Vṛṣeśākhya-Śivāvatāra and the Initiation of the Kṣīrasāgara-Manthana (Churning of the Milk Ocean)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्राज्ञ वृषेशाख्यं मुनीश्वर । शिवावतारं सल्लीलं हरिगर्वहरं वरम्

ນັນດີອິສວະຣະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ບຸດຜູ້ສະຫລາດຂອງພຣະພຣະຫມາ—ໂອ ມະຫາມຸນີ ວຶເສຊະ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເຖິງອະວະຕານອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ ເຕັມໄປດ້ວຍລີລາທິບ ແລະເປັນຜູ້ຫັກລ້າງຄວາມຈອງຫອງຂອງຮະຣິ (ວິສນຸ)»។

Verse 2

पुरा देवासुराः सर्वे जरामृत्युभयार्दिताः । परस्परं च संधाय रत्नान्यादित्सवोऽभवन्

ໃນການກ່ອນເກົ່າ ທັງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ ທັງປວງ ຖືກບີບຄັ້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມແກ່ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ທຳສັນຍາຮ່ວມກັນ ແລະຄວາມປາຖະໜາແຮງກ້າເພື່ອໄດ້ຮັບຣັດນະອັນທິບ ກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈພວກເຂົາ.

Verse 3

ततः सुराऽसुराः सर्वे क्षीरोदं सागरोत्तमम् । उद्यता मथितुं तं च बभूवुर्मुनि नन्दन

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເທວະແລະອະສຸຣະທັງປວງ—ໂອ ບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງມຸນີ—ກໍພ້ອມໃຈກັນ ເພື່ອກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມອັນປະເສີດນັ້ນ.

Verse 4

आसञ्छुचिस्मितास्सर्वे केनेदं मन्थनं भवेत् । स्वकार्यसिद्धये तस्य ब्रह्मन्निति सुरासुराः

ພວກເຂົາທັງໝົດນັ່ງລົງ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອັນບໍລິສຸດແລະອ່ອນໂຍນ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ການກວນນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍຜູ້ໃດ? ຈົ່ງບອກເຮົາເຖີດ ເພື່ອໃຫ້ພາລະກິດຂອງຜູ້ນັ້ນສຳເລັດ»—ດັ່ງນັ້ນເທວະແລະອະສຸຣະກ່າວ.

Verse 5

तदा नभोगता वाणी मेघगम्भीरनिस्वना । उवाच देवान्दैत्यांश्च श्वासयन्तीश्वराज्ञया

ໃນເວລານັ້ນ ມີສຽງໜຶ່ງດັງກ້ອງໃນຟ້າ ເລິກແລະກັງວານດັ່ງສຽງເມກຟ້າຮ້ອງ. ສຽງນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບເທວະແລະໄດຕະ ໂດຍປອບໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອິສວະຣະຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 6

नभोवाण्युवाच । हे देवा असुराश्चैव मन्थध्वं क्षीरसागरम् । भवताम्बलबुद्धिर्हि भविष्यति न संशयः

ສຽງຈາກຟ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະ ແລະ ອະສຸຣະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຮ່ວມກັນກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ. ດ້ວຍການນີ້ ພະລັງ ແລະ ຈິດໃຈມັ່ນຄົງຈະເກີດຂຶ້ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 7

मन्दरं चैव मन्थानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । मिथस्सर्वे मिलित्वा तु मंथनं कुरुतादरात्

«ໃຫ້ເອົາພູມັນດະຣະເປັນໄມ້ກວນ ແລະ ໃຫ້ເອົານາກວາສຸກີເປັນເຊືອກ. ແລ້ວພວກເຈົ້າທັງໝົດ ຈົ່ງຮ່ວມແຮງກັນ ກວນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະຄວາມພາກພຽນ»។

Verse 8

नन्दीश्वर उवाच । नभोगता तदा वाणीं निशम्याथ सुरासुरः । उद्योगं चक्रिरे सर्वे तत्कर्तुं मुनिसत्तम

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນທີ່ກ້ອງກັງວານໃນຟ້າ ພວກເທວະແລະອະສຸຣະທັງໝົດກໍລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັນ ເພື່ອຈັດການໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຖືກສັ່ງ»។

Verse 9

सुसन्धायाखिलास्ते वै मन्दरम्पर्वतोत्तमम् । कनकाभं च सरलं नानाशोभार्चितं ययुः

ເມື່ອພວກເຂົາຕົກລົງກັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ທຸກຄົນກໍອອກເດີນທາງໄປຫາພູມັນດະຣະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງພູທັງປວງ—ຮູບຮ່າງຕົງງາມ ສີຄຳສະຫວ່າງ ແລະ ປະດັບດ້ວຍສະເໝີສະໄໝຫຼາກຫຼາຍ.

Verse 10

सुप्रसाद्य गिरीशं तं तदाज्ञप्ताः सुरासुराः । बलादुत्पाटयामासुर्नेतुकामाः पयोऽर्णवम्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາປະນີປະນອມພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ຈົນພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະ ພາຍໃຕ້ພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ພວກເທວະແລະອະສຸຣະໄດ້ຖອນພູນັ້ນອອກດ້ວຍກຳລັງ ເພື່ອນຳໄປຫາມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ.

Verse 11

भुजैरुत्पाट्य ते सर्व्वे जग्मुः क्षीरार्णव पुरे । अशक्ता अभवंस्तत्र तमानेतुं हतौजसः

ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ໃຊ້ແຂນຂອງຕົນສະກັດດຶງອອກ ແລ້ວໄປຍັງນະຄອນໃນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ. ແຕ່ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາກັບອ່ອນແຮງ ພະລັງຖືກທຳລາຍ ແລະບໍ່ອາດນຳລາວກັບຄືນໄດ້.

Verse 12

तद्भुजैस्स परिभ्रष्टः पतितो मंदरो गिरिः । सहसातिगुरुस्सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

ຖືກກຳລັງແຂນຂອງພຣະອົງຕີກະແທກໃຫ້ຫຼຸດອອກ ພູມັນທະຣາກໍລື່ນຈາກທີ່ຕັ້ງແລະຕົກລົງທັນທີ ດ້ວຍນ້ຳໜັກອັນມະຫາສານກະແທກລົງໃສ່ເທວະແລະໄດຕະຢ່າງແນ່ນອນ।

Verse 13

एवम्भग्नोद्यमा भग्नाः सम्बभूवुस्सुरासुरा । चेतनाः प्राप्य च ततस्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

ດັ່ງນັ້ນ ເທວະແລະອະສຸຣະຜູ້ທີ່ຄວາມພະຍາຍາມຖືກທຳລາຍ ກໍກາຍເປັນຜູ້ແຕກພ່າຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ। ແລ້ວເມື່ອໄດ້ສະຕິຄືນມາ ພວກເຂົາກໍສັນລະເສີນ «ຈະກະດີອີສະວະຣະ» ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ।

Verse 14

तदिच्छयोद्यतास्सर्वे पुनरुत्थाय तं गिरिम् । निचिक्षिपुर्जले नीत्वा क्षीरोदस्योत्तरे तटे

ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາທັງໝົດລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ຍົກພູນັ້ນໄປ ແລ້ວໂຍນລົງໃນນ້ຳ ນຳໄປວາງໄວ້ທີ່ຝັ່ງເໜືອຂອງທະເລນ້ຳນົມ।

Verse 15

ततस्सुरासुरगणा रज्जुं कृत्वा च वासुकिम् । रत्नान्यादातुकामास्ते ममंथुः क्षीरसागरम्

ຕໍ່ມາ ຝູງເທວະແລະອະສຸຣະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ວາສຸກີເປັນເຊືອກສຳລັບກວນ ແລ້ວກໍກວນທະເລນ້ຳນົມ ເພາະປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບຮັດຕະນະອັນລ້ຳຄ່າ।

Verse 16

क्षीरोदे मथ्यमाने तु श्रीस्स्वर्लोकमहेश्वरी । समुद्भूता समुद्राच्च भृगुपुत्री हरिप्रिया

ເມື່ອທະເລນ້ຳນົມຖືກກວນປັ່ນ ນາງ Śrī ພຣະເທວີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ໄດ້ຜຸດຂຶ້ນຈາກທະເລ. ນາງເກີດຈາກມະຫາສະມຸດ ເປັນທິດາຂອງ Bhṛgu ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງ Hari.

Verse 17

धन्वन्तरिः शशांकश्च पारिजातो महाद्रुमः । उच्चैश्श्रवाश्च तुरगो गज ऐरावतस्तथा

Dhanvantari, ດວງຈັນ, ຕົ້ນ Pārijāta ອັນເປັນມະຫາພຶກສາແຫ່ງສະຫວັນ, ມ້າ Uccaiḥśravas ແລະ ຊ້າງ Airāvata; ທັງໝົດນີ້ແມ່ນບັນດາການປະກົດອັນເທວະພາບທີ່ກ່າວໄວ້ທີ່ນີ້.

Verse 18

सुरा हरिधनु श्शङ्खो गावः कामदुघास्ततः । कौस्तुभाख्यो मणिश्चैव तथा पीयूषमेव च

ຕໍ່ມາປາກົດມີ ສຸຣາ ເຫຼົ້າທິບ, ຄັນທະນູຂອງ Hari, ສັງຂ໌, ຝູງງົວຜູ້ໃຫ້ສົມປາດຖະໜາ, ແກ້ວມະນີ Kaustubha ອັນໂດ່ງດັງ, ແລະ ນ້ຳອະມະຕະ (pīyūṣa) ດ້ວຍ.

Verse 19

पुनश्च मथ्यमाने तु कालकूटं महाविषम् । युगान्तानलभ जातं सुरासुरभयावहम

ແລ້ວເມື່ອກວນປັ່ນຕໍ່ອີກ ພິດ Kālakūṭa ອັນນ່າຢ້ານກົວກໍຜຸດຂຶ້ນ—ເປັນພິດໃຫຍ່ລຸກໄຫມ້ດັ່ງໄຟສິ້ນຍຸກ—ນຳຄວາມຫວາດຫວັນໃຫ້ທັງເທວະແລະອະສຸຣະ.

Verse 20

पीयूषजन्मकाले तु बिन्दवो ये बहिर्गताः । तेभ्यः कान्ता समुद्भूता बह्वयो ह्यद्भुतदर्शनाः

ໃນເວລາທີ່ອະມະຕະ (pīyūṣa) ເກີດຂຶ້ນ ມີຢອດນ້ຳຫຼາຍຢອດໄຫຼອອກມາ. ຈາກຢອດເຫຼົ່ານັ້ນ ເກີດຂຶ້ນນາງສາວຜູ້ສະຫວ່າງໄສຫຼາຍນາງ ນ່າພິສູດຊົມຢ່າງອັດສະຈັນ.

Verse 21

शरत्पूर्णेन्दुवदनास्तडित्सूर्य्यानलप्रभाः । हारकेयूरकटकैर्दिव्यरत्नैरलङ्कृताः

ໃບໜ້າຂອງພວກນາງດັ່ງດວງເດືອນເຕັມດວງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ແລະລັດສະໝີສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ ດັ່ງຕາເວັນ ແລະດັ່ງໄຟລຸກໂຊນ. ພວກນາງປະດັບດ້ວຍອັນມະນີທິບ—ສາຍຄໍ ກຳໄລແຂນ ແລະກຳໄລຂໍ້ມື—ງາມສະຫງ່າດ້ວຍສະຫວ່າງທິບ.

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां विष्णूपद्रववृषावतारवर्णनं नाम द्वाविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 3 ໃນ «ສະຕະຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ບົດທີ 22 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາອະວະຕານເປັນພະວົງວົວ (ວຣິສະ) ຜູ້ລະງັບຄວາມກໍ່ກວນຂອງວິສະນຸ”。

Verse 23

कोटिशस्तास्समुत्पन्नास्त्वमृतात्कामनिस्सृताः । ततोऽमृतं समुत्पन्नं जरामृत्युनिवारणम्

ຈາກອະມຣິຕະນັ້ນ ຄວາມປາຖະໜາໄດ້ພຸ່ງອອກ ແລະເກີດຂຶ້ນເປັນຈຳນວນກໍຕິກໍຕິ. ແລ້ວຈາກຄວາມປາຖະໜາເຫຼົ່ານັ້ນ ອະມຣິຕະກໍເກີດຂຶ້ນອີກ—ເປັນນ້ຳທິບທີ່ຂັດຂວາງຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ.

Verse 24

लक्ष्मीं शंखं कौस्तुभं च खड्गं जग्राह केशवः । जग्राहार्को हयं दिव्यमुच्चैःश्रवसमादरात्

ເກສະວະ (ວິສະນຸ) ໄດ້ຮັບເອົາ ລັກສະມີ, ສັງຂະ, ແກ້ວເກົາສະຕຸບະ ແລະດາບ. ສ່ວນພຣະອາທິດ (ອາຣກະ) ໄດ້ຮັບເອົາມ້າທິບ «ອຸຈໄຈຫສຣະວັສ» (Uccaiḥśravas) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 25

पारिजातं तरुवरमैरावतमिभेश्वरम् । शचीपतिश्च जग्राह निर्जरेशो महादरात

ແລ້ວພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ແລະສາມີຂອງນາງສະຈີ ໄດ້ຮັບເອົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ຕົ້ນປາຣິຊາຕະອັນປະເສີດ ແລະອາຍຣາວະຕະ ຈອມຊ້າງ ຕາມລຳດັບແຫ່ງທິບຍະບັນຊາ।

Verse 26

कालकूटं शशांकं च देवत्राणाय शंकरः । स्वकण्ठे धृतवाञ्छम्भुस्स्वेच्छया भक्तवत्सलः

ເພື່ອປົກປ້ອງເທວະທັງຫຼາຍ ພຣະສັງກະຣະ—ພຣະສຳພູ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ—ໄດ້ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ກັກເກັບພິດກາລະກູດອັນຮ້າຍແຮງໄວ້ໃນພຣະຄໍ ແລະຍັງທົງພຣະຈັນທຣາອີກດ້ວຍ।

Verse 27

दैत्यास्सुराख्यां रमणीमीश्वराज्ञाविमोहिताः । जगृहुः सकला व्यास सर्वे धन्वन्तरिं जनाः

ໂອ ວະຍາສະ, ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ຜ່ານນາງຜູ້ຊື່ ສຸຣາ, ພວກໄດຕະທັງປວງຖືກຫຼອກລວງ ແລະພາກັນຈັບຕົວ ທັນວັນຕະຣິ ພ້ອມກັນທັງໝົດ।

Verse 28

जगृहुर्मुनयस्सर्वे कामधेनुम्मुनीश्वराः । सामान्यतस्त्रियस्ताश्च स्थिता आसन्विमोहिताः

ແລ້ວບັນດາມຸນີທັງປວງ—ຈອມແຫ່ງນັກຕະປະ—ໄດ້ພາກັນຈັບ ກາມະເທນູ. ແຕ່ບັນດາຍິງນັ້ນ ກໍຢືນຢູ່ຕາມປົກກະຕິ ດ້ວຍຄວາມຫຼົງແລະມືດມົນ।

Verse 29

अमृतार्थं महायुद्धं संबभूव जयैषिणाम् । सुराणामसुराणां च मिथः संक्षुब्धचेतसाम्

ເພື່ອໄດ້ອະມຣິຕະ ສົງຄາມໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ໃນຫມູ່ຜູ້ປາຖະໜາໄຊຊະນະ—ລະຫວ່າງເທວະແລະອະສຸຣະ—ເມື່ອຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກກະທົບ ແລະຮ້ອນຮົນຕໍ່ກັນ।

Verse 30

हृतं सोमं च दैतेयैर्बलाद्देवान्विजित्य च । बलिप्रभृतिभिर्व्यास युगान्ताग्न्यर्कसुप्रभैः

ໂອ ວະຍາສະ, ດ້ວຍກຳລັງ ພວກໄດຕະຍະໄດ້ຊະນະເທວະ ແລະຍັງຊິງເອົາໂສມະໄປດ້ວຍ; ຜູ້ກ້າແຂງ ເລີ່ມຈາກບາລີ ສ່ອງສະຫວ່າງນ່າຢ້ານ ດັ່ງໄຟທ້າຍກະລະປະ ແລະດັ່ງຕາເວັນລຸກໂຊນ।

Verse 31

देवाश्शंकरमापन्ना विह्वलाश्शिवमायया । सर्वे शक्रादयस्तात दैतेयैरर्दिता बलात्

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເທວະທັງປວງ—ອິນທະຣະ ແລະອື່ນໆ—ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະເຮັດໃຫ້ຫຼົງງົດ ແລະຖືກໄດຕະຍະກົດດັນດ້ວຍກຳລັງ, ຈຶ່ງໄປພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະ।

Verse 32

ततस्तदमृतं यत्नात्स्त्रीस्वरूपेण मायया । शिवाज्ञया रमेशेन दैत्येभ्यश्च हृतम्मुने

ຕໍ່ມາ ໂອ ມຸນີ, ອະມຣິຕະນັ້ນ ຖືກຣາເມສະ (ວິສນຸ) ຊິງເອົາຢ່າງລະມັດລະວັງຈາກພວກອະສຸຣະ, ໂດຍຄຳສັ່ງຂອງພຣະສິວະ ແລະໂດຍມາຍາທິບ ປ່ຽນເປັນຮູບສະຕຣີ।

Verse 33

अपाययत्सुरांस्तांश्च मोहिनीस्त्रीस्वरूपधृक् । मोहयित्वा सुरान्सर्वान्हरिर्मायाविनां वरः

ພຣະຫຣິ ຖືຮູບໂມຫິນີ ຮູບສະຕຣີຜູ້ຊັກນຳໃຫ້ຫຼົງ ໄດ້ໃຫ້ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນດື່ມ; ແລະເມື່ອເຮັດໃຫ້ເທວະທັງປວງຫຼົງງົດແລ້ວ, ພຣະຫຣິ—ຜູ້ເລີດໃນມາຍາ—ກໍສຳເລັດກິດຂອງພຣະອົງ।

Verse 34

गत्वा निकटमेतस्या ऊचिरे दैत्यपुंगवाः । पाययस्व सुधामेतां मा भूद्भेदोऽत्र पंक्तिषु

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃກ້ນາງ, ບັນດາໄດຕະຍະຜູ້ເລີດໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງໃຫ້ທຸກຄົນດື່ມສຸທານີ້, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກ ຫຼືການຂັດແຍ້ງໃນແຖວນັ່ງທີ່ນີ້.”

Verse 35

एतदुक्त्वा ददुस्तस्मै विष्णवे छलरूपिणे । ते दैत्या दानवाः सर्वे शिवमायाविमोहिताः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ດາຍຕະ ແລະ ດານະວະທັງປວງ—ຜູ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະເຮັດໃຫ້ຫຼົງ—ໄດ້ມອບ (ຂອງຖວາຍ/ພອນ) ໃຫ້ແກ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ຮັບຮູບແບບຫຼອກລວງ.

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे दृष्ट्वा स्त्रियो दानवपुंगवाः । अनयन्नमृतोद्भूता यथास्थानं यथासुखम्

ໃນຂະນະນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນບັນດາຍິງ, ດານະວະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ—ຜູ້ເກີດຂຶ້ນຈາກ (ການກວນເພື່ອ) ອະມຣິຕະ—ໄດ້ນຳນາງໆໄປຕາມທີ່ຢູ່ອັນເໝາະສົມ ແລະ ຕາມຄວາມສະດວກສະບາຍ.

Verse 37

तासाम्पुराणि दिव्यानि स्वर्गाच्छगुणान्यपि । घोरैर्यन्त्रैस्सुगुप्तानि मयमायाकृतानि च

ທີ່ພັກອາໄສເກົ່າແກ່ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນທິບພະ ມີຄຸນຄ່າເຫນືອກວ່າສະຫວັນດ້ວຍ ແລະຖືກປົກປິດຢ່າງແນ່ນຫນາດ້ວຍຍັນຕຣາປ້ອງກັນອັນນ່າຢ້ານ—ອັນຖືກປັ້ນແຕ່ງດ້ວຍມາຍາອັນອັດສະຈັນຂອງມາຍາເຊັ່ນກັນ।

Verse 38

सुरक्षितानि सर्वाणि कृत्वा युद्धाय निर्ययुः । अस्पृष्टवक्षसो दैत्याः कृत्वा समयमेव हि

ເມື່ອພວກເຂົາຈັດການປ້ອງກັນທຸກຢ່າງໃຫ້ປອດໄພແລ້ວ ກໍອອກໄປສູ່ສົງຄາມ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກໄດຕະຍະ—ຮັກສາອົກໃຫ້ບໍ່ຖືກບາດເຈັບ—ໄດ້ກຳນົດຂໍ້ຕົກລົງແລະເວລາສຳລັບການປະລະກັນຕາມນັ້ນ.

Verse 39

न स्पृशामः स्त्रियश्चेमा यदि देवैर्विनिर्जिताः । इत्युक्त्वा ते महावीरा दैत्यास्सर्वे युयुत्सवः

“ພວກເຮົາຈະບໍ່ແຕະຕ້ອງຍິງເຫຼົ່ານີ້ ຖ້າແທ້ວ່ານາງຖືກເທວະດາຊະນະຫຼືຄຸ້ມຄອງ” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກໄດຕະຍະວິລະບຸລຸດທັງໝົດ—ຜູ້ປາຖະໜາສົງຄາມ—ກໍຕຽມເຂົ້າສູ່ການຮົບ.

Verse 40

सिंहनादन्ततश्चक्रुश्शंखान्दध्मुः पृथक्पृथक् । पूरयन्त इवाकाशं तर्पयन्तो बलाहकान्

ແລ້ວພວກເຂົາຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງໂຕ ແລະແຕ່ລະຄົນກໍ່ເປົ່າສັງຂ໌ຂອງຕົນແຍກກັນ; ດັ່ງກຳລັງເຕີມເຕັມຟ້າອາກາດໃຫ້ລົ້ນ ແລະປານດັ່ງກຳລັງປະໂລມໃຈເມກຝົນໃຫ້ຊື່ນບານ।

Verse 41

युद्धं बभूव देवानामसुरैस्सह भीकरम् । देवासुराख्यमतुलं प्रसिद्धं भुवनत्रये

ສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານກົວໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະ ແລະອະສຸຣະ; ເປັນການປະລະທີ່ຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “ສົງຄາມເທວະ–ອະສຸຣະ” ລືຊາໄປທົ່ວສາມໂລກ।

Verse 42

जयं प्रापुस्सुरास्सर्वे विष्णुना परिरक्षिताः । दैत्याः पलायितास्तत्र हताः सामरविष्णुना

ໂດຍພຣະວິສນຸປົກປ້ອງ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ. ທີ່ນັ້ນ ພວກໄດຕະຍະຫນີກະຈາຍ ແລະໃນສົງຄາມນັ້ນ ຖືກພຣະວິສນຸ ນັກຮົບ ປະຫານ.

Verse 43

दैत्याः संमोहिता देवैर्विष्णुना च महात्मना । हतावशिष्टाः पातालं विविशुर्विवराणि च

ພວກໄດຕະຍະຖືກທວງເທວະ ແລະພຣະວິສນຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ທຳໃຫ້ຫຼົງມົວ. ຜູ້ທີ່ຍັງລອດຈາກການປະຫານ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ປາຕາລະ ຖອຍເຂົ້າໄປໃນຮອຍແຕກໃຕ້ດິນ ແລະຖ້ຳລັບ.

Verse 44

अनुवव्राज तान्विष्णुश्चक्रपाणिर्महाबलः । पातालं परमं गत्वा संस्थितान्भीतभीतवत्

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືຈັກຣະ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ໄດ້ຕາມໄລ່ພວກເຂົາ. ເມື່ອໄປຮອດປາຕາລະອັນເລິກສຸດ ພຣະອົງເຫັນພວກເຂົາຢືນຢູ່ນັ້ນ ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຊ້ອນທັບ.

Verse 45

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु ददर्शामृतसम्भवाः । कान्ताः पूर्णेन्दुवदना दिव्यलावण्यगर्विताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະວິສນຸໄດ້ເຫັນນາງຟ້າຜູ້ງາມ ເກີດຈາກອະມຣິຕະ—ໃບໜ້າດັ່ງຈັນເຕັມດວງ ສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະພູມໃຈໃນຄວາມງາມທິບພະຍາ।

Verse 46

संमोहितः कामबाणैर्लेभे तत्रैव निर्वृतिम् । ताभिश्च वरनारीभिः क्रीडमानो बभूव ह

ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມະທຳໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ ພຣະວິສນຸໄດ້ພົບຄວາມຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ; ແລະໄດ້ຫຼິ້ນສະໜຸກກັບນາງຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນ ຢູ່ໃນການລະເລີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ।

Verse 47

ताभ्य पुत्रानजनयद्विष्णुर्वरपराक्रमान् । महीं सर्वां कंपयतो नानायुद्धविशारदान्

ຈາກນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະວິສນຸໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຜູ້ມີວິລະພະລັງອັນປະເສີດ ຊຳນານໃນຍຸດທະວິທີຫຼາຍປະການ; ອຳນາດຂອງເຂົາເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນທັ້ງປວງສັ່ນໄຫວ।

Verse 48

ततो वै हरिपुत्रास्ते महाबलपराक्रमाः । महोपद्रवमाचेरुस्स्वर्गे भुवि च दुःखदम्

ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງພຣະຫຣິເຫຼົ່ານັ້ນ ມີພະລັງແລະວິລະກຳອັນມະຫາສານ; ເຂົາໄດ້ກໍ່ເກີດຄວາມວຸ່ນວາຍໃຫຍ່ ນຳທຸກໂສກທັງໃນສະຫວັນ ແລະໃນໂລກມະນຸດ।

Verse 49

लोकोपद्रवमालक्ष्य निर्जरा मुनयोऽथ वै । चक्रुर्निवेदनन्तेषां ब्रह्मणे प्रणिपत्य च

ເມື່ອເຫັນຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ຕົກຕໍ່ໂລກທັງປວງ ບັນດາລະສີຜູ້ອະມະຕະໄດ້ກໍ່ການ; ເຂົາໄດ້ກາບນົບພຣະພຣະຫມາ ແລະຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກ ລາຍງານຄວາມທຸກຂອງສັດທັງປວງ।

Verse 50

तच्छ्रुत्वादाय तान्ब्रह्मा ययौ कैलासपर्वतम् । तत्र दृष्ट्वा शिवं देवैः प्रणनाम पुनः पुनः

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຮວບຮວມພວກເຂົາ ແລ້ວໄປຍັງພູໄກລາສາ। ທີ່ນັ້ນເມື່ອເຫັນພຣະສິວະ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ກໍໄດ້ກາບນົບຊ້ຳໆ।

Verse 51

तुष्टाव विविधैस्तोत्रैर्नत स्कन्धः कृताञ्जलिः । जय देव महादेव सर्वस्वामिन्निति ब्रुवन्

ດ້ວຍບ່າກົດຕ່ຳດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສິວະດ້ວຍບົດສະຕູຕິຫຼາຍປະເພດ ກ່າວວ່າ: “ຊະນະແດ່ພຣະເທວະ! ໂອ ມະຫາເທວະ ພຣະອົງແມ່ນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ!”

Verse 52

ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव लोकान्रक्षाखिलान्प्रभो । उपद्रुतान्विष्णुपुत्रैः पातालस्थैर्विकारिभिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງໂລກທັງປວງ. ໂລກທັງຫຼາຍກຳລັງຖືກລົບກວນໂດຍບຸດຂອງພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຢູ່ໃນປາຕາລາ ແລະມີນິໄສຮຸນແຮງຜັນຜວນ.”

Verse 53

नारीष्वमृतभूतासु संसक्तात्मा हरिर्विभो । पाताले तिष्ठतीदानीं रमते हि विकारवान्

ໂອ ພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ, ຮະຣິມີໃຈຜູກພັນຢູ່ກັບຍິງທັງຫຼາຍ ຜູ້ເປັນດັ່ງຮ່າງແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ບັດນີ້ພຣະອົງຢູ່ໃນປາຕາລາ ແລະເພາະຄວາມຜັນຜວນ ຈຶ່ງເພີດເພີນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं बहुस्तुतः शम्भुर्ब्रह्मणा सर्षिनिर्जरैः । लोकसंरक्षणार्थाय विष्णोरानयनाय च

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະສັມພູຖືກສັນລະເສີນຢ່າງຫຼາຍໂດຍພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມດ້ວຍຣິສີ ແລະເທວະອະມະຕະທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງຈຶ່ງກະທຳເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ ແລະເພື່ອນຳພຣະວິສະນຸກັບຄືນມາດ້ວຍ.

Verse 55

ततस्स भगवाञ्छम्भुः कृपासिंधुर्महेश्वरः । तदुपद्रवमाज्ञाय वृषरूपो बभूव ह

ແລ້ວພຣະພະຄະວານ ຊັມພູ—ມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ—ເມື່ອຮູ້ເຖິງໄພພິບັດນັ້ນ ກໍໄດ້ປາກົດເປັນຮູບງົວຜູ້ (ວຶຣະສະ) ເພື່ອປົກປ້ອງ ແລະ ຄ້ຳຈຸນທັມມະ।