງົບແລະອານັນດານິລັນດອນ; ແລະພະຍາງ “ມິ” (mi) ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ ປຸຣຸສະ (Puruṣa) ພຣະເຈົ້າຜູ້ຮູ້ຕື່ນທີ່ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ.

Verse 77

वकारः शक्तिरमृतं मेलनं शिव उच्यते । तस्मादेवं स्वमात्मानं शिवं कृत्वार्चयेच्छिवम्

ອັກສອນ “ວ” ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ສັກຕິ, ເປັນນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງອະມະຕະ, ແລະເປັນການປະສານອັນສັກສິດ—ນີ້ແຫຼະເອີ້ນວ່າ “ຊິວະ”。 ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນຊິວະ (ໂດຍການຮູ້ຈັກພາຍໃນແລະຄວາມບໍລິສຸດ) ຈຶ່ງຄວນບູຊາພຣະຊິວະ।

Verse 78

तस्मादुद्धूलनं पूर्वं त्रिपुंड्रं धारयेत्परम् । पूजाकाले हि सजलं शुद्ध्यर्थं निर्जलं भवेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເຮັດການປະພອຍວິບູຕິ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ) ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງສວມຕຣິປຸນດຣະອັນສູງສຸດ। ແຕ່ໃນເວລາບູຊາ ຄວນຜະສົມກັບນ້ຳ; ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ໃນເວລາອື່ນໆ ຄວນເກັບໄວ້ໃຫ້ແຫ້ງ।

Verse 79

दिवा वा यदि वारात्रौ नारी वाथ नरोपि वा । पूजार्थं सजलं भस्म त्रिपुंड्रेणैव धारयेत्

ບໍ່ວ່າເວລາກາງວັນ ຫຼື ກາງຄືນ—ບໍ່ວ່າເປັນຍິງ ຫຼື ຊາຍ—ເມື່ອປາດຖະນາບູຊາ ຄວນນຸ່ງຫົ່ມບັສມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ທີ່ຊຸ່ມນ້ຳ ໃນຮູບຕຣິປຸນດຣະ (Tripuṇḍra) ແຕ່ຢ່າງດຽວ।

Verse 80

त्रिपुंड्रं सजलं भस्म धृत्वा पूजां करोति यः । शिवपूजां फलं सांगं तस्यैव हि सुनिश्चितम्

ຜູ້ໃດທີ່ທາຕຣິປຸນດຣະ ດ້ວຍບັສມະຊຸ່ມນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາ ຜົນແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ບໍ່ຂາດບໍ່ພ້ອງ ຍ່ອມແນ່ນອນເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ।

Verse 81

भस्म वै शिवमंत्रेण धृत्वा ह्यत्याश्रमी भवेत् । शिवाश्रमीति संप्रोक्तः शिवैकपरमो यतः

ເມື່ອທາບັສມະດ້ວຍມັນຕຣາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ເກີນພົ້ນຈາກອາສຣະມະທົ່ວໄປທັງປວງ। ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ສິວະ-ອາສຣະມີ” ເພາະທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ ແລະ ແຕ່ພຽງອົງດຽວຂອງເຂົາ ຄື ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ।

Verse 82

शिवव्रतैकनिष्ठस्य नाशौचं न च सूतकम् । ललाटेऽग्रे सितं भस्म तिलकं धारयेन्मृदा

ຜູ້ທີ່ຍຶດໝັ້ນຢ່າງເດັດຂາດໃນການຖືວຣະຕະຂອງພຣະສິວະ (Śiva-vrata) ບໍ່ມີອະເສົາຈະ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຕາມພິທີ) ແລະບໍ່ມີສູຕະກະ (ມົນທິນຈາກເກີດຫຼືຕາຍ). ທີ່ກາງໜ້າຜາກຄວນສວມຕິລະກະດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າຂາວ (bhasma) ທີ່ປຸງຈາກດິນບໍລິສຸດ।

Verse 83

स्वहस्ताद्गुरुहस्ताद्वाशिवभक्तस्य लक्षणम् । गुणान्रुंध इति प्रोक्तो गुरुशब्दस्य विग्रहः

ເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກຂອງຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍສັກສິດນັ້ນໄດ້ຮັບຈາກມືຕົນເອງ ຫຼືຈາກມືຂອງຄູບາ (Guru). ຄຳວ່າ “ຄູບາ” ຖືກອະທິບາຍວ່າ “ຜູ້ທີ່ກັ້ນຂວາງ/ຄວບຄຸມ (ruṃdha) ຄຸນະ (guṇa) ທັງຫຼາຍ”.

Verse 84

सविकारान्राजसादीन्गुणान्रुंधे व्यपोहति । गुणातीतः परशिवो गुरुरूपं समाश्रितः

ພຣະປະຣະສິວະ ຜູ້ຢູ່ເຫນືອຄຸນະ (guṇa) ທັງປວງ ໄດ້ອາໄສຮູບແບບຂອງຄູບາ; ພຣະອົງກັ້ນຂວາງ ແລະກຳຈັດຄຸນະເຊັ່ນ ຣາຈັສ (rajas) ພ້ອມທັງອາການແປປ່ຽນຂອງມັນ ເພື່ອນຳວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດນັ້ນ।

Verse 85

गुणत्रयं व्यपोह्याग्रे शिवं बोधयतीति सः । विश्वस्तानां तु शिष्याणां गुरुरित्यभिधीयते

ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຄູບາ” ເພາະພຣະອົງກຳຈັດຄຸນະສາມ (guṇa-traya) ອອກກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງປຸກຄວາມຮູ້ແຈ້ງໃນພຣະສິວະ. ສຳລັບສິດທີ່ໄວ້ວາງໃຈພຣະອົງ ຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ “ຄູບາ”.

Verse 86

तस्माद्गुरुशरीरं तु गुरुलिंगं भवेद्बुधः । गुरुलिंगस्य पूजा तु गुरुशुश्रूषणं भवेत्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັນ, ກາຍຂອງຄູບາເອງຄວນຖືວ່າເປັນ “ຄູບາ-ລິງຄະ” (Guru-Liṅga). ການບູຊາຄູບາ-ລິງຄະນັ້ນ ສຳເລັດດ້ວຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະການເຝົ້າປະຄອງຄູບາຢ່າງໃສ່ໃຈ.

Verse 87

श्रुतं करोति शुश्रूषा कायेन मनसा गिरा । उक्तं यद्गुरुणा पूर्वं शक्यं वाऽशक्यमेव वा

ລາວເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຍິນມາ ເປັນຄວາມຈິງ ໂດຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກ—ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍຄຳເວົ້າ. ສິ່ງໃດທີ່ຄູບາ (ກຸຣຸ) ເຄີຍສອນໄວ້ ຈະເປັນໄປໄດ້ຫຼືບໍ່ໄດ້ກໍຕາມ ລາວຮັບເອົາເຮັດເປັນໜ້າທີ່ອັນສັກສິດ.

Verse 88

करोत्येव हि पूतात्मा प्राणैरपि धनैरपि । तस्माद्वै शासने योग्यः शिष्य इत्यभिधीयते

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ມີຈິດວິນຍານບໍລິສຸດ ຍ່ອມກະທຳການຮັບໃຊ້ (ແດ່ກຸຣຸ ແລະທຳອັນສັກສິດ) ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ແລະດ້ວຍຊັບສິນຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ສິດ» (śiṣya) ຢ່າງແທ້—ຜູ້ສົມຄວນຮັບການນຳພາ ການຕັກເຕືອນ ແລະການຝຶກຝົນໃນວິໄນຂອງກຸຣຸ.

Verse 89

शरीराद्यर्थकं सर्वं गुरोर्दत्त्वा सुशिष्यकः । अग्रपाकं निवेद्याग्रेभुंजीयाद्गुर्वनुज्ञया

ສິດທີ່ດີ ຄວນອຸທິດທຸກສິ່ງທີ່ເກີ່ຍວກັບຮ່າງກາຍ ແລະຄວາມຈຳເປັນຂອງມັນ ແດ່ກຸຣຸ. ເມື່ອໄດ້ຖວາຍສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງອາຫານທີ່ປຸງສຸກແລ້ວໃຫ້ກຸຣຸກ່ອນ ຈຶ່ງຄ່ອຍຮັບປະທານພາຍຫຼັງ ຕາມການອະນຸຍາດຂອງກຸຣຸ.

Verse 90

शिष्यः पुत्र इति प्रोक्तः सदाशिष्यत्वयोगतः । जिह्वालिंगान्मंत्रशुक्रं कर्णयोनौ निषिच्यवै

ເນື່ອງຈາກສາຍພັນແຫ່ງການເປັນສິດຢ່າງຖາວອນ ສິດຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ «ລູກ». ຈາກລິງຄະແຫ່ງລີ້ນ ກຸຣຸຫຼັ່ງເມັດພັນມັນຕຣາ—ປຽບດັ່ງນ້ຳເຊື້ອ—ລົງໃນຄັນມານແຫ່ງຫູ (ຂອງສິດ).

Verse 91

जातः पुत्रो मंत्रपुत्रः पितरं पूजयेद्गुरुम् । निमज्जयति पुत्रं वै संसारे जनकः पिता

ບຸດຜູ້ “ເກີດ” ຢ່າງແທ້ຈິງ—ບຸດທີ່ເກີດດ້ວຍມັນຕຣາ (ຜູ້ຕື່ນຮູ້ດ້ວຍການຮັບດິກຊາ)—ຄວນນັບຖືບິດາຂອງຕົນເປັນຄູ (ຄຸຣຸ)។ ເພາະໃນວົງຈອນສັມສາຣາ ບິດາຜູ້ແຕ່ພຽງໃຫ້ກໍ່ກຳເນີດ ອາດເຮັດໃຫ້ບຸດນັ້ນຈົມລຶກລົງໃນສັມສາຣາໄດ້ແທ້.

Verse 92

संतारयति संसाराद्गुरुर्वै बोधकः पिता । उभयोरंतरं ज्ञात्वा पितरं गुरुमर्चयेत्

ກູຣູແມ່ນຜູ້ພາໃຫ້ຂ້າມພົ້ນຈາກສັງສາຣາ, ແລະພໍ່ແທ້ໆແມ່ນຜູ້ປຸກໃຫ້ຕື່ນຮູ້ໃນຊີວິດແລະໜ້າທີ່. ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງທັງສອງແລ້ວ ຄວນນະມັດສະການບູຊາທັງພໍ່ແລະກູຣູ.

Verse 93

अंगशुश्रूषया चापि धनाद्यैः स्वार्जितैर्गुरुम् । पादादिकेशपर्यंतं लिंगान्यंगानि यद्गुरोः

ຄວນເຄົາລົບແລະຮັບໃຊ້ກູຣູດ້ວຍການປະຄອງຮັບໃຊ້ຢ່າງອຸທິດຕົນ, ແລະດ້ວຍການຖວາຍຊັບສິນແລະສິ່ງອື່ນໆທີ່ຫາໄດ້ໂດຍຊອບທຳ. ຈົ່ງນະມັດສະການຈາກພຣະບາດຂອງກູຣູເຖິງກະຫຼອດຫົວ, ເຄົາລົບເຄື່ອງໝາຍສັກສິດແລະອະວະຍະວະຂອງກູຣູນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍອັນນ່າບູຊາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 94

धनरूपैः पादुकाद्यैः पादसंग्रणादिभिः । स्नानाभिषेकनैवेद्यैर्भोजनैश्च प्रपूजयेत्

ຄວນບູຊາພຣະອົງດ້ວຍການຖວາຍຊັບສິນ, ດ້ວຍຂອງຂວັນເຊັ່ນ ປາດຸກາ (ເກີບແຕະ) ແລະອື່ນໆ, ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ເຊັ່ນ ການດູແລແລະນວດພຣະບາດ, ແລະດ້ວຍພິທີເຊັ່ນ ການອາບນ້ຳ ແລະອະພິເສກ. ອີກທັງຄວນນັບຖືພຣະອົງດ້ວຍນາຍເວດຍະ (ອາຫານບູຊາ) ແລະດ້ວຍການເລີ້ຍງອາຫານແກ່ແຂກຫຼືຜູ້ມາຢ້ຽມ.

Verse 95

गुरुपूजैव पूजा स्याच्छिवस्य परमात्मनः । गुरुशेषं तु यत्सर्वमात्मशुद्धिकरं भवेत्

ການບູຊາກູຣູແຕ່ຢ່າງດຽວ ແມ່ນການບູຊາພຣະສິວະ ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຫຼືອຫຼັງຈາກຮັບໃຊ້ກູຣູ—ທຸກຢ່າງນັ້ນ—ຍ່ອມເປັນເຫດໃຫ້ຈິດໃນບໍລິສຸດ.

Verse 96

गुरोः शेषः शिवोच्छिष्टं जलमन्नादिनिर्मितम् । शिष्याणां शिवभक्तानां ग्राह्यं भोज्यं भवेद्द्विजाः

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ! ສິ່ງທີ່ເຫຼືອຈາກຄູອາຈານ ຄວນນັບເປັນອຸຈຊິດຂອງພຣະສິວະ—ຈະເປັນນ້ຳ ຫຼື ອາຫານ ແລະອື່ນໆກໍຕາມ. ສຳລັບສິດທິທີ່ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ຄວນຮັບແລະບໍລິໂພກມັນເຖິງຈະຖືກຕ້ອງ.

Verse 97

गुर्वनुज्ञाविरहितं चोरवत्सकलं भवेत् । गुरोरपि विशेषज्ञं यत्नाद्गृह्णीत वै गुरुम्

ການປະກອບກິດທາງທຳອັນໃດ ຖ້າບໍ່ມີການອະນຸຍາດຈາກຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຈະເປັນມົນທິນທັງໝົດ ເຫມືອນການລັກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາຍາມຮັບເອົາກຸຣຸຜູ້ມີປັນຍາວິນິດໄດ້ແທ້ ແລະຊຳນານໃນມາກພິເສດ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາກຸຣຸທັງຫຼາຍ।

Verse 98

अज्ञानमोचनं साध्यं विशेषज्ञो हि मोचकः । आदौ च विघ्नशमनं कर्तव्यं कर्म पूर्तये

ການປົດເປື້ອງອະວິຊາ (ຄວາມບໍ່ຮູ້) ແມ່ນເປົ້າໝາຍ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ວິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນແມ່ນຜູ້ປົດປ່ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຄວນເຮັດພິທີສະຫງົບອຸປະສັກ ເພື່ອໃຫ້ກຳມະນັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ।

Verse 99

निर्विघ्नेन कृतं सांगं कर्म वै सफलं भवेत् । तस्मात्सकलकर्मादौ विघ्नेशं पूजयेद् बुधः

ພິທີກຳທີ່ປະກອບໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ ແລະຄົບຖ້ວນດ້ວຍອົງປະກອບທີ່ຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມເກີດຜົນສຳເລັດແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕົ້ນຂອງການງານທຸກຢ່າງ ຜູ້ຮູ້ຄວນບູຊາ ວິຆເນຊະ (ຄະເນຊະ) ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງອຸປະສັກ.

Verse 100

सर्वबाधानिवृत्त्यर्थं सर्वान्देवान्यजेद्बुधः । ज्वरादिग्रंथिरोगाश्च बाधा ह्याध्यात्मिका मता

ເພື່ອກຳຈັດຄວາມທຸກຍາກທຸກປະເພດ ຜູ້ຮູ້ຄວນບູຊາເທວະທັງປວງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເພາະໄຂ້ ແລະໂຣກທີ່ເປັນກ້ອນປົກກະຕິຕ່າງໆ ຖືກນັບເປັນອຸປະສັກທີ່ເກີດຈາກພາຍໃນ (ອັດຍາດມິກ).

Verse 101

पिशाचजंबुकादीनां वल्मीकाद्युद्भवे तथा । अकस्मादेव गोधादिजंतूनां पतनेपि च

ອີກທັງ ເມື່ອຜີປີສາດ ແຈັກຄອນ ແລະອື່ນໆ ປາກົດ, ເມື່ອຈອມປວກ ຫຼືສິ່ງຄ້າຍກັນ ເກີດຂຶ້ນກະທັນຫັນ, ແລະເມື່ອສັດເຊັ່ນ ກົດາ (ອິກວານາ) ແລະສັດອື່ນໆ ຕົກລົງໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກນັບເປັນລາງຮ້າຍເຊັ່ນກັນ.

Verse 102

गृहे कच्छपसर्पस्त्रीदुर्जनादर्शनेपि च । वृक्षनारीगवादीनां प्रसूतिविषयेपि च

ແມ່ນແຕ່ໃນເຮືອນ ການເຫັນເຕົ່າ ງູ ແມ່ຍິງ ຫຼືຄົນຊົ່ວ; ແລະກ່ຽວກັບການຄອດອອກຂອງຕົ້ນໄມ້ ແມ່ຍິງ ງົວ ແລະອື່ນໆ—ຄວນເຂົ້າໃຈນິມິດທີ່ຊີ້ບອກ ແລະປະພຶດດ້ວຍປັນຍາຮອບຄອບ.

Verse 103

भाविदुःखं समायाति तस्मात्ते भौतिका मता । अमेध्या शनिपातश्च महामारी तथैव च

ຄວາມໂສກໃນອະນາຄົດອາດມາຮອດຜູ້ຄົນ; ດັ່ງນັ້ນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຖືກນັບເປັນຄວາມທຸກທາງໂລກ (bhūtika): ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດແລະມົນທິນ, ການຕົກຮ້າຍຂອງດາວເສົາ (ອິດທິພົນດາວທີ່ອັບມົງຄຸນ), ແລະໂລກລະບາດໃຫຍ່.

Verse 104

ज्वरमारी विषूचिश्च गोमारी च मसूरिका । जन्मर्क्षग्रहसंक्रांतिग्रहयोगाः स्वराशिके

ໄຂ້ແລະໂລກລະບາດ, ໂລກທ້ອງຮ່ວງຄ້າຍອະຫິວາ, ໂລກລະບາດໃນງົວ, ແລະໂລກຝີດາດ; ພ້ອມທັງນັກສັດຕະຣາດເກີດ, ການຍ້າຍຜ່ານຂອງດາວເຄາະ, ແລະການປະສົມດາວເຄາະໃນຮາສີຂອງຕົນ—ທັງໝົດນີ້ກໍຖືກນັບເປັນອິດທິພົນທີ່ອາດລົບກວນສັດມີກາຍ.

Verse 105

दुःस्वप्नदर्शनाद्याश्च मता वै ह्यधिदैविकाः । शवचांडालपतितस्पर्शाद्येंतर्गृहे गते

ການເຫັນຄວາມຝັນຮ້າຍ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ຖືກຈັດເປັນອະທິໄດວິກະ (ເກີດຈາກອຳນາດສູງທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ). ແລະທຳນອງດຽວກັນ, ເມື່ອມີການແຕະຕ້ອງສົບ, ຈັນດາລາ, ຫຼືຄົນຕົກຕ່ຳ—ພ້ອມມົນທິນອື່ນໆ—ເກີດຂຶ້ນໃນເຮືອນ ກໍຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນອິດທິພົນອັບມົງຄຸນປະເພດດຽວກັນ.

Verse 106

एतादृशे समुत्पन्ने भाविदुःखस्य सूचके । शांतियज्ञं तु मतिमान्कुर्यात्तद्दोषशांतये

ເມື່ອນິມິດແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນ—ເປັນຕົວຊີ້ບອກຄວາມທຸກທີ່ຍັງບໍ່ມາ—ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປະກອບພິທີ Śānti-yajña ເພື່ອສະງົບລົງແລະລະງັບຄວາມຜິດດັ່ງກ່າວ.

Verse 107

देवालयेऽथ गोष्ठे वा चैत्ये वापि गृहांगणे । प्रादेशोन्नतधिष्ण्ये वै द्विहस्ते च स्वलंकृते

ບໍ່ວ່າຈະເປັນໃນເທວາລັຍ, ໃນຄອກງົວ, ທີ່ສະຖານບູຊາ, ຫຼືແມ່ນໃນລານເຮືອນຂອງຕົນ ກໍຄວນຈັດຕຽມຖານບູຊາອັນປະດັບງາມ ຍົກສູງປະມານໜຶ່ງຄືບ ແລະກວ້າງສອງມື।

Verse 108

भारमात्रव्रीहिधान्यं प्रस्थाप्य परिसृत्य च । मध्ये विलिख्यकमलं तथा दिक्षुविलिख्य वै

ນຳເຂົ້າເປືອກຕາມປະລິມານທີ່ກຳນົດວາງໄວ້ ແລ້ວກະຈາຍໃຫ້ເທົ່າກັນຮອບໆ; ຈາກນັ້ນຂີດຮູບດອກບົວໄວ້ກາງ ແລະຂີດເຄື່ອງໝາຍດອກບົວໃນທິດທັງຫຼາຍດ້ວຍ।

Verse 109

तंतुना वेष्टितं कुंभं नवगुग्गुलधूपितम् । मध्ये स्थाप्य महाकुंभं तथा दिक्ष्वपि विन्यसेत्

ເອົາກຸມພະ (ໝໍ້ນ້ຳພິທີ) ພັນດ້ວຍສາຍດ້າຍສັກສິດ ແລະອົບຄວັນດ້ວຍທູບກຸກກຸລຸໃໝ່; ແລ້ວຕັ້ງມະຫາກຸມພະໄວ້ກາງ ແລະຈັດວາງກຸມພະອື່ນໆໃນທິດທັງຫຼາຍດ້ວຍ।

Verse 110

सनालाम्रककूर्चादीन्कलशांश्च तथाष्टसु । पूरयेन्मंत्रपूतेन पंचद्र व्ययुतेन हि

ຄວນເຕີມແລະຈັດກຽມພາຊະນະທັງຫຼາຍ—ເຊັ່ນ ມັດໃບມ່ວງພ້ອມກ້ານ ແລະເຄື່ອງພິທີອື່ນໆ—ພ້ອມທັງກະລະສະ 8 ໃບ ດ້ວຍສານສັກສິດ 5 ຢ່າງທີ່ຖືກຊຳລະດ້ວຍມັນຕຣາ।

Verse 111

प्रक्षिपेन्नव रत्नानि नीलादीन्क्रमशस्तथा । कर्मज्ञं च सपत्नीकमाचार्यं वरयेद्बुधः

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ວາງອັນມະນີ 9 ປະການ ເລີ່ມຈາກນີລະມະນີ (sapphire) ແລະອື່ນໆ ຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ສັດທາ ຄວນເລືອກອາຈານ (ācārya) ຜູ້ຊຳນານໃນພິທີກຳ ພ້ອມພັນລະຍາ ເພື່ອໃຫ້ການບູຊາດຳເນີນຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 112

सुवर्णप्रतिमां विष्णोरिंद्रा दीनां च निक्षिपेत् । सशिरस्के मध्यकुंभे विष्णुमाबाह्य पूजयेत्

ຄວນວາງຮູບປັ້ນພຣະວິສນຸເປັນຄໍາ ແລະ ວາງຮູບພຣະອິນທຣາ ພ້ອມທັງຮູບຂອງຜູ້ຂໍອັນຖ່ອມຕົນ. ໃນຄຸມພະກາງທີ່ມີຝາປິດ ຈົ່ງເຊີນພຣະວິສນຸເຂົ້າສະຖິດ ແລະ ບູຊາພຣະອົງ.

Verse 113

प्रागादिषु यथामंत्रमिंद्रा दीन्क्रमशो यजेत् । तत्तन्नाम्ना चतुर्थ्यां च नमोन्ते न यथाक्रमम्

ເລີ່ມຈາກພຣະອິນທຣາ ແລ້ວດໍາເນີນຕາມລໍາດັບອັນຖືກຕ້ອງ ຄວນບູຊາໃນທິດຕາເວັນອອກ ແລະທິດອື່ນໆ ຕາມມັນຕຣາທີ່ກໍານົດ. ການຖວາຍແຕ່ລະຄັ້ງໃຫ້ໃຊ້ນາມເທວະດານັ້ນໆ ໃນຮູບກໍລະນີຮັບ (dative) ແລະຈົບມັນຕຣາດ້ວຍ «ນະມະຫ໌» ຕາມລໍາດັບ.

Verse 114

आवाहनादिकं सर्वमाचार्येणैव कारयेत् । आचार्य ऋत्विजा सार्धं तन्मात्रान्प्रजपेच्छतम्

ພິທີທັງໝົດເລີ່ມຈາກການເຊີນ (āvāhana) ຄວນໃຫ້ອາຈານ (ācārya) ເປັນຜູ້ດໍາເນີນເທົ່ານັ້ນ. ອາຈານພ້ອມດ້ວຍພຣະສະຫຼຸບພິທີ (ṛtvij) ຄວນໃຫ້ສວດມັນຕຣາທີ່ກໍານົດໃຫ້ຄົບຮ້ອຍຄັ້ງ.

Verse 115

कुंभस्य पश्चिमे भागे जपांते होममाचरेत् । कोटिं लक्षं सहस्रं वा शतमष्टोत्तरं बुधाः

ທາງດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງກຸມພະ (kumbha) ເມື່ອຈົບການຈະປະ (japa) ຄວນປະກອບໂຮມະ (homa) ຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟສັກສິດ. ນັກປັນຍາກໍານົດຈໍານວນເປັນ ໂກຕິ, ລັກ, ພັນ ຫຼື 108 ຕາມກໍາລັງ ແລະວິນັຍປະຕິບັດ.

Verse 116

एकाहं वा नवाहं वा तथा मंडलमेव वा । यथायोग्यं प्रकुर्वीत कालदेशानुसारतः

ຈະເປັນໜຶ່ງມື້ ຫຼື ເກົ້າມື້ ຫຼື ຕະຫຼອດໄລຍະມັນດະລະ (maṇḍala) ກໍຕາມ ຄວນປະຕິບັດພິທີໃຫ້ເໝາະສົມ ຕາມເວລາ ແລະສະຖານທີ່.

Verse 117

शमीहोमश्च शांत्यर्थे वृत्त्यर्थे च पलाशकम् । समिदन्नाज्यकैर्द्र व्यैर्नाम्ना मंत्रेण वा हुनेत्

ເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ (śānti) ຄວນປະກອບພິທີໂຮມໄຟດ້ວຍໄມ້ຊະມີ; ເພື່ອຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະການດໍາລົງຊີວິດ (vṛtti) ຄວນໃຊ້ໄມ້ປະລາຊາ. ໃຊ້ໄມ້ຟືນພິທີ, ເຂົ້າສຸກ, ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ແລະຂອງບູຊາອື່ນໆ ແລ້ວຖວາຍອາຮຸຕິ ໂດຍເອີ້ນນາມເທວະ ຫຼືສວດມັນຕຣາທີ່ຖືກຕ້ອງ។

Verse 118

प्रारंभे यत्कृतं द्र व्यं तत्क्रियांतं समाचरेत् । पुण्याहं वाचयित्वांते दिने संप्रोक्ष्ययेज्जलैः

ສິ່ງຂອງທີ່ຈັດຕຽມໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມພິທີ ຄວນຮັກສາໃຫ້ພ້ອມໃຊ້ຈົນກວ່າພິທີຈະສໍາເລັດ. ແລ້ວໃນວັນສຸດທ້າຍ ຫຼັງຈາກໃຫ້ສວດພອນມົງຄຸນ “Puṇyāha” ແລ້ວ ຈຶ່ງປະພອຍນ້ໍາສັກສິດເພື່ອຊໍາລະທຸກສິ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 119

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यावदाहुतिसंख्यया । आचार्यश्च हविष्याशीऋत्विजश्च भवेद्बुधाः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ຕາມຈໍານວນອາຮຸຕິທີ່ໄດ້ຖວາຍ. ຜູ້ຮູ້ຄວນໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ທັງອາຈານ (ācārya) ແລະພຣະສະຫຼຸບພິທີ (ṛtvij) ບໍລິໂພກແຕ່ຮາວິສ (havis) ອັນສັກສິດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 120

आदित्यादीन्ग्रहानिष्ट्वा सर्वहोमांत एव हि । ऋत्विभ्यो दक्षिणां दद्यान्नवरत्नं यथाक्रमम्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາເທວະດາແຫ່ງດາວເຄາະ ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະອາທິດ ແລະໃນທ້າຍສຸດຂອງການໂຮມທັງປວງ ຄວນມອບດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ພຣະສະຫຼຸບພິທີ ເປັນນະວະຣັດນະ (ເກົ້າເພັດພອຍ) ຕາມລໍາດັບທີ່ກໍານົດໄວ້.

Verse 121

दशदानं ततः कुर्याद्भूरिदानं ततः परम् । बालानामुपनीतानां गृहिणां वनिनां धनम्

ຈາກນັ້ນ ຄວນປະກອບ “ທານສິບປະການ” ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄວນທໍາບຸນບໍລິຈາກຢ່າງຫຼາຍ. ການໃຫ້ນັ້ນຄວນມຸ່ງໄປຫາເດັກນ້ອຍທີ່ໄດ້ຮັບພິທີອຸປານະຍະນະ (upānayana), ຜູ້ຄອບຄົວ, ແລະຜູ້ຢູ່ປ່າ—ໂດຍຈັດຫາທຶນຊ່ວຍດໍາລົງຊີວິດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 122

कन्यानां च सभर्तृणां विधवानां ततः परम् । तंत्रोपकरणं सर्वमाचार्याय निवेदयेत्

ສໍາລັບສາວນ້ອຍ ແລະຍິງມີຜົວ ພ້ອມທັງແມ່ຫມ້າຍ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນນໍາເຄື່ອງອຸປະກອນທັງໝົດຂອງພິທີຕັນຕຣະ ໄປນໍາສະເໜີຢ່າງເປັນພິທີແກ່ອາຈານ (ຄູບາ).

Verse 123

उत्पातानां च मारीणां दुःखस्वामी यमः स्मृतः । तस्माद्यमस्य प्रीत्यर्थं कालदानं प्रदापयेत्

ຍະມະຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກລາງຮ້າຍ ແລະໂລກລະບາດ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຍະມະພໍໃຈ ຄວນຖວາຍທານພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ kāla-dāna ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 124

शतनिष्केण वा कुर्याद्दशनिष्केण वा पुनः । पाशांकुशधरं कालं कुर्यात्पुरुषरूपिणम्

ດ້ວຍທານມູນຄ່າເທົ່າຮ້ອຍນິສກະ ຫຼືອີກຄັ້ງເທົ່າສິບນິສກະ ຄວນໃຫ້ສ້າງ “ກາລະ” ໃນຮູບບຸລຸດ ຖືບ່ວງ (ປາຊະ) ແລະຂໍງໍ (ອັງກຸຊະ).

Verse 125

तत्स्वर्णप्रतिमादानं कुर्याद्दक्षिणया सह । तिलदानं ततः कुर्यात्पूर्णायुष्यप्रसिद्धये

ຈາກນັ້ນ ຄວນຖວາຍຮູບປັ້ນຄຳ ພ້ອມດ້ວຍທັກສິນາ (dakṣiṇā) ຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນຖວາຍເມັດງາ ເພື່ອໄດ້ອາຍຸຍືນຄົບຖ້ວນ ແລະຊື່ສຽງອັນດີງາມ.

Verse 126

आज्यावेक्षणदानं च कुर्याद्व्याधिनिवृत्तये । सहस्रं भोजयेद्विप्रान्दरिद्र ः शतमेव वा

ເພື່ອໃຫ້ໂລກໄຂ້ສິ້ນໄປ ຄວນເຮັດທານທີ່ເກືອບກັບອາຈະ (ghee) ແລະພິທີການສັງເກດຂອງມັນ. ຄວນລ້ຽງອາຫານພຣາຫມັນໜຶ່ງພັນ; ຫາກຍາກຈົນ ແມ່ນແຕ່ຮ້ອຍກໍພໍ.

Verse 127

वित्ताभावे दरिद्र स्तु यथाशक्ति समाचरेत् । भैरवस्य महापूजां कुर्याद्भूतादिशांतये

ຖ້າເນື່ອງຈາກຂາດຊັບສິນ ຜູ້ໃດໜຶ່ງເປັນຄົນທຸກຍາກ ກໍຄວນປະຕິບັດການບູຊາຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ. ເພື່ອໃຫ້ພວກພູດ ແລະອໍານາດຮົ່ມຮ້າຍອື່ນໆ ສົງົບລົງ ຄວນກະທໍາມະຫາບູຊາແດ່ພຣະໄພຣະວະ (Bhairava).

Verse 128

महाभिषेकं नैवेद्यं शिवस्यान्ते तुकारयेत् । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्भूरिभोजनरूपतः

ໃນຕອນທ້າຍຂອງການບູຊາພຣະສິວະ ຄວນໃຫ້ກະທໍາມະຫາອະພິເສກ (mahābhiṣeka) ແລະຖວາຍໄນເວດຍະ (naivedya) ເປັນອາຫານແດ່ພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນເລີ້ຍງພຣາຫມະນະດ້ວຍອາຫານອຸດົມສົມບູນ ເພື່ອໃຫ້ພິທີສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ.

Verse 129

एवं कृतेन यज्ञेन दोषशांतिमवाप्नुयात् । शांतियज्ञमिमं कुर्याद्वर्षे वर्षे तु फाल्गुने

ເມື່ອກະທໍາຍັດຕາມນີ້ ຈະໄດ້ຮັບການສົງົບລົງຂອງໂທສະ (doṣa) ແລະອິດທິພົນຮ້າຍທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນກະທໍາສານຕິ-ຍັດ (Śānti-yajña) ນີ້ທຸກປີ ໃນເດືອນພາລຄຸນ (Phālguna) ເພື່ອຄວາມກົງກຽມ ແລະມົງຄຸນ.

Verse 130

दुर्दर्शनादौ सद्यो वै मासमात्रे समाचरेत् । महापापादिसंप्राप्तौ कुर्याद्भैरवपूजनम्

ເມື່ອຖືກລົບກວນໂດຍການເຫັນອັນອັບມົງຄົນ ແລະນິມິດຮ້າຍອື່ນໆ ຄວນຮີບເຮັດພິທີປະຕິບັດຕາມທີ່ກຳນົດໃຫ້ຄົບໜຶ່ງເດືອນ. ແລະເມື່ອຕົກໃນບາບໃຫຍ່ເປັນຕົ້ນ ຄວນບູຊາພຣະໄພຣະວະ (Bhairava).

Verse 131

महाव्याधिसमुत्पत्तौ संकल्पं पुनराचरेत् । सर्वभावे दरिद्र स्तु दीपदानमथाचरेत्

ເມື່ອເກີດໂລກຮ້າຍແຮງ ຄວນຕັ້ງສັງກັນ (saṅkalpa) ໃໝ່ເພື່ອການບູຊາພຣະສິວະ. ແລະຖ້າຍາກຈົນໃນທຸກດ້ານ ຈຶ່ງຄວນເຮັດທານປະທີບ (dīpa-dāna) ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍສັດທາ.

Verse 132

तदप्यशक्तः स्नात्वा वै यत्किंचिद्दानमाचरेत् । दिवाकरं नमस्कुर्यान्मन्त्रेणाष्टोत्तरं शतम्

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ສາມາດເຮັດແນວນັ້ນໄດ້ ກໍຄວນຈະອາບນ້ຳ ແລະ ເຮັດທານຕາມທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມົນ ຄວນຈະກົ້ມຂາບພຣະອາທິດ (ທິວາກອນ) ໜຶ່ງຮ້ອຍແປດຄັ້ງ.

Verse 133

सहस्रमयुतं लक्षं कोटिं वा कारयेद् बुधः । नमस्कारात्मयज्ञेन तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः

ບໍ່ວ່າຜູ້ມີປັນຍາຈະກະທຳການບູຊາໜຶ່ງພັນ, ໜຶ່ງໝື່ນ, ໜຶ່ງແສນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງໂກຕິ, ໂດຍຍັດຍະທີ່ມີນະມັດສະການເປັນແກ່ນ, ທຸກພະເທວະດາຈະພໍໃຈ।

Verse 134

त्वत्स्वरूपेर्पिता बुद्धिर्नतेऽशून्ये च रोचति । या चास्त्यस्मदहंतेति त्वयि दृष्टे विवर्जिता

ເມື່ອປັນຍາຖືກອຸທິດໃສ່ສະພາບແທ້ຂອງພຣະອົງ ມັນບໍ່ຍິນດີໃນ “ສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມວ່າງ” (ອາລົມພຶງພາ) ອີກຕໍ່ໄປ. ແລະຄວາມຄິດວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນນີ້” ທີ່ຍັງຫຼືອໃນເຮົາ ຈະຖືກລະທິ້ງເມື່ອເຫັນພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 135

नम्रोऽहं हि स्वदेहेन भो महांस्त्वमसि प्रभो । न शून्यो मत्स्वरूपो वै तव दासोऽस्मि सांप्रतम्

«ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍນ້ອມກາຍກົ້ມກຣາບດ້ວຍກາຍທັງໝົດ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ໂອ ພຣະນາຍ. ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄວາມວ່າງ ຫຼືບໍ່ມີຢູ່; ຂ້ອຍມີສະພາບຂອງຂ້ອຍເອງ—ແຕ່ໃນບັດນີ້ ຂ້ອຍເປັນທາດຂອງພຣະອົງ»।

Verse 136

यथायोग्यं स्वात्मयज्ञं नमस्कारं प्रकल्पयेत् । अथात्र शिवनैवेद्यं दत्त्वा तांबूलमाहरेत्

ຈາກນັ້ນ ຕາມຄວາມເໝາະສົມ ຄວນປະກອບຍັດຍະແຫ່ງຕົນ (ການອຸທິດພາຍໃນ) ແລະ ກະທຳນະມັດສະການຢ່າງເຄົາລົບ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໄດ້ຖວາຍອາຫານສັກສິດເປັນນາໄວເທຍແດ່ພຣະສິວະ ແລ້ວຈຶ່ງນຳຕາມບູລາ (ໃບໝາກ) ມາຖວາຍອີກດ້ວຍ।

Verse 137

शिवप्रदक्षिणं कुर्यात्स्वयमष्टोत्तरं शतम् । सहस्रमयुतं लक्षं कोटिमन्येन कारयेत्

ຄວນເຮັດປະທັກສິນາ (ເດີນວຽນຂວາ) ຮອບພຣະສິວະ ດ້ວຍຕົນເອງ 108 ເທື່ອ. ສໍາລັບ 1,000 10,000 100,000 ຫຼື 1 ໂກຕິ ອາດໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຮັດແທນໃນນາມຂອງຕົນໄດ້.

Verse 138

शिवप्रदक्षिणात्सर्वं पातकं नश्यति क्षणात् । दुःखस्य मूलं व्याधिर्हि व्याधेर्मूलं हि पातकम्

ໂດຍການເຮັດປະທັກສິນາຮອບພຣະສິວະ ບາບທັງປວງຈະສູນໄປໃນພິບຕາ. ເພາະໂລກເປັນຮາກຂອງຄວາມທຸກ ແລະບາບແມ່ນຮາກຂອງໂລກແທ້ໆ.

Verse 139

धर्मेणैव हि पापानामपनोदनमीरितम् । शिवोद्देशकृतो धर्मः क्षमः पापविनोदने

ແທ້ຈິງແລ້ວ ກ່າວໄວ້ວ່າ ບາບຖືກກໍາຈັດໄດ້ດ້ວຍທຳມະເທົ່ານັ້ນ. ແລະທຳມະທີ່ປະຕິບັດໂດຍມີພຣະສິວະເປັນເຈດຕະນາແລະການອຸທິດ ຍ່ອມສາມາດຂັບໄລ່ບາບໄດ້ຢ່າງສົມບູນ.

Verse 140

अध्यक्षं शिवधर्मेषु प्रदक्षिणमितीरितम् । क्रियया जपरूपं हि प्रणवं तु प्रदक्षिणम्

ໃນວິໄນຂອງທຳມະແຫ່ງພຣະສິວະ “ປະທັກສິນາ” ຖືກກ່າວວ່າ ແມ່ນການກະທໍາທີ່ຖືພຣະອົງເປັນສູນກາງຜູ້ຄຸ້ມຄອງ. ໃນການປະຕິບັດ ມັນແທ້ໆແມ່ນຮູບແບບຂອງຈະປະ; ແມ່ນແທ້ວ່າ ການສະດຸດ “ປຣະນະວະ” (ໂອມ) ນັ້ນເອງ ແມ່ນປະທັກສິນາ.

Verse 141

जननं मरणं द्वंद्वं मायाचक्रमितीरितम् । शिवस्य मायाचक्रं हि बलिपीठं तदुच्यते

ການເກີດແລະການຕາຍ ພ້ອມທັງຄູ່ຕົກກັນຕ່າງໆ ຖືກກ່າວວ່າເປັນວົງລໍ້ແຫ່ງມາຍາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ວົງລໍ້ມາຍາຂອງພຣະສິວະນີ້ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ບະລິ-ປີຖະ” — ແທ່ນບູຊາທີ່ອຸທິດອັດຕາແລະຄວາມຜູກມັດໃນເຊິ່ງສັນຍາລັກ.

Verse 142

बलिपीठं समारभ्य प्रादक्षिण्यक्रमेण वै । पदे पदांतरं गत्वा बलिपीठं समाविशेत्

ເລີ່ມຈາກບະລິ-ປີຖະ ໃຫ້ເຮັດປະທັກສິນາຕາມລຳດັບວຽນຂວາອັນເປັນມົງຄຸນ. ກ້າວທີລະກ້າວໄປຍັງຈຸດຖັດໄປ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າກັບສູ່ບະລິ-ປີຖະອີກຄັ້ງ.

Verse 143

नमस्कारं ततः कुर्यात्प्रदक्षिणमितीरितम् । निर्गमाज्जननं प्राप्तं नमस्त्वात्मसमर्पणम्

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ເຮັດນະມັດສະການ (ການກົ້ມກາບ) ແລະປະກອບພິທີວຽນຂວາທີ່ເອີ້ນວ່າ ປະທັກສິນາ. ເມື່ອອອກຈາກຄັນແມ່ ແລະໄດ້ຮັບການເກີດແລ້ວ ຄວນຖວາຍນະມັດ—ນະມັດນີ້ແມ່ນການມອບອາດມັນຂອງຕົນແດ່ພຣະສິວະຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 144

जननं मरणं द्वंद्वं शिवमायासमर्पितम् । शिवमायार्पितद्वंद्वो न पुनस्त्वात्मभाग्भवेत्

ການເກີດ ແລະ ການຕາຍ—ຄູ່ຄວາມຕົກຕ່າງ—ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ມາຍາຂອງພຣະສິວະ. ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຝາກຝັງຄູ່ຄວາມສອງນີ້ໄວ້ໃນມາຍາຂອງພຣະສິວະ ຈະບໍ່ກັບມາເປັນຜູ້ຍຶດຖືຕົນຕົວໃນຮ່າງກາຍອີກ; ບໍ່ຫວນກັບສູ່ການເກີດໃໝ່.

Verse 145

यावद्देहं क्रियाधीनः सजीवो बद्ध उच्यते । देहत्रयवशीकारे मोक्ष इत्युच्यते बुधैः

ຕາບໃດທີ່ວິນຍານຜູ້ຢູ່ໃນກາຍຍັງພຶງພາການກະທຳຂອງກາຍ ກໍເອີ້ນວ່າ «ຖືກຜູກມັດ». ແຕ່ເມື່ອຄວບຄຸມໄດ້ກາຍສາມ (ຫຍາບ–ລະອຽດ–ເຫດ) ບັນດາຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ນັ້ນແມ່ນ «ຫຼຸດພົ້ນ».

Verse 146

मायाचक्रप्रणेता हि शिवः परमकारणम् । शिवमायार्पितद्वंद्वं शिवस्तु परिमार्जति

ພຣະສິວະແມ່ນຜູ້ວາງວົງລໍ້ແຫ່ງມາຍາ ແລະເປັນເຫດສູງສຸດ. ແຕ່ພຣະສິວະເອງກໍລົບລ້າງຄູ່ຄວາມຕົງກັນຂ້າມທີ່ມາຍາຂອງພຣະອົງວາງໄວ້.

Verse 147

शिवेन कल्पितं द्वंद्वं तस्मिन्नेव समर्पयेत् । शिवस्यातिप्रियं विद्यात्प्रदक्षिणं नमो बुधाः

ຄູ່ຕົວຕໍ່ຕ້ານ (ທວັນທວະ) ທີ່ພຣະສິວະຊົງຈັດວາງ—ສຸກແລະທຸກ, ໄດ້ແລະເສຍ—ຄວນນໍາໄປຖວາຍຄືນແດ່ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການເດີນວຽນຂວາ (ປຣະທັກສິນາ) ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະສິວະ. ນະໂມ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ.

Verse 148

प्रदक्षिणनमस्काराः शिवस्य परमात्मनः । षोडशैरुपचारैश्च कृतपूजा फलप्रदा

ການເດີນວຽນຂວາ (ປຣະທັກສິນາ) ແລະການກົ້ມກາບນະໂມ ແດ່ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມາສູງສຸດ, ພ້ອມທັງການບູຊາດ້ວຍອຸປະຈານ 16 ປະການ (ໂສດະໂສປະຈາຣະ) — ບູຊານັ້ນໃຫ້ຜົນບຸນທາງວິນຍານ.

Verse 149

प्रदक्षिणाऽविनाश्यं हि पातकं नास्ति भूतले । तस्मात्प्रदक्षिणेनैव सर्वपापं विनाशयेत्

ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີບາບໃດທີ່ບໍ່ອາດຖືກທຳລາຍໄດ້ດ້ວຍການເດີນວຽນຂວາ (ປະດັກຊິນາ). ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍປະດັກຊິນາເທົ່ານັ້ນ ຄວນທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 150

शिवपूजापरो मौनी सत्यादिगुणसंयुतः । क्रियातपोजपज्ञानध्यानेष्वेकैकमाचरेत्

ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການບູຊາພຣະສິວະ ຮັກສາຄວາມສງົບ (ມູນີ) ແລະມີຄຸນທຳເລີ່ມຈາກຄວາມສັດຈິງ ຄວນປະພຶດ—ທີລະຢ່າງ—ກິລິຍາ, ຕະປະ, ຈະປະ, ຍານ, ແລະ ທຽນ.

Verse 151

ऐश्वर्यं दिव्यदेहश्च ज्ञानमज्ञानसंशयः । शिवसान्निध्यमित्येते क्रियादीनां फलं भवेत्

ອິດທິອຳນາດອັນສູງສົ່ງ, ກາຍທິບອັນບໍລິສຸດ, ປັນຍາແທ້ທີ່ກຳຈັດອະວິຊາແລະຄວາມສົງໄສ, ແລະຄວາມໃກ້ຊິດກັບພຣະສິວະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜົນຂອງກິລິຍາແລະການປະພຶດອື່ນໆ.

Verse 152

करणेन फलं याति तमसः परिहापनात् । जन्मनः परिमार्जित्वाज्ज्ञबुद्ध्या जनितानि च

ໂດຍການປະພຶດປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມວິນັຍຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ປະຕິບັດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນ ເພາະຄວາມມືດ (ຕະມັສ) ຖືກຂັບໄລ່. ເມື່ອຊໍາລະມົນທິນຈາກກໍາເນີດ ແລະທີ່ເກີດຈາກປັນຍາຫຼົງຜິດ ຜູ້ແສວງຫາຍ່ອມເໝາະສົມຕໍ່ພຣະກະລຸນາ ແລະມຸກຕິຂອງພຣະສິວະ.

Verse 153

यथादेशं यथाकालं यथादेहं यथाधनम् । यथायोग्यं प्रकुर्वीत क्रियादीञ्छिवभक्तिमान्

ຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ຄວນປະຕິບັດພິທີ ແລະໜ້າທີ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງປວງໃຫ້ເໝາະສົມ—ຕາມສະຖານທີ່, ຕາມເວລາ, ຕາມກໍາລັງກາຍ, ແລະຕາມຊັບສິນ—ເຮັດແຕ່ລະຢ່າງຕາມຄວາມເໝາະຄວນແທ້.

Verse 154

न्यायार्जितसुवित्तेन वसेत्प्राज्ञः शिवस्थले । जीवहिंसादिरहितमतिक्लेशविवर्जितम्

ຜູ້ມີປັນຍາຄວນພໍານັກຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ໂດຍອາໄສຊັບທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍທາງທີ່ຊອບທໍາ. ດໍາລົງຊີວິດໃຫ້ພົ້ນຈາກການເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ ແລະບາບອື່ນໆ ພ້ອມທັງຫຼີກເວັ້ນຄວາມທຸກທໍລະມານເກີນຄວນ.

Verse 155

पंचाक्षरेण जप्तं च तोयमन्नं विदुः सुखम् । अथवाऽहुर्दरिद्र स्य भिक्षान्नंज्ञानदं भवेत्

ນ້ໍາ ແລະອາຫານທີ່ໄດ້ສວດມົນປັນຈາກສະຣະ «ໂອມ ນະມະຫະ ສິວາຍະ» ເຫນືອມັນ ຖືກຮູ້ວ່າເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະຄວາມຜ່ອນຄາຍໃນໃຈ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ກ່າວກັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ອາຫານຂໍທານຂອງຄົນທຸກຍາກ ເມື່ອຖືກຊໍາລະໃຫ້ສັກສິດ ກໍອາດເປັນຜູ້ໃຫ້ປັນຍາທາງວິນຍານໄດ້.

Verse 156

शिवभक्तस्य भिक्षान्नंशिवभक्तिविवर्धनम् । शंभुसत्रमिति प्राहुर्भिक्षान्नंशिवयोगिनः

ສໍາລັບຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ອາຫານຂໍທານຍ່ອມເປັນສິ່ງເພີ່ມພູນພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ. ບັນດາໂຍຄີນຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ ອາຫານຂໍທານແບບນັ້ນແມ່ນ «ສັມພູ-ສັດຣະ»—ງານຖວາຍອາຫານອັນສັກສິດ ອຸທິດແດ່ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ).

Verse 157

येन केनाप्युपायेन यत्र कुत्रापि भूतले । शुद्धान्नभुक्सदा मौनीरहस्यं न प्रकाशयेत्

ບໍ່ວ່າຈະໃຊ້ວິທີໃດ ແລະຢູ່ແຫ່ງໃດໃນໂລກນີ້ ຄວນດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານບໍລິສຸດ ຮັກສາຄໍາເວົ້າໃຫ້ສົງບົບ ແລະຢ່າເປີດເຜີຍຄວາມລັບອັນສັກສິດ (ແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະແລະມັນຕຣາ) ໃຫ້ຜູ້ບໍ່ຄວນ.

Verse 158

प्रकाशयेत्तु भक्तानां शिवमाहात्म्यमेव हि । रहस्यं शिवमंत्रस्य शिवो जानाति नापरः

ແຕ່ຄວນເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ມີສັດທາບັກຕິ ພຽງແຕ່ພຣະມະຫາກຽດຂອງພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ. ເພາະຄວາມລັບອັນເລິກລ້ໍາຂອງມັນຕຣາພຣະສິວະ ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້—ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດ.

Verse 159

शिवभक्तो वसेन्नित्यं शिवलिंगं समाश्रितः । स्थाणुलिंगाश्रयेणैव स्थाणुर्भवति भूसुराः

ຜູ້ບັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ຄວນຢູ່ອາໄສເປັນນິດ ໂດຍອີງພຶ່ງພຣະສິວະ-ລິງຄະ. ໂດຍອາໄສສະຖານຸ-ລິງຄະແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ຜູ້ບັກຕິຈະກາຍເປັນຜູ້ໝັ້ນຄົງດຸດດັ່ງສະຖານຸ—ພຣະສິວະ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ.

Verse 160

पूजया चरलिंगस्य क्रमान्मुक्तो भवेद्ध्रुवम् । सर्वमुक्तं समासेन साध्यसाधनमुत्तमम्

ໂດຍການບູຊາລິງຄະທີ່ເຄື່ອນໄຫວ (ຈະຣະ-ລິງຄະ) ຕາມລໍາດັບແລະວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນໂດຍສະຫຼຸບ ທຸກຢ່າງໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ: ທັງວິທີປະຕິບັດອັນສູງສຸດ ແລະເປົ້າໝາຍອັນສູງສຸດ.

Verse 161

व्यासेन यत्पुराप्रोक्तं यच्छ्रुतं हि मया पुरा । भद्र मस्तु हि वोऽस्माकं शिवभक्तिर्दृढाऽस्तुसा

ສິ່ງທີ່ພະວະຍາສະເຄີຍກ່າວໄວ້ໃນອະດີດ ແລະຂ້ອຍເຄີຍໄດ້ຍິນມາແຕ່ດົນ—ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ ແລະແກ່ພວກເຮົາ; ຂໍໃຫ້ພະສັດທາບູຊາພຣະສິວະໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 162

य इमं पठतेऽध्यायं यः शृणोति नरः सदा । शिवज्ञानं स लभतेशिवस्य कृपया बुधाः

ໂອ ບັນດາຜູ້ຮູ້, ຜູ້ໃດອ່ານບົດນີ້ເປັນປະຈໍາ ຫຼືຟັງຢູ່ເສມອ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ແທ້ແຫ່ງພຣະສິວະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະເອງ।