भैरवावतारवर्णनम् (Bhairavāvatāra-varṇanam) — “Description of the Descent/Manifestation of Bhairava”

Verse 1

अथ भैरवावतारमाह । नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्व्वज्ञ शृणु त्वं भैरवीं कथाम् । यस्याः श्रवणमात्रेण शैवी भक्तिर्दृढा भवेत्

ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເຖິງການອະວະຕາຣຂອງໄພຣະວະ. ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ສະນັດກຸມາຣະ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຈົ່ງຟັງກະຖາອັນສັກສິດຂອງໄພຣະວະ; ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນ ພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະຈະໝັ້ນຄົງ.”

Verse 2

भैरवः पूर्णरूपो हि शंकरस्य परात्मनः । मूढास्तं वै न जानन्ति मोहिताश्शिवमायया

ໄພຣະວະແທ້ຈິງແມ່ນຮູບອັນສົມບູນຂອງຊັງກະຣະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມັນສູງສຸດ. ແຕ່ຜູ້ຫຼົງຜິດ ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະປົກຄຸມ ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 3

सनत्कुमार नो वेत्ति महिमानं महेशितुः । चतुर्भुजोऽपि विष्णुर्वै चतुर्व्वक्त्रोऽपि वै विधिः

ແມ່ນແຕ່ສະນັດກຸມາຣະກໍບໍ່ຮູ້ມະຫິມາອັນເຕັມທີ່ຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ. ແທ້ຈິງ ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸຜູ້ມີສີ່ແຂນ ແລະພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ກໍບໍ່ອາດຫຍັ່ງຮູ້ຖຶງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງໄດ້.

Verse 4

चित्रमत्र न किञ्चिद्वै दुर्ज्ञेया खलु शाम्भवी । तया संमोहितास्सर्वे नार्चयन्त्यपि तम्परम्

ບໍ່ມີສິ່ງໃດນ່າປະຫລາດໃນນີ້ເລີຍ ເພາະພະລັງ «ສາມພະວີ» (Śāmbhavī-śakti) ແທ້ໆແລ້ວເຂົ້າໃຈຍາກ. ຖືກພະລັງນັ້ນຫລອກລວງ ສັດທັງປວງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະອົງ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ເລີຍ.

Verse 5

वेद चेद्यदि वात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विहन्ति ते सर्व्वे स्वेच्छया न हि केऽपि तम्

ຖ້າຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງອັດຕາ (ຕົນ) ຢ່າງແທ້ຈິງ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ (Paramēśvara) ແທ້. ເມື່ອນັ້ນ ພັນທະແລະຄວາມທຸກທັງປວງຈະດັບໄປໂດຍຕົນເອງ ເພາະບໍ່ມີໃຜຈະທຳລາຍ «ນັ້ນ»—ສະຈະສູງສຸດ—ໄດ້.

Verse 6

सर्व्वगोऽपि महेशानो नेक्ष्यते मूढबुद्धिभिः । देववद् बुध्यते लोके योऽतीतो मनसां गिराम्

ແມ່ນແທ້ວ່າ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (Mahēśvara) ແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກສິ່ງ ແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາມືດບອດບໍ່ອາດເຫັນພຣະອົງ. ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ຄົນຄິດພຣະອົງເປັນເພີຍເທວະດາດັ່ງໜຶ່ງ ແມ່ນທັງທີ່ພຣະອົງເກີນກວ່າຈິດແລະວາຈາ.

Verse 7

अत्रेतिहासं वक्ष्येऽहं परमर्षे पुरातनम् । शृणु तं श्रद्धया तात परमं ज्ञानकारणम्

ໃນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າປະຫວັດສາດອັນສັກສິດແຕ່ໂບຮານ ແກ່ທ່ານລະສີຜູ້ສູງສຸດ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍສັດທາ ໂອ້ລູກເອີຍ—ເພາະມັນເປັນເຫດປັດໃຈສູງສຸດແຫ່ງປັນຍາທີ່ແທ້ ນຳຈິດໄປສູ່ພຣະສິວະ.

Verse 8

मेरुशृङ्गेऽद्भुते रम्ये स्थितम्ब्रह्माणमीश्वरम् । जग्मुर्देवर्षयः सर्व्वे सुतत्त्वं ज्ञातुमिच्छया

ເທວະລະສີທັງປວງໄດ້ໄປຍັງຍອດພູເມຣຸອັນອັດສະຈັນແລະງາມລ້ຳ ບ່ອນທີ່ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຜູ້ເປັນອົງປົກຄອງ ປະທັບຢູ່. ພວກເຂົາໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮູ້ «ຕັດຕະວະ» (tattva) ໃຫ້ແຈ້ງຊັດຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 9

तत्रागत्य विधिन्नत्वा पप्रच्छुस्ते महादरात् । कृताञ्जलिपुटास्सर्वे नतस्कन्धा मुनीश्वराः

ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະນົບນ້ອມຕາມພິທີທຳອັນຖືກຕ້ອງ, ບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງ຤ິສີ ກໍຖາມທ່ານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ—ທຸກຄົນປະນົມມືເປັນອັນຊະລິ, ໄຫລ່ຕໍ່າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ।

Verse 10

देवर्षय ऊचुः । देवदेव प्रजानाथ सृष्टिकृल्लोकनायक । तत्त्वतो वद चास्मभ्यं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ເທວະ຤ິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງສັດທັງປວງ, ຜູ້ສ້າງແລະນຳພາໂລກ—ຂໍຈົ່ງກ່າວໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງ: ຕັດຕະວະອັນດຽວທີ່ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍນັ້ນ ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । स मायया महेशस्य मोहितः पद्मसम्भवः । अविज्ञाय परम्भावं संभावं प्रत्युवाच ह

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ປັດມະສຳພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຖືກມາຍາຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ (ມະຫາເທວະ) ບັງຕາໃຫ້ຫຼົງ, ບໍ່ຮູ້ຈັກພາວະສູງສຸດ ແລະສະພາບແທ້ຂອງພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຈຶ່ງຕອບກັບໄປດັ່ງນັ້ນ।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । हे सुरा ऋषयः सर्व्वे सुमत्या शृणुतादरात् । वच्म्यहं परमं तत्त्वमव्ययं वै यथार्थतः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ບັນດາເທວະ ແລະ ນັກລຶສີທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຈິດໃຈບໍລິສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດສັດຈະທຳອັນສູງສຸດ ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ຕາມຄວາມເປັນຈິງ»។

Verse 13

जगद्योनिरहं धाता स्वयम्भूरज ईश्वरः । अनादिभागहं ब्रह्म ह्येक आत्मा निरञ्जनः

ຂ້າແມ່ນຄອບຄອງແລະແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດຂອງຈັກກະວານ; ຂ້າແມ່ນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ (ທາຕາ), ຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕ. ຂ້າແມ່ນພຣະພຣະມັນບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະບໍ່ມີສ່ວນ; ແທ້ຈິງ ຂ້າແມ່ນອາດຕະມາອັນດຽວ ບໍລິສຸດ ບໍ່ດ່າງພ້ອຍ ແລະບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງ.

Verse 14

प्रवर्तको हि जगतामहमेव निवर्त्तकः । संवर्तको मदधिको नान्यः कश्चित्सुरोत्तमाः

ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນໂລກທັງປວງ ແລະຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ຖອນຄືນມັນ. ໃນຍາມສຳວັດ (ການລະລາຍ) ກໍບໍ່ມີໃຜຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂ້າ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດອື່ນເລີຍທີ່ເກີນຂ້າ.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । तस्यैवं वदतो धातुर्विष्णुस्तत्र स्थितो मुने । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं संक्रुद्धो मोहितोऽजया

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ໃນຂະນະທີ່ ທາຕາ (ພຣະພຣະມາ) ກ່າວຢ່າງນັ້ນ, ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເວົ້າຄຳດ້ວຍການຫົວເຮາະ; ແຕ່ໃນໃຈກັບໂກດ ແລະຖືກອະຊາ (ມາຍາອັນບໍ່ເກີດ) ປົກຄຸມໃຫ້ຫຼົງ.”

Verse 16

न चैतदुचिता ब्रह्मन्योगयुक्तस्य मूर्खता । अविज्ञाय परं तत्त्वं वृथैतत्ते निगद्यते

ໂອ ພຣະພຣະມັນ, ຄວາມໂງ່ເຂົາແບບນີ້ບໍ່ຄວນແກ່ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນໂຍຄະ. ບໍ່ຮູ້ແຈ້ງຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ ແລ້ວຄຳທີ່ເວົ້າ ຫຼືອ້າງອີງ ກໍເປັນຄຳເວົ້າເປົ່າໆ.

Verse 17

कर्ता वै सर्वलोकानां परमात्मा परः पुमान् । यज्ञो नारायणो देवो मायाधीशः परा गतिः

ພຣະອົງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ກະທຳ ແລະຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ—ເປັນປະຣະມາດຕະມາ, ບຸລຸດຜູ້ສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນຍັດຍະ (ຍະຊະ) ໂດຍຕົນເອງ, ເປັນນາຣາຍະນະຜູ້ເປັນເທວະ, ເປັນອົງອະທິປະໄຕເໜືອມາຍາ, ແລະເປັນຄວາມໝາຍສູງສຸດທີ່ພຶງເຖິງ.

Verse 18

ममाज्ञया त्वया ब्रह्मन्सृष्टिरेषा विधी यते । जगतां जीवनं नैव मामनादृत्य चेश्वरम्

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໂດຍຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈຶ່ງກຳນົດການສ້າງນີ້. ຖ້າບໍ່ນົບນ້ອມເຮົາ—ຜູ້ເປັນອົງອິດສະວອນ—ແລ້ວ ໂລກທັງຫຼາຍຈະບໍ່ມີຊີວິດ ຫຼືພະລັງຄ້ຳຈຸນແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 19

एवं त्रिप्रकृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । प्रोचतुर्निगमांश्चात्र प्रमाणे सर्वथा तनौ

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງໃນທຳມະຊາດສາມປະການຂອງປຣະກຣິຕິ ທັງສອງຝ່າຍຈຶ່ງປາຖະໜາຈະຊະນະກັນແລະກັນ. ໃນເລື່ອງນີ້ ພວກເຂົາທັງຄູ່ອ້າງນິຄະມະ (ພຣະເວດ) ເປັນຫຼັກຖານ ແລະຕ່າງຍືນຍັນຫຼັກຖານຂອງຕົນຢ່າງສຸດທ້າຍທຸກປະການ.

Verse 20

प्रष्टव्यास्ते विशेषेण स्थिता मूर्तिधराश्च ते । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानित्युक्त्वा चतुरोऽपि तान्

ແລ້ວ (ອາຈານ) ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຖາມພວກເຂົາໂດຍພິເສດ—ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ນີ້ໃນຮູບກາຍ ແລະມີຄວາມຮູ້ອັນເປັນຫຼັກຖານ.» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງຊີ້ນຳໃຫ້ທັງສີ່ຄົນໄປສອບຖາມ.

Verse 21

विधिविष्णू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्व्वत्र प्रतिष्ठा परमामिताः । यूयं वदत विश्रब्धं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ວາງພິທີ) ແລະ ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: «ພຣະເວດາເປັນຫຼັກຖານອັນສູງສຸດທົ່ວທຸກແຫ່ງ ເປັນຖານຮາກທີ່ຫາສິ່ງໃດເທົ່າທຽມບໍ່ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເວົ້າໂດຍບໍ່ລັງເລ: ຕັດຕະວະອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ໜຶ່ງດຽວນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?»

Verse 22

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाचं पुनस्ते हि ऋगादयः । अवदंस्तत्त्वतः सर्व्वे संस्मरतो परं प्रभुम्

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງທັງສອງແລ້ວ ພຣະເວດາຣິກ ແລະ ພຣະເວດາອື່ນໆ ກໍໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນອີກຄັ້ງ—ແຕ່ລະພຣະເວດາກ່າວຄວາມຈິງຕາມທີ່ເປັນ—ໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.

Verse 23

यदि मान्या वयन्देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्सन्देहभेदकम्

«ຖ້າພວກເຈົ້ານັບຖືພວກເຮົາສອງອົງເປັນເທວະຜູ້ມີອຳນາດ ຜູ້ກະທຳການສ້າງແລະການຄົງຢູ່, ເຊັ່ນນັ້ນພວກເຮົາຈະກ່າວຫຼັກຖານອັນເປັນປະມານ ເພື່ອຕັດຄວາມສົງໄສຂອງພວກເຈົ້າ»

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तविधिमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ सुरौ श्रुतीः । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किन्तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຟັງວິທີການຕາມທີ່ສຣຸຕິສອນໄວ້ແລ້ວ, ເທວະທັງສອງນັ້ນຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ສຣຸຕິວ່າ: ‘ສິ່ງທີ່ທ່ານກ່າວແມ່ນຫຼັກຖານອ້າງອີງສໍາລັບພວກເຮົາ; ແຕ່ຂໍໃຫ້ກ່າວຕັດຕະວະ (ສັດຈະທຳ) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລະຄົບຖ້ວນ’»។

Verse 25

ऋग्वेद उवाच । यदन्तस्स्थानि भूतानि यतस्सर्व्वम्प्रवर्त्तते । यदाहुः परमन्तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ຣິກເວດາ ກ່າວວ່າ: ສິ່ງທີ່ສັດທັງປວງອາໄສຢູ່ພາຍໃນ, ຈາກສິ່ງນັ້ນຈັກກະວານທັງມວນເກີດຂຶ້ນ, ແລະບັນດິດເອີ້ນວ່າ «ຄວາມຈິງສູງສຸດ»—ພຣະຣຸດຣະ ພຽງອົງດຽວ ແທ້ໆ.

Verse 26

यजुर्वेद उवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं खलु नस्स एकः सर्व्वदृक् छिवः

ຢະຊຸຣເວດາ ກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອີສະວອນ ຜູ້ຖືກນະມັດສະການດ້ວຍຍັດຍາທັງປວງ ແລະດ້ວຍໂຍກະດ້ວຍ—ພຣະອົງດຽວນັ້ນແມ່ນມາດຕະຖານແທ້ ແລະເປັນຫຼັກຮູ້ຂອງພວກເຮົາ; ພຣະອົງແມ່ນພຣະສິວະ ຜູ້ເຫັນທຸກສິ່ງ.

Verse 27

सामवेद उवाच । येनेदम्भ्रम्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिन्त्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यम्बकः परः

ສາມະເວດາ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ຈັກກະວານນີ້ເຄື່ອນໄຫວ ແລະຫມຸນວຽນ, ຜູ້ທີ່ໂຍຄີທັງຫຼາຍພິຈາລະນາໃນສະມາທິ, ແລະໂດຍລັດສະຫມີຂອງພຣະອົງໂລກຈຶ່ງສ່ອງໄສ—ພຣະອົງດຽວນັ້ນແມ່ນ ຕຣະຍັມບະກະ ຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 28

अथर्ववेद उवाच । यं प्रपश्यन्ति देवेशम्भक्त्यनुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतः परम्

ອະຖັຣວະເວດາ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ຄົນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ພຣະອົງນັ້ນເຂົາເອີ້ນວ່າ ກາຍວັລຍະ ອົງດຽວ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສົມບູນ): ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກີນພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ ແລະທຸກຂ໌ທັງມວນ.

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्यातीवमायाविमोहितौ । स्मित्वाहतुर्विधिहरी निगमांस्तान्विचेतनौ

ນັນດີອິສະວະຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະພຣະມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ ໄດ້ຍິນຄໍາສອນທີ່ສຣຸຕິປະກາດ ກໍຖືກມາຍາຫຼອກລວງຢ່າງແຮງ; ພວກເຂົາຍິ້ມ ແລະດັ່ງຄົນຂາດສະຕິ ຈຶ່ງເລີ່ມໂຕ້ຖຽງຕໍ່ຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງເວດນັ້ນເອງ।

Verse 30

विधिहरी ऊचतुः । हे वेदाः किमिदं यूयम्भाषन्ते गतचेतनाः । किञ्जातं वोऽद्य सर्व्वं हि नष्टं सुवयुनं परम्

ພຣະພຣະມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ເວດາທັງຫຼາຍ! ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າຄືຄົນຂາດສະຕິ? ມື້ນີ້ເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າ? ຫຼືວ່າປັນຍາອັນສູງສຸດ ແລະດີເລີດຂອງພວກເຈົ້າທັງໝົດ ສູນຫາຍໄປແລ້ວ?»

Verse 31

कथम्प्रमथनाथोऽसौ रममाणो निरन्तरम् । दिगम्बरः पीतवर्णो शिवया धूलिधूसरः

«ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປຣະມະຖະນັ້ນ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະອົງຊົມຊື່ນໃນລີລາອັນທິບພະ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ? ພຣະອົງເປັນຜູ້ນຸ່ງຟ້າ (ດິກັມບະຣະ), ມີສີທອງ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍການຢູ່ຄຽງພຣະສີວາ ຈຶ່ງຖືກຝຸ່ນຄຸ້ມກາຍ.»

Verse 32

विरूपवेषो जटिलो वृषगो व्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

«ພຣະອົງສວມເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ເບິ່ງປະຫຼາດ, ມີຜົມຈັດາ, ຂີ່ງົວວຶສະພະ, ແລະປະດັບດ້ວຍງູ. ແຕ່ພຣະອົງກໍໄດ້ບັນລຸພາວະແຫ່ງພຣະພຣະມັນສູງສຸດ; ແລ້ວຈະມີທີ່ໃດທີ່ພຣະອົງຈະຂາດຈາກການສັມພັນກັບ “ນັ້ນ” (ພຣະພຣະມັນ) ໄດ້? »

Verse 33

इत्युदीरितमाकर्ण्य प्रणवः सर्वगस्तयोः । अमूर्तो मूर्तिमान्प्रीत्या जृम्भमाण उवाच तौ

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ສອງພຣະອົງ—ຜູ້ແຜ່ຊາຍໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ—ໄດ້ກ່າວໄວ້, ພຣະນະວະ (ໂອມ) ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທົ່ວສັບພະສິ່ງ, ແມ່ນແທ້ວ່າບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ເນື່ອງດ້ວຍພຣະກະລຸນາຈຶ່ງຮັບຮູບ, ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ກໍຂະຫຍາຍພຣະອົງ ແລ້ວກ່າວກັບພວກເຂົາທັງສອງ।

Verse 34

प्रणव उवाच । न हीशो भगवाञ्छक्त्या ह्यात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

ພຣະນະວະກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າອີສະ (Īśa) ຜູ້ເປັນພຣະພະຄະວານ ບໍ່ເຄີຍຄົວຄືນກັບພະລັງງານໃດໆທີ່ແຍກອອກຈາກພຣະອາຕະມັນຂອງພຣະອົງ. ບາງຄັ້ງ ຣຸດຣະ—ຮະຣະ ຜູ້ຊົງຮູບເພື່ອລີລາອັນທິບຍະ—ກໍສະໜຸກສະໜານດ້ວຍສັກຕິອັນເກີດຈາກພຣະອົງເອງ.

Verse 35

असौ हि परमेशानस्स्वयंज्योतिस्सनातनः । आनन्दरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागन्तुकी शिवा

ພຣະອົງນັ້ນແທ້ໆແມ່ນພຣະປະຣະເມສານ (Parameśāna) ຜູ້ເປັນແສງສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະດໍາລົງນິລັນດອນ. ສັກຕິຂອງພຣະອົງ—ພຣະສີວາ (Śivā) ຜູ້ມີສະພາບເປັນຄວາມປິຕິສຸກ—ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ມາຈາກພາຍນອກ ແຕ່ເປັນສ່ວນໃນພຣະອົງເອງ.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवमुक्तोऽपि तदा विधेर्विष्णोश्च वै तदा । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकण्ठस्यैव मायया

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ແມ່ນແມ່ນວ່າໄດ້ກ່າວແລ້ວຢ່າງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນຄວາມບໍ່ຮູ້ຂອງວິທາຕາ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະພຣະວິສະນຸ ກໍບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ເພາະເປັນໄປດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະສຣີກັນຖະ (ພຣະສິວະ) ນັ້ນເອງ.

Verse 37

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरन्तरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदन्तरम्

ຕໍ່ມາ ລະຫວ່າງທັງສອງນັ້ນ ມີແສງສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ຫຼວງປາກົດ ເຕີມເຕັມດ້ວຍລັດສະຫມີຂອງຕົນ ທົ່ວຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຟ້າແລະດິນ।

Verse 38

ज्योतिर्मण्डलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । विधिक्रतुभ्यां तत्रैव महाद्भुततनुर्मुने

ໂອ ມຸນີ, ຢູ່ນັ້ນເອງ—ໃນກາງມະນະດົງແຫ່ງແສງ—ປາກົດຮູບອົງຄົນ ມີກາຍອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ຈັດລຽງ) ແລະ ກຣະຕຸ ໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ।

Verse 39

प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । आवयोरन्तरे कोऽसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम्

ແລ້ວພຣະອົງກໍລຸກໄຟແຫ່ງໂທສະ ເຜົາຫົວທີ່ຫ້າຂອງພຣະພຣະຫມາ. “ລະຫວ່າງພວກເຮົາສອງອົງ ຜູ້ໃດແທ້ຈະຮັບຮູບມະນຸດ ແລະກ້າຢືນເປັນຄົນກາງ?”

Verse 40

विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स त्रिविलोचनः । दृष्टः क्षणेन च महापुरुषो नीललोहितः

ໃນຂະນະທີ່ພຣະພຣະຫມາ (ວິທິ) ຍັງກໍາລັງຄິດພິຈາລະນາເພື່ອຮູ້ແຈ້ງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕານັ້ນ ກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນພິບຕາ—ເປັນມະຫາບຸລຸດ “ນີລະໂລຫິຕະ” ຣຸດຣະສີຟ້າປົນແດງ.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । नीललोहित जाने त्वां मा भैषीश्चन्द्रशेखर । भालस्थलान्मम पुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ນີລະໂລຫິຕະ, ຂ້າຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ຈັນທຣະເສກະຣະ. ໃນການກ່ອນ ຈາກບ່ອນໜ້າຜາກຂອງຂ້າ, ພຣະອົງ—ຣຸດຣະ—ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ.”

Verse 43

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोऽसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षाङ्करोमि ते

«ເນື່ອງຈາກການຮ້ອງໄຫ້ຂອງເຈົ້າ ຂ້າເຄີຍປະທານນາມ ‘ຣຸດຣະ’ ໃຫ້ເຈົ້າແຕ່ກ່ອນ. ບັດນີ້ ລູກເອີຍ ຈົ່ງມາພຶ່ງພາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ; ຂ້າຈະປົກປ້ອງເຈົ້າແນ່ນອນ»।

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । चुकोपातीव च तदा कुर्वन्निव लयम्मुने

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ອົງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງຂອງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລ້ວ ໃນຂະນະນັ້ນພຣະອົງຮູ້ສຶກດຸດັນດັ່ງກຳລັງໂກດ, ໂອ ມຸນີ—ປານດັ່ງຈະນຳການລະລາຍສິ້ນໂລກມາເຖິງ।

Verse 45

स कोपतस्समुत्पाद्य पुरुषं भैरवं क्वचित् । प्रज्वलन्तं सुमहसा प्रीत्या च परमेश्वरः

ແລ້ວໃນຄວາມໂກດອັນດຸຮ້າຍຂອງພຣະອົງ, ພຣະປະເມສວຣະໄດ້ປະກົດສັດຕະບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງ—ໄພຣະວະ—ຜູ້ລຸກໄຫມ້ດ້ວຍຮັດສະມີອັນມະຫາສານ; ແລະພຣະອົງຜູ້ປິຕິ ໄດ້ທອດພຣະເນດດ້ວຍຄວາມໂປດປານຕໍ່ການປາກົດນັ້ນ।

Verse 46

ईश्वर उवाच । प्राक्च पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ແຕ່ກ່ອນ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວນັ້ນ (ພຣະພຣະຫມາ) ຄວນຖືກເຈົ້າລົງໂທດ, ໂອ ກາລະໄພຣະວະ. ເຈົ້າຈະປົກຄອງດັ່ງເວລາເອງ; ແທ້ຈິງ ເຈົ້າແມ່ນຈອມກະສັດແຫ່ງກາລະ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າແມ່ນ ກາລະຣາຊາ»។

Verse 47

विश्वं भर्तुं समर्थोसि भीषणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोऽपि ततस्त्वं कालभैरवः

ເຈົ້າມີພະລັງອັນສົມບູນໃນການອຸ້ມຊູໂລກທັງປວງ; ເນື່ອງຈາກຄວາມນ່າຢ້ານກົວອັນຂຶ້ນຊື່ ເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ໄພຣະວະ”. ແມ່ນແຕ່ ກາລະ (ເວລາ) ກໍຍັງຫວາດຫວັນຕໍ່ເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າແມ່ນ “ກາລະໄພຣະວະ” ຜູ້ຂ້າມແລະຄອບຄອງເວລາ.

Verse 48

आमर्दयिष्यति भवान्रुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्यातिं ततस्सर्वत्र यास्यसि

ເນື່ອງຈາກເມື່ອເຈົ້າໂກດ ເຈົ້າຈະບີບຂະຍີ້ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະໂດງດັງທົ່ວທຸກແຫ່ງດ້ວຍນາມ “ອາມັຣດະກະ” (ຜູ້ບີບຂະຍີ້).

Verse 49

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यसि तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຈະກິນກຳຈັດບາບຂອງຜູ້ມີພັກດີຢ່າງທັນທີ ດັ່ງນັ້ນນາມຂອງພຣະອົງຈະເປັນ «ປາປະພັກຊະນະ»—ຜູ້ກິນບາບ.

Verse 50

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्व्वाभ्योऽहि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

ໂອ ກາລະຣາຊາ (ຈອມເຈົ້າແຫ່ງເວລາແລະຄວາມຕາຍ) ກາຊີແມ່ນເມືອງແຫ່ງມຸກຕິຂອງເຮົາ ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າສະຖານທີ່ສັກສິດທັງປວງ. ແລະເຫນືອເມືອງນັ້ນ ເຈົ້າມີອຳນາດປົກຄອງຢູ່ເສມອ້າຍ।

Verse 51

तत्र ये पातकिनरास्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं च तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີບາບ, ພຣະອົງຜູ້ດຽວຄືຜູ້ຕັດສິນທີ່ແທ້ຈິງ. ແລະ ພຣະຈິດຣະຄຸບຕະ ຈະບັນທຶກກຳຂອງພວກເຂົາ ທັງທີ່ເປັນກຸສົນ ແລະ ອະກຸສົນ.

Verse 52

नन्दीश्वर उवाच । एतान्वरान्प्रगृह्याथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च विधेश्शिरः

ພຣະນັນທີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: "ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ, ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະກາລະໄພຣະວະ ໄດ້ໃຊ້ປາຍເລັບມືຊ້າຍ ຕັດພຣະສຽນຂອງພຣະວິທິ (ພຣະພົມ)."

Verse 53

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निन्दा तच्छिन्नम्पञ्चमं शिरः

ເມື່ອອະໄວຍະວະໃດໜຶ່ງເຮັດຜິດ, ການລົງໂທດແມ່ນມີໄວ້ສຳລັບອະໄວຍະວະນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະສຽນທີຫ້າທີ່ໄດ້ກ່າວຄຳໝິ່ນປະໝາດ ຈຶ່ງຖືກຕັດອອກ.

Verse 54

अथ च्छिन्नं विधिशिरो दृष्ट्वा भीततरो हरिः । शातरुद्रियमन्त्रैश्च भक्त्या तुष्टाव शङ्करम्

ຈາກນັ້ນ ພຣະຫະລິ (ພຣະວິສນຸ), ເມື່ອເຫັນພຣະສຽນທີ່ຖືກຕັດຂອງພຣະວິທິ (ພຣະພົມ), ກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ; ແລະ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ພຣະອົງໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະ ໂດຍໃຊ້ມົນສັດຕະຣຸດທຣີຍະ.

Verse 56

परब्रह्म शिवः साक्षात्सच्चिदानन्दलक्षणः । परमात्मा गुणातीत इति ज्ञानमवापतुः

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຄວາມຮູ້ອັນແທ້ວ່າ ພຣະສິວະແມ່ນປະຣະພຣະພຣະຫມັນໂດຍກົງ ມີລັກສະນະ ສັດ-ຈິດ-ອານັນທະ; ແລະເປັນປະຣະອາດຕະມາ ເຫນືອກວ່າກຸນະທັງປວງ।

Verse 57

सनत्कुमार सर्वज्ञ शृणु मे परमं शुभम् । यावद्गर्वो भवेत्तावज्ज्ञानगुप्तिर्विशेषतः

ໂອ ສະນັດກຸມາຣ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ຈົ່ງຟັງຄຳແນະນຳອັນມົງຄຸນສູງສຸດຂອງຂ້າ: ຕາບໃດທີ່ຄວາມຍໂສຍັງມີ ປັນຍາແທ້ຈະຖືກປິດບັງໂດຍພິເສດ।

Verse 58

त्यक्त्वाभि मानं पुरुषो जानाति परमेश्वरम् । गर्विणं हन्ति विश्वेशो जातो गर्वापहारकः

ເມື່ອມະນຸດລະທິ້ງອະຫັງກາຣ (ຄວາມຖືຕົນ) ຈຶ່ງຮູ້ຈັກປະຣເມສະວະຣະຢ່າງແທ້ຈິງ. ວິສເວສະ (ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ) ທຳລາຍຜູ້ຍໂສ; ພຣະອົງປາກົດເປັນຜູ້ກຳຈັດຄວາມຍໂສ।

Verse 59

अथ विष्णुविधी ज्ञात्वा विगर्वौ परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभून्महादेवोऽकरोत्तावभयौ प्रभुः

ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ມະຫາເທວະ ໄດ້ເຂົ້າໃຈການປະພຶດແລະເຈດຕະນາຂອງ ວິສນຸ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ເຫັນວ່າເຂົາເຈົ້າຖ່ອມຕົນຈາກຄວາມຍໂສ ຈຶ່ງພຣະອົງເມດຕາປຣານີ; ແລະພຣະອົງປະທານອະພະຍະແກ່ທັງສອງ।

Verse 60

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवन्तं कपर्दिनम्

ເມື່ອປອບໃຈທັງສອງແລ້ວ ມະຫາເທວະ—ຜູ້ປິຕິ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ກົ້ມກາບອຸທິດຕົນ—ໄດ້ກ່າວເຖິງຮູບປາກົດອື່ນຂອງພຣະອົງ: ພະໄພຣະວະ ອົງຜູ້ມີຜົມມັດເປັນປອກ.

Verse 61

महादेव उवाच । त्वया मान्यो विष्णुरसौ तथा शतधृतिः स्वयम् । कपालम्वैधसम्वापि नीललोहित धारय

ພຣະມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າພຶງເຄົາລົບພຣະວິສນຸ ແລະພຣະສະຕະທຶຣຕິ (ພຣະພຣະຫມາ) ດ້ວຍຕົນເອງ. ແລະໂອ ນີລະໂລຫິຕະ, ເຈົ້າຈົ່ງຖືກະໂຫຼກທີ່ເປັນຂອງໄວທະສະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄວ້ດ້ວຍ»។

Verse 62

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शय । चर त्वं सततं भिक्षां कपालव्रतमाश्रितः

ເພື່ອຊຳລະບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ ແລະເພື່ອສະແດງແບບຢ່າງແກ່ໂລກ ຈົ່ງຮັບວຣະຕະນີ້. ຈົ່ງເດີນທາງຢູ່ເສມອ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດທຸກເວລາ ໂດຍຖືກປະຕິບັດກະປາລະວຣະຕະ (ວຣະຕະຖືກກະໂຫຼກ)។

Verse 63

इत्युक्त्वा पश्यतस्तस्य तेजोरूपः शिवोऽब्रवीत् । उत्पाद्य चैकां कन्यान्तु ब्रह्महत्याभिविश्रुताम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສິວະຜູ້ປາກົດເປັນປະກາຍແຫ່ງຕະເຈົາ ໄດ້ຕັດກັບເຂົາໃນຂະນະທີ່ເຂົາຈ້ອງເບິ່ງ. ແລະພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດສາວນ້ອຍຄົນດຽວ ຜູ້ມີຊື່ສຽງວ່າ «ພຣະຫມະຫັດຍາ» ຄືບາບທີ່ຖືກປະກອບເປັນຮູບຄົນແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ।

Verse 64

यावद्वाराणसीन्दिव्याम्पुरीमेषां गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणम्

«ຕາມທີ່ພວກເຂົາຍັງເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນອັນທິບພະ ວາຣານາສີ ຢູ່ເທົ່າໃດ ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຕາມຫຼັງ “ກາລະ” ອັນນ່າຢ້ານ (ຄວາມຕາຍ) ໂດຍຮັບຮູບອັນດຸຮ້າຍ»।

Verse 65

सर्वत्र ते प्रवेशोऽस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । वाराणसीं यदा गच्छेत्तन्मुक्तां भव तत्क्षणात्

«ເຈົ້າມີສິດເຂົ້າໄປໄດ້ທຸກແຫ່ງ ເວັ້ນແຕ່ນະຄອນວາຣານາສີ. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າໄປຮອດວາຣານາສີ ຈົ່ງເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ) ໃນທັນທີ.»

Verse 66

नन्दीश्वर उवाच । नियोज्य तामिति तदा ब्रह्महत्यां च ताम्प्रभुः । महाद्भुतश्च स शिवोऽप्यन्तर्धानमगात्ततः

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຈັດສົ່ງນາງ—ພຣະຫມະຫັດຍາ—ໃຫ້ໄປຕາມທາງທີ່ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ພຣະສິວະຜູ້ອັນນ່າອັດສະຈັນ ກໍເສື່ອມຫາຍໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ।

Verse 99

भीतो हिरण्यगर्भोऽपि जजाप शतरुद्रियम् । इत्थं तौ गतगर्वौ हि संजातौ तत्क्षणान्मुने

ແມ່ນແຕ່ຫິຣັນຍະຄັຣພະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ກໍໄດ້ສວດສະຕະຣຸດຣີຍະ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທັງສອງກໍກາຍເປັນຜູ້ຫມົດຄວາມຈອງຫອງ।

Verse 416

त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः । हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा विहसन्प्राह मोहितः

ພຣະອົງຜູ້ຖືຕຣິຊູນ ມີດວງຕາຢູ່ກາງໜ້າຜາກ ແລະປະດັບດ້ວຍນາກກັບຈັນທຣາເສັ້ຽວ; ຫິຣັນຍະຄັຣພະ (ພຣະພຣະຫມາ) ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ກໍຫົວເບົາໆ ແລະເວົ້າອອກມາດ້ວຍຄວາມຫຼົງ।