Liṅga-pratiṣṭhāvidhiḥ — Installation Standards and Auspicious Parameters for Liṅga Worship

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं लिंगं प्रतिष्ठाप्यं कथं वातस्य लक्षणम् । कथं वा तत्समभ्यर्च्यं देशे काले च केन हि

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ຈະປະຕິສະຖາປະນາ ສິວະ-ລິງຄະ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງແນວໃດ? ລັກສະນະຂອງວຣະຕະອັນສັກສິດ ແລະຂໍ້ປະພຶດທີ່ຄວນຮັກສາແມ່ນຢ່າງໃດ? ແລະຈະບູຊາລິງຄະນັ້ນແນວໃດ—ໂດຍໃຜ ແລະຕາມສະຖານທີ່ກັບເວລາໃດ?»

Verse 2

सूत उवाच । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि बुद्ध्यतामवधानतः । अनुकूले शुभे काले पुण्ये तीर्थे तटे तथा

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ເພື່ອພວກເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ; ຈົ່ງເຂົ້າໃຈດ້ວຍປັນຍາອັນລະມັດລະວັງ. (ຄວນເຮັດ) ໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ ແລະເປັນມົງຄຸນ, ແລະໃນຕີຣຖະອັນບຸນຍະ, ທີ່ຝັ່ງອັນສັກສິດຂອງມັນດ້ວຍ»

Verse 3

यथेष्टं लिंगमारोप्यं यत्र स्यान्नित्यमर्चनम् । पार्थिवेन तथाप्येनं तैजसेन यथारुचि

ເມື່ອຕິດຕັ້ງລິງຄະຕາມທີ່ປາຖະໜາ ໃນສະຖານທີ່ທີ່ສາມາດບູຊາປະຈໍາວັນໄດ້ ກໍຄວນບູຊາຢ່າງສະໝໍ້ເສມ—ຈະເປັນລິງຄະດິນ (ປາຣຖິວ) ຫຼືຮູບແຫ່ງໄຟ (ໄຕຊະ) ຕາມກໍາລັງແລະຄວາມນິຍົມຂອງຕົນ.

Verse 4

कल्पलक्षणसंयुक्तं लिंगं पूजाफलं लभेत् । सर्वलक्षणसंयुक्तं सद्यः पूजाफलप्रदम्

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະແຫ່ງພຣະສິວະທີ່ປະກອບດ້ວຍລັກສະນະຕາມຄໍາພີ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການບູຊາ. ແຕ່ລິງຄະທີ່ຄົບຖ້ວນດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ຍ່ອມປະທານຜົນບູຊາໃນທັນທີ.

Verse 5

चरे विशिष्यते सूक्ष्मं स्थावरे स्थूलमेव हि । सलक्षणं सपीठं च स्थापयेच्छिवनिर्मितम्

ໃນຮູບແບບທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ ລິງຄະຄວນເປັນອັນລະອຽດອ່ອນ; ແຕ່ໃນຮູບແບບທີ່ຕັ້ງຖາວອນ ຄວນເປັນອັນໃຫຍ່. ຄວນສະຖາປະນາລິງຄະທີ່ພຣະສິວະສ້າງ/ອະນຸມັດ ໃຫ້ມີເຄື່ອງໝາຍຖືກຕ້ອງ ແລະ ພ້ອມພີຖະ (pīṭha) ຄູ່ກັນ.

Verse 6

मंडलं चतुरस्रं वा त्रिकोणमथवा तथा । खट्वांगवन्मध्यसूक्ष्मं लिंगपीठं महाफलं

ມັນດະລະ (maṇḍala) ສຳລັບບູຊາ ອາດເຮັດເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ ຫຼື ຮູບສາມຫຼ່ຽມກໍໄດ້. ພີຖະຂອງລິງຄະຄວນປັ້ນໃຫ້ມີສູນກາງອັນລະອຽດ ດຸດດັ່ງຄະຕວາງກະ (khaṭvāṅga) ແລະ ລິງຄະ-ພີຖະແບບນີ້ໃຫ້ຜົນທາງຈິດວິນຍານອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 7

प्रथमं मृच्छिलादिभ्यो लिगं लोहादिभिः कृतम् । येन लिंगं तेन पीठं स्थावरे हि विशिष्यते

ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ລິງຄະອາດຖືກປັ້ນຈາກດິນ, ຫີນ ແລະ ອື່ນໆ ທຳນອງນັ້ນ; ຫຼືຈະເຮັດຈາກໂລຫະ ແລະ ວັດຖຸຄ້າຍຄືກັນກໍໄດ້. ລິງຄະເຮັດດ້ວຍວັດຖຸໃດ ພີຖະ (pīṭha/yonī) ກໍຄວນເຮັດດ້ວຍວັດຖຸນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເໝາະສົມເປັນພິເສດສຳລັບການສະຖາປະນາແບບຖາວອນ.

Verse 8

लिंगं पीठं चरे त्वेकं लिंगं बाणकृतं विना । लिंगप्रमाणं कर्तृणां द्वादशांगुलमुत्तमम्

ລິງຄະ ແລະ ຖານຮອງ (pīṭha) ຄວນປັ້ນໃຫ້ເປັນຊິ້ນດຽວກັນ ຍົກເວັ້ນແຕ່ລິງຄະທີ່ເກີດຈາກຫີນບານ (bāṇa) ຕາມທໍາມະຊາດ. ສໍາລັບຊ່າງ ມາດຕະຖານດີທີ່ສຸດຄື 12 aṅgula (ຄວາມກວ້າງນິ້ວ).

Verse 9

न्यूनं चेत्फलमल्पं स्यादधिकं नैव दूष्यते । कर्तुरेकांगुलन्यूनं चरेपि च तथैव हि

ຖ້າການຖວາຍຂາດໄປ ຜົນກໍຈະນ້ອຍ; ແຕ່ຖ້າເກີນໄປ ບໍ່ນັບເປັນຄວາມຜິດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຖ້າຂາດຈາກມາດຕະຖານຂອງຜູ້ປະກອບພິທີແມ່ນພຽງ 1 aṅgula ຜົນກໍຈະຫຼຸດລົງຕາມນັ້ນ.

Verse 10

आदौ विमानं शिल्पेन कार्यं देवगणैर्युतम् । तत्र गर्भगृहे रम्ये दृढे दर्पणसंनिभे

ກ່ອນອື່ນ ຄວນສ້າງວິມານ (ສ່ວນຍອດພຣະວິຫານ) ຕາມສາດສິນລະປະສະຖາປັດຍະອັນສັກສິດ ແລະປະດັບດ້ວຍຫມູ່ເທວະ. ພາຍໃນນັ້ນ ໃນກະຣະພະຄຣິຫະ (ຫ້ອງສັກສິດ) ອັນງາມ ແຂງແຮງ ແລະສ່ອງປານກະຈົກ—ຄວນສະຖາປະນາພຣະສິວະຜູ້ຄວນບູຊາໄວ້।

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायांएकदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ ບົດທີ 11 ໃນ «ວິດເຍສະວະຣະ ສັມຫິຕາ» ແຫ່ງ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ»।

Verse 12

मुक्ताप्रवालगोमेदवज्राणि नवरत्नकम् । मध्ये लिंगं महद्द्रव्यं निक्षिपेत्सहवैदिके

ຄວນວາງນະວະຣັດນະ (ເພັດນິລະມິດເກົ້າປະການ) ຄື ໄຂ່ມຸກ, ປະວານ (ປະກາລັງ), ໂກເມດະກະ (hessonite), ແລະ ວັຊຣະ (ເພັດ) ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສັກສິດຕາມພຣະເວດ; ແລ້ວໃນກາງນັ້ນ ຄວນສະຖາປະນາວັດຖຸອັນຍິ່ງໃຫຍ່ອັນສັກສິດ ຄື ລິງຄະ।

Verse 13

संपूज्य लिंगं सद्याद्यैः पंचस्थाने यथाक्रमम् । अग्नौ च हुत्वा बहुधा हविषास कलं च माम्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາ ລິງຄະພຣະສິວະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຫ້າປະການ ເລີ່ມຈາກ «ສັດຍາ» ຕາມລໍາດັບ ໃນຫ້າສະຖານທີ່ທີ່ກໍານົດໄວ້ ແລ້ວ ຈົ່ງຖວາຍອາຫູຕິຫຼາຍໆ ໃນໄຟອັນສັກສິດ ດ້ວຍນ້ໍາມັນເນີຍ (ກີ) ແລະຮະວິດອື່ນໆ—ນີ້ແມ່ນການບູຊາຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນພະລັງທີ່ປາກົດ (ກະລາ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 14

अभ्यर्च्य गुरुमाचार्यमर्थैः कामैश्च बांधवम् । दद्यादैश्वर्यमर्थिभ्यो जडमप्यजडं तथा

ເມື່ອໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາຄູອາຈານ (guru) ແລະ ācārya ພ້ອມທັງຍາດພີ່ນ້ອງ ດ້ວຍຊັບທີ່ຊອບທໍາ ແລະການຮັບໃຊ້ທີ່ເໝາະສົມ ແລ້ວ ຄວນແບ່ງປັນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາ; ດ້ວຍວິທີນີ້ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທຶບທື່ ກໍກາຍເປັນຜູ້ຮູ້ຕື່ນ.

Verse 15

स्थावरं जंगमं जीवं सर्वं संतोष्य यत्नतः । सुवर्णपूरिते श्वभ्रे नवरत्नैश्च पूरिते

ເມື່ອໄດ້ພະຍາຍາມໃຫ້ສັດມີຊີວິດທັງປວງ—ທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ພໍໃຈແລ້ວ ຄວນຈັດເຮັດຫຼຸມໜຶ່ງໃຫ້ເຕັມດ້ວຍຄໍາ ແລະເຕັມດ້ວຍນະວະຣັດນະ (ເພັດພອຍ 9 ປະການ) ດ້ວຍ.

Verse 16

सद्यादि ब्रह्म चोच्चार्य ध्यात्वा देवं परं शुभम् । उदीर्य च महामंत्रमओंकारं नादघोषितम्

ເມື່ອໄດ້ອອກສຽງສູດພຣະພຣະມັນອັນສັກສິດ ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “sadyaḥ…” ແລະໄດ້ພິຈາລະນາພຣະເທວະສູງສຸດຜູ້ມົງຄຸນ ແລ້ວ ຈຶ່ງຂັບຂານມະຫາມັນຕຣາ—ອໂອມກາຣ (Oṃkāra)—ໃຫ້ກັງວານເປັນກະແສນາດ (nāda).

Verse 17

लिंगं तत्र प्रतिष्ठाप्य लिगं पीठेन योजयेत् । लिंगं सपीठं निक्षिप्य नित्यलेपेन बंधयेत्

ເມື່ອໄດ້ປະດິດຕັ້ງ ລິງຄະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ພຶງເຊື່ອມ ລິງຄະ ກັບຖານ pīṭha. ວາງລິງຄະພ້ອມຖານແລ້ວ ພຶງຍຶດໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ໂດຍທານ້ຳປູນຍຶດຕາມພິທີ (nitya-lepa) ຢ່າງສະໝໍ້ເສມ.

Verse 18

एवं बेरं च संस्थाप्यं तत्रैव परमं शुभम् । पंचाक्षरेण बेरं तु उत्सवार्थं वहिस्तथा

ດັ່ງນັ້ນ ພຶງປະດິດຕັ້ງ ເບຣ (ຮູບບູຊາອັນຖືກອະພິເສກຂອງພຣະສິວະ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນໃຫ້ມີມົງຄຸນສູງສຸດ. ເພື່ອການບູຊາໃນງານບຸນ ພຶງອຸ້ມເບຣອອກໄປພາຍນອກດ້ວຍ ໂດຍສະເໝີສະເມີສັນຕິສະຫງົບດ້ວຍມະນຕຣາປັນຈາກສະຣີ «ນະມະຫະ ສິວາຍ».

Verse 19

बेरं गुरुभ्यो गृह्णीयात्साधुभिः पूजितं तु वा । एवं लिंगे च बेरे च पूजा शिवपदप्रदा

ຄວນຮັບເອົາ ເບຣາ (Berā—ເຄື່ອງໝາຍ/ຮູບສັນຍາທີ່ຖືກປະກອບພິທີສັກສິດເພື່ອບູຊາ) ຈາກຄູບາ (ກຸຣຸ) ຫຼືຮັບອັນທີ່ບັນດາສາທຸຊົນໄດ້ບູຊາແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ການບູຊາທັງລິງກະ (Liṅga) ແລະ ເບຣາ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ປະທານ ຊິວະປະດະ (Śivapada)—ສະພາບສູງສຸດຂອງພຣະຊິວະ (ຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 20

पुनश्च द्विविधं प्रोक्तं स्थावरं जंगमं तथा । स्थावरं लिंगमित्याहुस्तरुगुल्मादिकं तथा

ອີກຄັ້ງ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ມີສອງປະເພດ: ປະເພດຢູ່ນິ່ງ (ສະຖາວະຣະ) ແລະ ປະເພດເຄື່ອນໄຫວ (ຈັງກະມະ). ປະເພດຢູ່ນິ່ງນັ້ນ ເຂົາເອີ້ນວ່າ ລິງກະ (Liṅga) — ເຊັ່ນ ຕົ້ນໄມ້, ພຸ່ມໄມ້ ແລະອື່ນໆ ທີ່ຖືກນັບຖືເປັນການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະຊິວະ.

Verse 21

जंगमं लिंगमित्याहुः कृमिकीटादिकं तथा । स्थावरस्य च शुश्रूषा जंगमस्य च तर्पणम्

ເຂົາເວົ້າວ່າ «ລິງຄະທີ່ເຄື່ອນໄຫວ» ແມ່ນສັດມີຊີວິດທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ແມງ ແລະ ໜອນກໍລວມຢູ່. ການຮັບໃຊ້ລິງຄະອັນຢູ່ນິ່ງ (ລິງຄະພຣະສິວະ) ແລະ ການຖວາຍອາຫານໃຫ້ອີ່ມໃຈແກ່ລິງຄະທີ່ເຄື່ອນໄຫວ (ສັດມີຊີວິດ) ທັງສອງ ຖືກນັບເປັນການບູຊາ.

Verse 22

तत्तत्सुखानुरागेण शिवपूजां विदुर्बुधाः । पीठमंबामयं सर्वं शिवलिंगं च चिन्मयम्

ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ ການບູຊາພຣະສິວະຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມຮັກແລະພັກດີ ເພື່ອຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ພີຖະທັງໝົດຖືກແຜ່ຊຶມໂດຍພຣະແມ່ອຳບາ ແລະ ລິງຄະພຣະສິວະເປັນສະພາບແຫ່ງຈິດຮູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 23

यथा देवीमुमामंके धृत्वा तिष्ठति शंकरः । तथा लिंगमिदं पीठं धृत्वा तिष्ठति संततम्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ ພຣະສັງກະຣະ ອຸ້ມພຣະເທວີອຸມາໄວ້ໃນຕັກ ແລະ ສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ, ພີຖະອັນສັກສິດນີ້ກໍສະຖິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປ ໂດຍຮັບຮອງລິງຄະນີ້.

Verse 24

एवं स्थाप्य महालिंगं पूजयेदुपचारकैः । नित्यपूजा यथा शक्तिध्वजादिकरणं तथा

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາ ມະຫາລິງຄະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນບູຊາດ້ວຍອຸປະຈາຣະ ແລະເຄື່ອງບູຊາຕາມພິທີ. ຄວນບູຊາປະຈໍາວັນຕາມລໍາດັບ ແລະຈັດຕັ້ງທຸງສັກຕິ (Śakti-dhvaja) ປ້າຍທຸງ ແລະສິ່ງປະກອບອື່ນໆ ຕາມກໍາລັງແລະກົດລະບຽບ.

Verse 25

इति संस्थापयेल्लिंगं साक्षाच्छिवपदप्रदम् । अथवा चरलिंगं तु षोडशैरुपचारकैः

ດັ່ງນີ້ ຄວນສະຖາປະນາລິງຄະ ອັນໃຫ້ຜົນເຖິງສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ໂດຍກົງ. ຫຼືອີກຢ່າງ ອາດບູຊາລິງຄະທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ ດ້ວຍອຸປະຈາຣະ 16 ປະການ.

Verse 26

पूजयेच्च यथान्यायं क्रमाच्छिवपदप्रदम् । आवाहनं चासनं च अर्घ्यं पाद्यं तथैव च

ຄວນບູຊາຕາມຫຼັກພິທີ ແບບເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ: ເລີ່ມດ້ວຍການເຊີນ (āvāhana), ຖວາຍອາສນະ (āsana), ຖວາຍອາຣະຄະ (arghya) ແລະຖວາຍນ້ໍາລ້າງພະບາດ (pādya) ດ້ວຍ.

Verse 27

तदंगाचमनं चैव स्नानमभ्यंगपूर्वकम् । वस्त्रं गंधं तथा पुष्पं धूपं दीपं निवेदनम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ໃຫ້ແກ່ອະວະຍະທີ່ບໍລິສຸດນັ້ນ ແລະອາບນ້ໍາ (snāna) ໂດຍມີການທານ້ໍາມັນນວດກ່ອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ກິ່ນຫອມ (ຈັນທະນະ), ດອກໄມ້, ທູບ, ໂຄມໄຟ, ແລະນາຍເວດຍະ (naivedya) ເປັນອາຫານຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ.

Verse 28

नीराजनं च तांबूलं नमस्कारो विसर्जनम् । अथवाऽर्घ्यादिकं कृत्वा नैवेद्यां तं यथाविधि

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເຮັດນີຣາຈະນະ (nīrājana) ໂບກໄຟບູຊາ, ຖວາຍຕໍາບູລະ (tāmbūla) ແລະກໍາມະນົບນ້ອມ, ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍວິສັດຊະນະ (visarjana) ການສົ່ງຄືນຕາມພິທີ. ຫຼືອີກຢ່າງ ເມື່ອໄດ້ຖວາຍອາຣະຄະ ແລະອື່ນໆ ຕາມວິທີແລ້ວ ຈຶ່ງຖວາຍນາຍເວດຍະ (naivedya) ໃຫ້ພຣະອົງຕາມພິທີ.

Verse 29

अथाभिषेकं नैवेद्यं नमस्कारं च तर्पणम् । यथाशक्ति सदाकुर्यात्क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເຮັດຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ ແລະເຮັດເປັນປະຈໍາຕາມລໍາດັບ: ອະພິເສກ (abhiṣeka) ການອາບລ້າງ, ນະໄວເດຍ (naivedya) ຖວາຍອາຫານ, ນະມັດສະການ (namaskāra) ການກົ້ມກາບ, ແລະ ຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ພິທີອຸທິດໃຫ້ອິ່ມໃຈ. ເມື່ອເຮັດຕາມລໍາດັບ ຍ່ອມປະທານສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ (Śivapada).

Verse 30

अथवा मानुषे लिंगेप्यार्षे दैवे स्वयंभुवि । स्थापितेऽपूर्वके लिंगे सोपचारं यथा तथा

ຫຼືວ່າ ລິງຄະນັ້ນເປັນລິງຄະທີ່ມະນຸດສ້າງ, ທີ່ຣິສິ (Ṛṣi) ສະຖາປະນາ, ເປັນລິງຄະແຫ່ງເທວະ, ຫຼືເປັນສະວະຍັມພູ (svayambhū) ປາກົດເອງ—ເມື່ອລິງຄະໃໝ່ອັນບໍ່ເຄີຍມີ (ຕິດຕັ້ງໃໝ່) ຖືກສະຖາປະນາແລ້ວ ຄວນບູຊາດ້ວຍອຸປະຈາຣະ (sopacāra) ຄືການຖວາຍແລະການບໍລິການ ຕາມວິທີທີ່ກໍານົດ.

Verse 31

पूजोपकरणे दत्ते यत्किंचित्फलमश्नुते । प्रदक्षिणानमस्कारैः क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ເມື່ອຜູ້ໃດຖວາຍຂອງທີ່ເກືອບກັບການບູຊາ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ກໍຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນບາງສ່ວນ. ໂດຍການເດີນວຽນຂວາ (pradakṣiṇā) ແລະການກົ້ມກາບ (namaskāra) ຕາມລໍາດັບ ບຸນນັ້ນຈະຄ່ອຍໆເປັນຜູ້ປະທານ Śivapada ຄືສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 32

लिंगं दर्शनमात्रं वा नियमेन शिवप्रदम् । मृत्पिष्टगोशकृत्पुष्पैः करवीरेण वा फलैः

ແມ່ນແຕ່ການເບິ່ງເຫັນພຣະລິງຄະຂອງພຣະສິວະພຽງຢ່າງດຽວ—ເມື່ອປະພຶດຕາມວິໄນຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ກໍໃຫ້ໄດ້ພຣະສິວະແລະພຣະພອນມົງຄຸນ. ການບູຊາດ້ວຍຂອງງ່າຍໆ ເຊັ່ນ ລິງຄະປັ້ນດິນ, ດອກໄມ້ຈາກຂີ້ງົວ, ດອກກະຣະວີຣ ຫຼື ໝາກໄມ້ ກໍເປັນທາງໃຫ້ພຣະສິວະປະທານພອນ.

Verse 33

गुडेन नवनीतेन भस्मनान्नैर्यथारुचि । लिंगं यत्नेन कृत्वांते यजेत्तदनुसारतः

ດ້ວຍນ້ຳຕານກ້ອນ (jaggery), ດ້ວຍເນີຍສົດ, ດ້ວຍພະສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ), ຫຼືດ້ວຍເຂົ້າແລະເມັດພືດ—ຕາມໃຈປາຖະໜາ—ຄວນປັ້ນພຣະລິງຄະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ເມື່ອປັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາຕາມທີ່ເໝາະກັບສານນັ້ນແລະວິທີນັ້ນ.

Verse 34

अंगुष्ठादावपि तथा पूजामिच्छंति केचन । लिंगकर्मणि सर्वत्र निषेधोस्ति न कर्हिचित्

ບາງຜູ້ມີສັດທາຍັງປາດຖະໜາຈະບູຊາໂດຍເລີ່ມຈາກນິ້ວໂປ້ງ ແລະນິ້ວອື່ນໆ (ຕາມວິທີກໍານົດ). ໃນກິດທັງປວງທີ່ເກີ່ຍວກັບ ສິວະ-ລິງຄະ ບໍ່ມີຂໍ້ຫ້າມໃນເວລາໃດເລີຍ—ບູຊາໄດ້ເສມອ.

Verse 35

सर्वत्र फलदाता हि प्रयासानुगुणं शिवः । अथवा लिंगदानं वा लिंगमौल्यमथापि वा

ທຸກໆແຫ່ງ ພຣະສິວະແມ່ນຜູ້ປະທານຜົນ ຕາມສັດສ່ວນແຫ່ງຄວາມພາກພຽນດ້ວຍໃຈຈິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈະເປັນການຖວາຍລິງຄະເປັນທານ ຫຼືຖວາຍມູນຄ່າຂອງລິງຄະ (ແທນລາຄາ) ກໍເປັນບຸນກຸສົນ.

Verse 36

श्रद्धया शिवभक्ताय दत्तं शिवपदप्रदम् । अथवा प्रणवं नित्यं जपेद्दशसहस्रकम्

ສິ່ງໃດທີ່ຖວາຍດ້ວຍສັດທາແກ່ຜູ້ເປັນສາວົກຂອງພຣະສິວະ ຍ່ອມເປັນຜູ້ປະທານ “ສິວະປະດະ” (ສະພາວະແຫ່ງພຣະສິວະ/ຫຼຸດພົ້ນ). ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຄວນສວດຈັບພຣະນະວະ (Oṁ) ທຸກມື້ ໃຫ້ຄົບ 10,000 ເທື່ອ.

Verse 37

संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । जपकाले मकारांतं मनःशुद्धिकरं भजेत्

ໃນສອງເວລາສັນທະຍາ (ຮຸ່ງອາລຸນ ແລະ ຕອນແລງ) ພຶງຮູ້ວ່າ ການຈະປະມັນຕຣາ 1,000 ຄັ້ງ ນຳໃຫ້ເຖິງສະຖານະ/ພະບົດຂອງພຣະສິວະ. ໃນເວລາຈະປະ ພຶງນະມັດສະການມັນຕຣາທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ «ມ» ຄື «ນະມະ ສິວາຍ» ເພື່ອຊຳລະໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 38

समाधौ मानसं प्रोक्तमुपांशु सार्वकालिकम् । समानप्रणवं चेमं बिंदुनादयुतं विदुः

ໃນສະມາທິ ການຈະປະໃນໃຈ (ມານະສະ-ຈະປະ) ຖືກປະກາດວ່າເປັນວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ; ການຈະປະແບບກະຊິບ (ອຸປາງຊຸ-ຈະປະ) ເໝາະສົມໄດ້ທຸກເວລາ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າຈະປະນີ້ຮ່ວມກັບພຣະນະວະອັນດຽວກັນ «ໂອມ» ແລະມີບິນດຸ ແລະ ນາດ (ເມັດລະອຽດ ແລະ ສຽງພາຍໃນ) ປະກອບຢູ່.

Verse 39

अथ पंचाक्षरं नित्यं जपेदयुतमादरात् । संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນສວດຈັບມະນະປັນຈາກສອນ (ຫ້າພະຍາງ) ຢ່າງສະເໝີ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ໜຶ່ງໝື່ນເທື່ອ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໃນສອງຍາມສັນທະຍາ (ເຊົ້າແລະແລງ) ໜຶ່ງພັນເທື່ອ। ນີ້ແມ່ນການປະຕິບັດທີ່ປະທານສະຖານະ/ອາໄສຂອງພຣະສິວະ।

Verse 40

प्रणवेनादिसंयुक्तं ब्राह्मणानां विशिष्यते । दीक्षायुक्तं गुरोर्ग्राह्यं मंत्रं ह्यथ फलाप्तये

ມະນະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍປຣະນະວະ (Oṁ) ແມ່ນກຳນົດເປັນພິເສດສຳລັບພຣາຫມັນ. ແລະເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບຜົນທີ່ແທ້ ຄວນຮັບມະນະນັ້ນຈາກຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ພ້ອມດ້ວຍດີກສາ (ພິທີປະສິດ).

Verse 41

कुंभस्नानं मंत्रदीक्षां मातृकान्यासमेव च । ब्राह्मणः सत्यपूतात्मा गुरुर्ज्ञानी विशिष्यते

ຜູ້ໃດໄດ້ປະກອບກຸມພະສະນານ (ອາບນ້ຳສັກສິດດ້ວຍກຸມພະ), ໄດ້ຮັບມະນະດີກສາ, ແລະໄດ້ປະຕິບັດມາຕຣິການຍາສະ (ການວາງອັກສອນມາຕຣິກາ) —ພຣາຫມັນນັ້ນ ຜູ້ມີຈິດໃນບໍລິສຸດດ້ວຍຄວາມຈິງ ຈະໂດດເດັ່ນເປັນກຸຣຸແທ້ ແລະເປັນຜູ້ຮູ້ປັນຍາທາງວິນຍານ.

Verse 42

द्विजानां च नमःपूर्वमन्येषां च नमोन्तकम् । स्त्रीणां च क्वचिदिच्छंति नमो तं च यथाविधि

ສຳລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຈະ) ຄຳຄຳນົບຄວນເວົ້າໂດຍວາງ “namaḥ” ໄວ້ຂ້າງໜ້າ; ສຳລັບຜູ້ອື່ນ ຄວນເວົ້າໂດຍວາງ “namo” ໄວ້ທ້າຍ. ໃນບາງກໍລະນີ ແມ່ຍິງກໍປາຖະໜາຄຳນົບນັ້ນເຊັ່ນກັນ—ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຕາມພິທີກຳນົດ।

Verse 43

विप्रस्त्रीणां नमः पूर्वमिदमिच्छंति केचन । पंचकोटिजपं कृत्वा सदा शिवसमो भवेत्

ບາງຄົນປາຖະນາກ່ອນດ້ວຍການນົບນ້ອມນີ້: «ນະໂມແດ່ພັນລະຍາຂອງພຣາຫມະນ». ເມື່ອເຮັດຈະປະມັນຕຣາຄົບຫ້າໂກດິ ຈະເປັນດັ່ງພຣະສິວະເປັນນິດ (ສິວະສາຍຸຊະ).

Verse 44

एकद्वित्रिचतुःकोट्याब्रह्मादीनां पदं व्रजेत् । जपेदक्षरलक्षंवा अक्षराणां पृथक्पृथक्

ດ້ວຍການເຮັດຈະປະ (japa) ໃນຈໍານວນ 1, 2, 3 ຫຼື 4 ໂກຕິ ຜູ້ປະຕິບັດຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສົ່ງ ທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ກໍໄດ້ບັນລຸ. ຫຼືອີກຢ່າງ ຄວນສວດທ່ອງອັກສອນເປັນຈໍານວນໜຶ່ງລ້ານ? (ໜຶ່ງລັກ) ໂດຍທ່ອງແຕ່ລະອັກສອນແຍກກັນ.

Verse 45

अथवाक्षरलक्षं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । सहस्रं तु सहस्राणां सहस्रेण दिनेन हि

ຫຼືອີກຢ່າງ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການສວດທ່ອງອັກສອນຂອງມັນຕຣາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງລັກ (100,000) ເປັນຜູ້ປະທານສິວະປະດະ—ສະຖານະສູງສຸດຂອງພຣະສິວະ. ແທ້ຈິງ ຖ້າສວດພັນເທື່ອຕໍ່ມື້ ຈະຄົບພັນໆ ໃນພັນມື້.

Verse 46

जपेन्मंत्रादिष्टसिद्धिर्नित्यं ब्राह्मणभोजनात् । अष्टोत्तरसहस्रं वै गायत्रीं प्रातरेव हि

ຄວນເຮັດຈະປະ (japa) ຢ່າງສະເໝີ; ຄວາມສຳເລັດຕາມທີ່ມັນຕຣາກຳນົດ ຈະໄດ້ມາໂດຍການຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນເປັນປະຈຳ. ແທ້ຈິງ ຄວນສວດຄາຍະຕຣີ 1008 ເທື່ອ ໂດຍພິເສດໃນຕອນເຊົ້າ.

Verse 47

ब्राह्मणस्तु जपेन्नित्यं क्रमाच्छिवपदप्रदान् । वेदमंत्रांस्तु सूक्तानि जपेन्नियममास्थितः

ແຕ່ພຣາຫມັນຄວນຈະປະທຸກມື້ ຕາມລຳດັບ ດ້ວຍມັນຕຣາພຣະສິວະທີ່ປະທານສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ. ແລະເມື່ອຕັ້ງຢູ່ໃນນິຍະມະວິນັຍ ກໍຄວນສວດມັນຕຣາເວດ ແລະບົດສຸກຕະດ້ວຍ.

Verse 48

एकं दशार्णं मंत्रं च शतोनं च तदूर्ध्वकम् । अयुतं च सहस्रं च शतमेकं विना भवेत्

ສຳລັບມັນຕຣາສິບພະຍາງ ຈຳນວນຈະປະຄວນເປັນ 100 ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ; ຍັງມີການກຳນົດເປັນ 10,000, 1,000 ຫຼື 101 ດ້ວຍ. ບໍ່ຄວນເຮັດໂດຍບໍ່ມີຈຳນວນທີ່ກຳນົດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 49

वेदपारायणं चैव ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । अन्यान्बहुतरान्मंत्राञ्जपेदक्षरलक्षतः

ການສວດທ່ອງວິດາ (ເວດ) ຄວນຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ປະທານ «ສິວະປະດະ» ຄືສະພາບແຫ່ງພຣະສິວະ. ອີກທັງຄວນຈັບະມັນຕຣະອື່ນໆອີກຫຼາຍ ໃຫ້ຄົບປະມານໜຶ່ງແສນອັກສອນ.

Verse 50

एकाक्षरांस्तथा मंत्राञ्जपेदक्षरकोटितः । ततः परं जपेच्चैव सहस्रं भक्तिपूर्वकम्

ຄວນຈັບະມັນຕຣະອັກສອນດຽວ (ພີຊະມັນຕຣະ) ແລະມັນຕຣະອື່ນໆ ໃຫ້ເຖິງຈຳນວນໂກຕິອັກສອນ ອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈົ່ງຈັບະຕໍ່ອີກໜຶ່ງພັນຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມພັກດີສັດທາ.

Verse 51

एवं कुर्याद्यथाशक्ति क्रमाच्छिव पदं लभेत् । नित्यं रुचिकरं त्वेकं मंत्रमामरणांतिकम्

ເຮັດແນວນີ້ຕາມກຳລັງ ແລະຕາມລຳດັບ ບຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບ «ສິວະປະດະ» ທີລະນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເລືອກມັນຕຣະດຽວທີ່ຖືກໃຈ ແລະຈັບະທຸກມື້ ສືບຕໍ່ຈົນສິ້ນອາຍຸ.

Verse 52

जपेत्सहस्रमोमिति सर्वाभीष्टं शिवाज्ञया । पुष्पारामादिकं वापि तथा संमार्जनादिकम्

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ຄວນສວດ «ໂອມ» ໃຫ້ຄົບພັນເທື່ອ ແລ້ວຈະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ. ອີກທັງອາດບຳເນີນການບໍລິການເຊັ່ນ ດູແລສວນດອກໄມ້ ແລະ ກວາດຖູສະຖານທີ່ສັກສິດດ້ວຍ।

Verse 53

शिवाय शिवकार्याथे कृत्वा शिवपदं लभेत् । शिवक्षेत्रे तथा वासं नित्यं कुर्याच्च भक्तितः

ເຮັດກິດງານເພື່ອພຣະສິວະ ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພຣະສິວະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຖານະ (ຖິ່ນພຳນັກ) ຂອງພຣະສິວະ. ອີກທັງດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຄວນພຳນັກຢູ່ໃນຊິວະເຂດ (Śiva-kṣetra) ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 54

जडानामजडानां च सर्वेषां भुक्तिमुक्तिदम् । तस्माद्वासं शिवक्षेत्रे कुर्यदामरणं बुधः

ສໍາລັບສັດທັງປວງ ທັງຜູ້ທຶບທື່ ແລະຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ກະເສດພຣະສິວະອັນສັກສິດນັ້ນ ໃຫ້ທັງພຸກຕິ (ຄວາມສົມບູນໃນໂລກ) ແລະມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນພໍານັກໃນກະເສດຂອງພຣະສິວະ ຈົນສິ້ນອາຍຸ.

Verse 55

लिंगाद्धस्तशतं पुण्यं क्षेत्रे मानुषके विदुः । सहस्रारत्निमात्रं तु पुण्यक्षेत्रे तथार्षके

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ໃນເຂດສັກສິດທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ຂອບເຂດບຸນຈາກສິວະລິງຄະ ກວ້າງໄປໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍ ຮັດສະ (hastas)។ ແຕ່ໃນພຸນຍະເຂດທີ່ແທ້ ອັນຖືກສັນຕິສຸດໂດຍລຶສີ ມັນລະຫວ່າງໄປເທົ່າກັບພັນຮັດສະມີ (ຮັດສະມີຕາເວັນ)។

Verse 56

दैवलिंगे तथा ज्ञेयं सहस्रारत्निमानतः । धनुष्प्रमाणसाहस्रं पुण्यं क्षेत्रे स्वयं भुवि

ດັ່ງດຽວກັນ ສໍາລັບໄດວະ-ລິງຄະ (Daiva-liṅga) ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າ ຂອບເຂດຂອງມັນເທົ່າກັບພັນ ອະຣັດນິ (aratni)។ ແລະໃນແຜ່ນດິນນີ້ ໂດຍພຽງການປະທັບຢູ່ຂອງມັນເອງ ກະເສດອັນມີບຸນຈະກວ້າງອອກໄປຮອບດ້ານ ເຖິງພັນ ທະນຸ (ຄວາມຍາວຄັນທະນູ)។

Verse 57

पुण्यक्षेत्रे स्थिता वापी कूपाद्यं पुष्कराणि च । शिवगंगेति विज्ञेयं शिवस्य वचनं यथा

ບໍ່ວ່າຈະເປັນວາປີ (ບໍ່ນ້ໍາຂັ້ນບັນໄດ), ບໍ່ນ້ໍາ, ຫຼືອ່າງນ້ໍາອື່ນໆ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພຸນຍະເຂດ ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ “ສິວະ-ຄັງຄາ” ຕາມພຣະວາຈາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 58

तत्र स्नात्वा तथा दत्त्वा जपित्वा हि शिवं व्रजेत् । शिवक्षेत्रं समाश्रित्य वसेदामरणं तथा

ໃນທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະໃຫ້ທານຕາມຄວນ ພ້ອມທັງຈະປະ (japa) ພຣະນາມພຣະສິວະ ກໍຄວນໄປຫາພຣະສິວະແທ້. ອາໄສພຶ່ງພາໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນ ຈົນໄດ້ພາວະເກີນຄວາມຕາຍ (ອະມະຕະ)។

Verse 59

दाहं दशाहं मास्यं वा सपिंडीकरणं तु वा । आब्दिकं वा शिवक्षेत्रे क्षेत्रे पिंडमथापि वा

ບໍ່ວ່າຈະເປັນພິທີເຜົາສົບ, ພິທີວັນທີສິບ, ພິທີປະຈໍາເດືອນ, ພິທີສະປິນດີກະຣະນະ, ຫຼືສຣາດທະປະຈໍາປີ—ຖ້າກະທໍາໃນກະເສດຂອງພຣະສິວະອັນສັກສິດ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ການຖວາຍປິນດະທີ່ນັ້ນກໍມີຜົນທາງທຳ.

Verse 60

सर्वपाप विनिर्मुक्तः सद्यः शिवपदं लभेत् । अथवा सप्तरात्रं वा वसेद्वा पंचरात्रकम्

ຜູ້ທີ່ພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ຈະໄດ້ຮັບສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະໃນທັນທີ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຄວນພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເຈັດຄືນ—ຢ່າງນ້ອຍຫ້າຄືນ.

Verse 61

त्रिरात्रमेकरात्रं वा क्रमाच्छिवपदं लभेत् । स्ववर्णानुगुणं लोके स्वाचारात्प्राप्नुते नरः

ໂດຍປະຕິບັດຕາມພິທີກໍານົດເປັນສາມຄືນ—ຫຼືແມ່ນແຕ່ຄືນດຽວ—ຄົນຈະໄດ້ຮັບສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະຢ່າງຄ່ອຍໆ. ໃນໂລກນີ້ ມະນຸດໄດ້ຜົນຕາມສະຖານະຂອງຕົນ (ວັນນະ) ໂດຍຄວາມປະພຶດທີ່ສອດຄ່ອງກັບວິໄນ ແລະວຣະຕະຂອງຕົນ.

Verse 62

वर्णोद्धारेण भक्त्या च तत्फलातिशयं नरः । सर्वं कृतं कामनया सद्यः फलमवाप्नुयात्

ດ້ວຍການດຶງອອກແລະພິຈາລະນາອັກສອນສັກສິດ (ວັນນົດທາຣ) ດ້ວຍຄວາມສັດທາບັກຕິ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນອັນປະເສີດ. ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ (ກາມະນາ) ຍ່ອມໃຫ້ຜົນທັນທີ.

Verse 63

सर्वं कृतमकामेन साक्षाच्छिवपदप्रदम् । प्रातर्मध्याह्नसायाह्नमहस्त्रिष्वेकतः क्रमात्

ທັງໝົດນີ້ ເມື່ອປະຕິບັດໂດຍບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາເພື່ອຕົນ ຍ່ອມປະທານສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະໂດຍກົງ. ຄວນປະຕິບັດຕາມລຳດັບໃນສາມເວລາສັກສິດ—ເຊົ້າ, ທ່ຽງ, ແລະແລງ—ແຕ່ລະເວລາໃຫ້ຄົບຖ້ວນເປັນວຣະຕະ.

Verse 64

प्रातर्विधिकरं ज्ञेयं मध्याह्नं कामिकं तथा । सायाह्नं शांतिकं ज्ञेयं रात्रावपि तथैव हि

ການບູຊາໃນຕອນເຊົ້າ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນການສົ່ງເສີມທຳມະ ແລະ ພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ການບູຊາຕອນທ່ຽງ ເວົ້າກັນວ່າ ໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ. ການບູຊາຕອນແລງ ຄວນຮູ້ວ່າ ເປັນການປະລອມໃຈ ແລະ ປະທານສັນຕິ; ແມ່ນແຕ່ການບູຊາຕອນກາງຄືນ ກໍມີຄຸນຄ່າສັນຕິດັ່ງດຽວກັນ.

Verse 65

कालो निशीथो वै प्रोक्तोमध्ययामद्वयं निशि । शिवपूजा विशेषेण तत्कालेऽभीष्टसिद्धिदा

ເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ «ນິສີຖະ» ຖືກປະກາດວ່າ ເປັນສອງຍາມກາງຂອງຄືນ. ການບູຊາພຣະສິວະໂດຍພິເສດໃນເວລານັ້ນ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຳເລັດຕາມທີ່ປາຖະໜາ.

Verse 66

एवं ज्ञात्वा नरः कुर्वन्यथोक्तफलभाग्भवेत् । कलौ युगे विशेषेण फलसिद्धिस्तु कर्मणा

ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ໃດປະຕິບັດຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ ຈະເປັນຜູ້ຮັບຜົນຕາມທີ່ລະບຸ. ໂດຍພິເສດໃນຍຸກກະລິ ການສຳເລັດຜົນນັ້ນ ສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍກຳ (karman) ທີ່ປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຕາມຄຳສອນ.

Verse 67

उक्तेन केनचिद्वापि अधिकारविभेदतः । सद्वृत्तिः पापभीरुश्चेत्ततत्फलमवाप्नुयात्

ແມ່ນແຕ່ຈະຖືກກ່າວໂດຍໃຜກໍຕາມ ກໍຍັງເປັນຄວາມຈິງຕາມຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງສິດທິທາງຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ແສວງຫາ. ຜູ້ມີຄວາມປະພຶດດີ ແລະ ຢ້ານບາບ ຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມສ່ວນນັ້ນ.

Verse 68

ऋषय ऊचुः । अथ क्षेत्राणि पुण्यानि समासात्कथयस्व नः । सर्वाः स्त्रियश्च पुरुषा यान्याश्रित्य पदं लभेत्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ບັດນີ້ ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໂດຍຫຍໍ້ ກ່ຽວກັບເຂດສັກສິດອັນເປັນບຸນ—ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ຜູ້ຍິງແລະຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ ອາໄສເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລ້ວບັນລຸສະພາບສູງສຸດ (ໂມກສະ)»

Verse 69

सूत योगिवरश्रेष्ठ शिवक्षेत्रागमांस्तथा । सूत उवाच । शृणुत श्रद्धया सर्वक्षेत्राणि च तदागमान्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາໂຍຄີຜູ້ສູງສົ່ງ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍສັດທາ ກ່ຽວກັບສິວະ-ເຂດຕະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງພຣະສິວະ) ທັງປວງ ແລະອາຄະມະ (ຄຳສອນອຳນາດ) ທີ່ເກີດຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັບສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ.»