वैभ्राजवन-प्रसङ्गः / The Episode of Vaibhrāja and the Yogic Forest (Vibhrāja-vana)

Verse 1

भीष्म उवाच । मार्कण्डेय महाप्राज्ञ पितृभक्तिभृतां वर । किं जातं तु ततो ब्रूहि कृपया मुनिसत्तम

ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມາກັນເດຍ, ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຖືຄວາມພັກດີຕໍ່ປິຕຣະ—ຂໍຈົ່ງເມດຕາບອກຂ້ອຍ, ໂອ ມຸນີຜູ້ສູງສຸດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?”

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । ते धर्मयोगनिरतास्सप्त मानसचारिणः । वाय्वंबुभक्षास्सततं शरीरमुपशोषयन्

ມາກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ມຸນີທັງເຈັດນັ້ນ ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳມະ ແລະ ໂຍຄະ ຢູ່ເປັນນິດ, ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນໃຈເປັນຫຼັກ (ດຳລົງຢູ່ໃນສະມາທິ). ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມ ແລະ ນ້ຳ ເທົ່ານັ້ນຕະຫຼອດເວລາ, ແລະດ້ວຍຕະປະສະຍາ ກໍເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຜອມແຫ້ງຢ່າງຫນັກ।

Verse 3

स राजांतःपुरवृतो नन्दने मघवा इव । क्रीडित्वा सुचिरं तत्र सभार्य्यस्स्वपुरं ययौ

ພຣະຣາຊານັ້ນຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍນາງໃນວັງຊັ້ນໃນ ດັ່ງມະຄະວາ (ອິນທຣາ) ທີ່ເລີ່ນຢູ່ໃນນັນທະນະ; ພຣະອົງເລີ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນນານ ແລ້ວພ້ອມດ້ວຍພຣະມະເຫສີ ຈຶ່ງເສດັດກັບເມືອງຂອງພຣະອົງ.

Verse 4

अनूहो नाम तस्यासीत्पुत्रः परमधार्मिकः । तं वैभ्राजः सुतं राज्ये स्थापयित्वा वनं ययौ

ພຣະອົງມີພຣະຣາຊະບຸດຊື່ ອະນູຫະ ຜູ້ມີທຳມະສູງສຸດ. ວະຍພຣາຊະ ໄດ້ສະຖາປະນາພຣະຣາຊະບຸດນັ້ນໃຫ້ຄອງລາຊະສົມບັດ ແລ້ວເສດັດເຂົ້າປ່າ ປະຖິ້ມຊີວິດແຫ່ງອໍານາດເພື່ອທາງວິຣາຄະ.

Verse 5

तपः कर्तुं समारेभे यत्र ते सहचारिणः । स वै तत्र निराहारो वायुभक्षो महातपाः

ໃນບ່ອນນັ້ນ ທີ່ມີສະຫາຍຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ເລີ່ມປະພຶດຕະປະສາ. ໃນບ່ອນນັ້ນເອງ ມະຫາຕະປະສີຢູ່ໂດຍບໍ່ກິນອາຫານ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມເທົ່ານັ້ນ।

Verse 6

ततो विभ्राजितं तेन विभ्राजं नाम तद्वनम् । बभूव सुप्रसिद्धं हि योगसिद्धिप्रदायकम्

ຕໍ່ມາ ປ່ານັ້ນໄດ້ສະຫວ່າງໄສໂດຍທ່ານ ແລະໄດ້ຊື່ວ່າ “ວິພຣາຊາ”. ແທ້ຈິງແລ້ວ ມັນໂດງດັງວ່າເປັນບ່ອນປະທານສິດທິແຫ່ງໂຍຄະ।

Verse 7

तत्रैव ते हि शकुनाश्चत्वारो योगधर्मिणः । योगभ्रष्टास्त्रयश्चैव देहत्यागकृतोऽभवन्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໃນຝູງນົກນັ້ນ ມີສີ່ຕົວຕັ້ງມັ່ນໃນວິນັຍໂຍຄະ; ແຕ່ສາມຕົວຫຼຸດຈາກໂຍຄະ ແລະພົບຈຸດຈົບໂດຍການລະທິ້ງກາຍ।

Verse 9

स्मृतिमंतोऽत्र चत्वारस्त्रयस्तु परिमोहिताः । स्वतन्त्रस्याह्वयो जातो ब्रह्मदत्तो महौजसः

ທີ່ນີ້ ສີ່ຕົວມີສະຕິ ແລະຄວາມຈື່ຈຳຊັດເຈນ; ແຕ່ສາມຕົວຖືກມົວໝອງຢ່າງໜັກ. ຈາກຜູ້ເປັນເອກະລາດນັ້ນ ໄດ້ເກີດບຸດຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ ຊື່ ພຣະຫມະດັດຕະ।

Verse 10

छिद्रदर्शी सुनेत्रस्तु वेदवेदांगपारगौ । जातौ श्रोत्रियदायादौ पूर्वजातिसहाषितौ

ຊິດຣະດັຣຊີ ແລະ ສຸເນດຣະ ທັງສອງ ຊ່ຽວຊານໃນເວດ ແລະ ເວດາງຄະ; ເຂົາເກີດເປັນທາຍາດຂອງພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ ແລະເວົ້າຮ່ວມກັນດັ່ງຈື່ຈຳຊາດກ່ອນໄດ້।

Verse 11

पंचालो बह्वृचस्त्वासीदाचार्यत्वं चकार ह । द्विवेदः पुंडरीकश्च छंदोगोऽध्वर्युरेव च

ປັນຈາລະ ເປັນບາຫວຣິຈະ (ຜູ້ຊໍານານຣິກເວດ) ແລະໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນອາຈານ. ອີກທັງມີ ດວິເວດະ ແລະ ປຸນດາຣີກະ, ມີຜູ້ຊໍານານສາຍຈັນໂດກະ (ສາມະເວດ) ແລະ ອັດວະຣະຍຸ (ພິທີກອນຍະຊຸຣເວດ) ດ້ວຍ.

Verse 12

ततो राजा सुतं दृष्ट्वा ब्रह्मदत्तमकल्मषम् । अभिषिच्य स्वराज्ये तु परां गतिमवाप्तवान्

ຕໍ່ມາ ກະສັດເຫັນພຣະຣາຊະບຸດ ພຣະພຣະຫມະດັດຕະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະພົ້ນຈາກບາບ; ຈຶ່ງປະກອບພິທີອະພິເສກ ໃຫ້ຄອງຣາຊະອໍານາດຂອງຕົນ. ຫຼັງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ບັນລຸສະພາວະສູງສຸດ.

Verse 13

पंचालः पुण्डरीकस्तु पुत्रौ संस्थाप्य मन्दिरे । विविशतुर्वनं तत्र गतौ परमिकां गतिम्

ປັນຈາລະ ແລະ ປຸນດະຣີກະ ໄດ້ຕັ້ງລູກຊາຍທັງສອງໃຫ້ດູແລວິຫານ ແລ້ວເຂົ້າປ່າ; ທີ່ນັ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ແລະ ຄວາມເຊື່ອມສັດທາທີ່ສຸກງອມ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸສະພາບສູງສຸດ।

Verse 14

ब्रह्मदत्तस्य भार्य्या तु सन्नितिर्माम भारत । सा त्वेकभावसंयुक्ता रेमे भर्त्रा सहैव तु

ໂອ ພາຣະຕະ, ພັນລະຍາຂອງ ພຣະຫມະດັດຕະ ຊື່ ສັນນິຕິ ເປັນຜູ້ມີສັດທາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ດ້ວຍຈິດໃຈອັນເປັນໜຶ່ງ ນາງຢູ່ຮ່ວມກັບສາມີຢ່າງຊື່ນບານ।

Verse 15

शेषास्तु चक्रवाका वै कांपिल्ये सहचारिणः । जाताः श्रोत्रियदायादा दरिद्रस्य कुले नृप

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນົກຈັກຣະວາກະທີ່ເຫຼືອ ໄດ້ເກີດທີ່ ກາມປິລຍະ ພ້ອມຄູ່ຂອງພວກມັນ; ແທ້ຈິງເປັນທາຍາດຂອງພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ເວດ ແຕ່ຢູ່ໃນສາຍຕະກູນຄົນຍາກຈົນ।

Verse 16

धृतिमान्सुमहात्मा च तत्त्वदर्शीं निरुत्सुकः । वेदाध्ययन सम्पन्नाश्चत्वारश्छिद्रदर्शिनः

ພວກເຂົາມີຄວາມອົດທົນ ແລະ ໃຈໃຫຍ່, ເຫັນຄວາມຈິງແທ້ ແລະ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຢາກ. ມີຢູ່ສີ່ຄົນ ຜູ້ສຳເລັດໃນການຮຽນເວດ ແລະ ຊຳນານໃນການເຫັນຂໍ້ບົກພ່ອງ।

Verse 17

ते योगनिरतास्सिद्धाः प्रस्थितास्सर्व एव हि । आमंत्र्य च मिथः शंभोः पदाम्भोजं प्रणम्य तु

ບັນດາຜູ້ສຳເລັດ (ສິດທະ) ຜູ້ຈົ່ງໃຈໃນໂຍຄະ ທັງໝົດໄດ້ອອກເດີນທາງ; ແລ້ວກໍລາກັນແລະກັນ ແລະ ກົ່ມກາບບົວບາດຂອງ ຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 18

शूरा ये सम्प्रपद्यन्ते अपुनर्भवकांक्षिणः । पापम्प्रणाशयन्त्वद्य तच्छम्भोः परमम्पदम्

ຂໍໃຫ້ຜູ້ສັດທາຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງສິ້ນເຊີງ ໂດຍປາຖະໜາສະພາບບໍ່ກັບມາເກີດອີກ—ຂໍໃຫ້ບາບທັງປວງຖືກທຳລາຍໃນວັນນີ້ ແລະໄດ້ບັນລຸຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດຂອງພຣະສຳພູ।

Verse 19

शारीरे मानसे चैव पापे वाग्जे महामुने । कृते सम्यगिदम्भक्त्या पठेच्छ्रद्धासमन्वितः

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເມື່ອບາບເກີດຂຶ້ນທາງກາຍ ທາງໃຈ ແລະທາງວາຈາ, ຄວນສວດ/ອ່ານຄຳນີ້ດ້ວຍພັກຕິອັນຖືກຕ້ອງ ແລະມີສັດທາ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຜິດນັ້ນຖືກແກ້ໄຂຢ່າງສົມຄວນ।

Verse 20

मुच्यते सर्वपापेभ्यश्शिवनामानुकीर्तनात् । उच्चार्यमाण एतस्मिन्देवदेवस्य तस्य वै

ດ້ວຍການສັນລະເສີນແລະຂັບຂານນາມພຣະສິວະຊ້ຳໆ, ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ເພາະເມື່ອນາມຂອງພຣະເທວະເທວະ (ຈອມເທວະ) ນັ້ນຖືກອອກສຽງ, ຍ່ອມປະທານຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນແທ້ໆ.

Verse 21

विलयं पापमायाति ह्यामभाण्डमिवाम्भसि । तस्मात्तत्संचिते पापे समनंतरमेव च

ບາບຈະລະລາຍໄປຢ່າງໄວ ເຫມືອນພາຊະນະດິນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຜົາ ທີ່ແຕກສະລາຍໃນນ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອມີບາບສະສົມ ຄວນຈັດການແລະກຳຈັດທັນທີ ໂດຍວິທີແຫ່ງໄສວະ: ການຊຳລະແລະພັກຕິ.

Verse 22

जप्तव्यमेतत्पापस्य प्रशमाय महामुने । नरैः श्रद्धालुभिभूर्यस्सर्वकामफलाप्तये

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຜູ້ຄົນຜູ້ມີສັດທາຄວນຈັບ/ສວດຄຳນີ້ຊ້ຳໆ ເພື່ອລະງັບບາບ ແລະເພື່ອໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນດີທັງປວງ.

Verse 23

पुष्ट्यर्थमिममध्यायं पठेदेनं शृणोति वा । मुच्यते सर्वपापेभ्यो मोक्षं याति न संशयः

ຜູ້ໃດອ່ານບົດນີ້ເພື່ອຄວາມອຸດົມສົມບູນແຫ່ງຈິດວິນຍານ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງກໍຕາມ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 42

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां पितृकल्पे पितृभाववर्णनं नाम द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 42 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາສະພາບແຫ່ງປິຕຣະ» ໃນປິຕຣະກັລປະ ຂອງພາກທີ 5—ອຸມາສັມຫິຕາ—ແຫ່ງ ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ.