अध्याय ४९ — विवाहानुष्ठाने ब्रह्मणः काममोहः (Brahmā’s Enchantment by Desire during the Wedding Rites)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथो ममाज्ञया विप्रैस्संस्थाप्यानलमीश्वरः । होमं चकार तत्रैवमङ्के संस्थाप्य पार्वतीम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ຄວນເຄົາລົບໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄຟບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ປະກອບພິທີໂຮມະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໂດຍໃຫ້ປາຣະວະຕີນັ່ງຢູ່ເທິງຕັກຂອງພຣະອົງ।

Verse 2

ऋग्यजुस्साममन्त्रैश्चाहुतिं वह्नौ ददौ शिवः । लाजाञ्जलिं ददौ कालीभ्राता मैनाकसंज्ञकः

ໂດຍສະດຸດມົນຕຣາແຫ່ງ ຣິກ, ຢະຊຸສ ແລະ ສາມ ວິດາ, ພຣະສິວະໄດ້ຖວາຍອາຮຸຕິລົງໃນໄຟອັນສັກສິດ. ຕໍ່ມາ ໄມນາກະ ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ອ້າຍຂອງກາລີ ໄດ້ນໍາຖວາຍ ລາຊາອັນຊະລິ—ກໍາມືເຂົ້າຄົ້ວ ສໍາລັບພິທີມົງຄຸນ.

Verse 3

अथ काली शिवश्चोभौ चक्रतुर्विधिवन्मुदा । वह्निप्रदक्षिणां तात लोकाचारं विधाय च

ຕໍ່ມາ ກາລີ ແລະ ພຣະສິວະ ທັງສອງ ໄດ້ປະກອບພິທີຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ແລະ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຫຼັງຈາກເດີນວຽນຂວາຮອບໄຟສັກສິດ ພວກພຣະອົງຍັງຮັກສາຈາຣີດປະເພນີຂອງໂລກອີກດ້ວຍ.

Verse 4

तत्राद्भुतमलञ्चक्रे चरितं गिरिजापतिः । तदेव शृणु देवर्षे तवस्नेहाद्ब्रवीम्यहम्

ທີ່ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະນາງຄິຣິຈາ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ກະທໍາກິດອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນເຖີດ ໂອ ເທວະຣິສີ; ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເມດຕາຮັກໃຫ້ເຈົ້າ ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ຟັງ।

Verse 5

तस्मिन्नवसरे चाहं शिवमायाविमोहितः । अपश्यञ्चरणे देव्या नखेन्दुञ्च मनोहरम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍ—ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງ—ໄດ້ເຫັນທີ່ຝ່າຕີນຂອງເທວີ ປະກາຍງາມດັ່ງດວງຈັນຢູ່ປາຍເລັບຕີນຂອງນາງ।

Verse 6

दर्शनात्तस्य च तदाऽभूवं देवमुने ह्यहम् । मदनेन समाविष्टोऽतीव क्षुभितमानसः

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ເປັນເທວະ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນນາງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກຄອບງຳທັງໝົດ—ຖືກກາມະເຂົ້າຄອບຄອງ—ໃຈກະວົນກະວາຍຢ່າງແຮງ।

Verse 7

मुहुर्मुहुरपश्यं वै तदंगं स्मरमोहितः । ततस्तद्दर्शनात्सद्यो वीर्यं मे प्राच्युतद्भुवि

ຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງອະວະຍະວະຂອງນາງຊ້ຳໆ ເພາະຖືກກາມະຫຼອກລວງ. ແລ້ວດ້ວຍການເຫັນນັ້ນເອງ ພະລັງຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນໃນທັນທີ।

Verse 8

रेतसा क्षरता तेन लज्जितोहं पितामहः । मुने व्यमर्द तच्छिन्नं चरणाभ्यां हि गोपयन्

“ເນື່ອງຈາກນ້ຳເຊື້ອນັ້ນໄຫຼອອກ ຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປິຕາມະຫະ—ອາຍຢ່າງຫນັກ. ໂອ ມຸນີ, ເພື່ອປິດບັງມັນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢ່ຳບີບສ່ວນທີ່ຕົກນັ້ນດ້ວຍຕີນທັງສອງ.”

Verse 9

तज्ज्ञात्वा च महादेवश्चुकोपातीव नारद । हन्तुमैच्छत्तदा शीघ्रं वां विधिं काममोहितम्

ໂອ ນາຣະດະ, ເມື່ອມະຫາເທວະຮູ້ເລື່ອງນີ້ ພຣະອົງໂກດແຮງຢ່າງຫຼາຍ ແລະປາຖະໜາຈະຂ້າໃນທັນທີ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ຖືກກາມະ (ຕັນຫາ) ລໍ້ລວງໃຫ້ຫຼົງ.

Verse 10

हाहाकारो महानासीत्तत्र सर्वत्र नारद । जनाश्च कम्पिरे सर्व्वे भय मायाति विश्वभृत्

ໂອ ນາຣະດະ, ທົ່ວທີ່ນັ້ນເກີດສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄວາມໂສກໃຫຍ່ດັງຂຶ້ນ; ປະຊາຊົນທັງປວງສັ່ນສະທ້ານ ເມື່ອຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳຜູ້ທຣົງຮັກສາຈັກກະວານ।

Verse 11

ततस्तंन्तुष्टुवुश्शम्भुं विष्ण्वाद्या निर्जरा मुने । सकोपम्प्रज्वलन्तन्तन्तेजसा हन्तुमुद्यतम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ມຸນີ, ເທວະອະມະຕະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມດ້ວຍພຣະວິສນຸ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສັມພູ. ພຣະອົງລຸກໂຊດດ້ວຍຕະເຈະແຫ່ງຄວາມໂກດ ພ້ອມຈະຟັນທຳລາຍ.

Verse 12

देवा ऊचुः । देवदेव जगद्व्यापिन्परमेश सदाशिव । जगदीश जगन्नाथ सम्प्रसीद जगन्मय

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເທວະເທວະ, ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວຈັກກະວານ, ພຣະປະເມດສະວະ, ສະດາຊິວະ; ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ, ພຣະນາຖແຫ່ງຈັກກະວານ—ຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາ, ໂອ ຜູ້ເປັນສານະຂອງສັບພະສິ່ງ.

Verse 13

सर्वेषामपि भावानान्त्वमात्मा हेतुरीश्वरः । निर्विकारोऽव्ययो नित्यो निर्विकल्पोऽक्षरः परः

ພຣະອົງແມ່ນອາດຕະຂອງສັບພະສັດ ແລະສະພາວະທັງປວງ; ພຣະອົງແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເຫດສູງສຸດ. ບໍ່ແປປ່ຽນ, ບໍ່ເສື່ອມສູນ, ນິລັນດອນ, ພົ້ນຈາກການແບ່ງແຍກແຫ່ງຄວາມຄິດ, ເປັນອັກສອນອັນບໍ່ຜຸພັງ—ສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງ.

Verse 14

आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहम्बहिः । यतोऽव्ययः सनैतानि तत्सत्यम्ब्रह्म चिद्भवान्

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ ທີ່ບັນຈຸທັງຕົ້ນແລະທ້າຍ ແລະເປັນກາງຂອງທຸກສິ່ງນີ້; ທີ່ເປັນອື່ນຈາກ «ນີ້» ແລະອື່ນຈາກ «ຂ້ອຍ» ແຕ່ກໍເກີນພົ້ນທັງປວງ—ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ຜູ້ໃຫ້ເກີດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນສັດຈະ, ພຣະພຣະຫມັນ, ແລະຈິດສະຫວ່າງ—ທ່ານນັ້ນແທ້ໆແມ່ນພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 15

तवैव चरणाम्भोजम्मुक्तिकामा दृढव्रताः । विसृज्योभयतस्संगं मुनयस्समुपासते

ບັນດາມຸນີຜູ້ປາຖະໜາມຸກຕິ ແລະໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະ ບູຊາແຕ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ ໂດຍປ່ອຍວາງຄວາມຍຶດຕິດທັງສອງຝ່າຍ—ທັງຄວາມເພີດເພີນໂລກ ແລະຄວາມທະນົງໃນການສະຫຼະ.

Verse 16

त्वम्ब्रह्म पूर्णममृतं विशोकं निर्गुणम्परम् । आनंदमात्रमव्यग्रमविकारमनात्मकम्

ທ່ານແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ—ສົມບູນແລະເຕັມພ້ອມ, ອະມະຕະ ແລະບໍ່ມີໂສກ; ເປັນຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດທີ່ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ. ທ່ານແມ່ນອານັນທະລ້ວນໆ—ບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ, ບໍ່ປ່ຽນແປງ, ແລະເກີນພົ້ນອັດຕາອັນຈຳກັດ.

Verse 17

विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमनस्य हि । तदपेक्षतयात्मेशोऽनपेक्षस्सर्वदा विभुः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງແມ່ນເຫດໃຫ້ໂລກເກີດຂຶ້ນ, ດຳລົງຢູ່, ແລະຖືກຢັບຢັ້ງ(ລະລາຍ) ໄປ. ແຕ່ພຣະອາດມະເອດສະວະຣະ ຜູ້ເປັນວິບູຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດໂດຍອິດສະຫຼະ—ບໍ່ພຶ່ງພາສິ່ງໃດ ແມ່ນແຕ່ທຸກສິ່ງພຶ່ງພາພຣະອົງ.

Verse 19

अज्ञानतस्त्वयि जनैर्विकल्पो विदितो यतः । तस्माद्भ्रमप्रतीकारो निरुपाधेर्न हि स्वतः

ເນື່ອງຈາກອະວິຊາ ຜູ້ຄົນໄດ້ສ້າງຄວາມແບ່ງແຍກຕາມຄວາມຄິດຂຶ້ນທັບຊ້ອນໃສ່ພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ການແກ້ໄຂຄວາມຫຼົງຜິດ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ປາສະຈາກອຸປາທິ (nirupādhi). ແຕ່ເປັນໜ້າທີ່ຂອງວິນຍານຜູ້ຫຼົງ ທີ່ຈະປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ ແລະວິໄນອັນເຂັ້ມງວດ.

Verse 20

धन्या वयं महेशान तव दर्शनमात्रतः । दृढभक्तजनानन्दप्रदश्शम्भो दयां कुरु

ໂອ ມະເຫສານາ ພວກເຮົາເປັນຜູ້ມີພອນແທ້ ແຕ່ໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ໂອ ຊັມພູ ຜູ້ປະທານອານັນດາແກ່ຜູ້ພັກດີໝັ້ນຄົງ ຂໍພຣະອົງເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 21

त्वमादिस्त्वमनादिश्च प्रकृतेस्त्वं परः पुमान् । विश्वेश्वरो जगन्नाथो निर्विकारः परात्परः

ພຣະອົງເປັນຕົ້ນກໍາເນີດ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ. ເຫນືອກວ່າປຣະກຣິຕິ ພຣະອົງແມ່ນປຸຣຸສະສູງສຸດ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ ບໍ່ແປປ່ຽນ ແລະສູງກວ່າສູງສຸດ.

Verse 22

योऽयं ब्रह्मास्तिऽ रजसा विश्वमूर्तिः पितामहः । त्वत्प्रसादात्प्रभो विष्णुस्सत्त्वेन पुरुषोत्तमः

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ພຣະບຣະຫມາອົງນີ້—ໂດຍຣະຈັສ ກາຍເປັນຮູບແຫ່ງສາກົນ ແລະໄດ້ຊື່ວ່າ ປິຕາມະຫະ—ດໍາລົງຢູ່ໄດ້ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍພຣະອະນຸຄຣະຫະຂອງພຣະອົງ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສັດຕະວະ ກໍເປັນ ປຸຣຸສະອຸດຕະມະ.

Verse 23

कालाग्निरुद्रस्तमसा परमात्मा गुणः परः । सदा शिवो महेशानस्सर्वव्यापी महेश्वरः

ພຣະອົງແມ່ນ ກາລາກນິຣຸດຣະ ໄຟແຫ່ງເວລາທີ່ກືນກິນທຸກສິ່ງ; ພຣະອົງແມ່ນ ປະຣະມາດມາ ເຫນືອກວ່າກຸນະ ແລະສູງກວ່າສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນ ສະດາຊິວະ, ມະເຫສານາ—ມະຫາເທວະຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ, ມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 24

व्यक्तं महच्च भूतादिस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

ໂອ ມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ມີຮູບເປັນສາກົນທັງປວງ: ໂລກທີ່ປາກົດຊັດ, ມະຫັດ (ປັນຍາຈັກກະວານ), ມູນກຳເນີດແຫ່ງທາດ, ຕັນມາດຣາ ແລະ ອິນທຣິຍະ ທັງຫຼາຍ ລ້ວນຖືກເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວຄຸ້ມຄອງ ແລະຄ້ຳຈຸນ.

Verse 25

महादेव परेशान करुणाकर शंकर । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद पुरुषोत्तम

ໂອ ມະຫາເທວະ, ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຜູ້ເປັນບໍ່ນ້ຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ໂອ ສັງກະຣະ, ຂໍຈົ່ງໂປດປານ. ໂອ ເທວະແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ, ຂໍຈົ່ງພໍພຣະໄທ; ໂອ ປຸຣຸໂສດຕະມະ, ຂໍຈົ່ງພໍພຣະໄທ.

Verse 26

वासांसि सागरास्सप्त दिशश्चैव महाभुजाः । द्यौर्मूर्द्धा ते विभोर्नाभिः खं वायुर्नासिका ततः

ມະຫາສະໝຸດ 7 ແຫ່ງເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງ ແລະ ທິດທັງຫຼາຍເປັນແຂນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ, ຟ້າເປັນສີສະ, ອາກາດເປັນນາບີ, ແລະ ລົມເປັນດັ່ງຈົກດັງຂອງພຣະອົງ.

Verse 27

चक्षूंष्यग्नी रविस्सोमः केशा मेघास्तव प्रभो । नक्षत्रतारकाद्याश्च ग्रहाश्चैव विभूषणम्

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດວງຕາຂອງພຣະອົງແມ່ນໄຟ, ຕາເວັນ, ແລະ ຈັນທຣາ; ຜົມຂອງພຣະອົງແມ່ນມວນເມກ. ກຸ່ມດາວ, ດາວນ້ອຍ, ແລະ ດາວເຄາະ ເປັນເຄື່ອງປະດັບຂອງພຣະອົງ.

Verse 28

कथं स्तोष्यामि देवेश त्वां विभो परमेश्वर । वाचामगोचरोऽसि त्वं मनसा चापि शंकर

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ ແລະ ສູງສຸດ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັນລະເສີນພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ສັງກະຣະ, ພຣະອົງເກີນກວ່າຄໍາເວົ້າ ແລະ ເກີນກວ່າຈິດໃຈດ້ວຍ.

Verse 29

पञ्चास्याय च रुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये । त्र्यधिपाय वरिष्ठाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ຣຸດຣະຜູ້ມີຫ້າພະພັກ, ຜູ້ປາກົດເປັນຮູບອັນຫ້າສິບໂກຕິ. ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ, ຜູ້ປະເສີດສຸດ, ແລະເປັນຫຼັກການແຫ່ງວິທະຍາ-ຕັດຕະວະ (vidyā-tattva).

Verse 30

अनिदेंश्याय नित्याय विद्युज्ज्वालाय रूपिणे । अग्निवर्णाय देवाय शंकराय नमोनमः

ຂໍນະມັດສະການຊໍ້າໆແດ່ ສັງກະຣະ—ພຣະເທວະຜູ້ບໍ່ອາດຊີ້ບອກໄດ້, ຜູ້ນິລັນດອນ, ຜູ້ມີຮູບເປັນໄຟລົດຟ້າ, ແລະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ.

Verse 31

विद्युत्कोटिप्रतीकाशमष्टकोणं सुशोभनम् । रूपमास्थाय लोकेऽस्मिन्संस्थिताय नमो नमः

ຂໍນະມັດສະການຊ້ຳໆ ແດ່ພຣະເທວະອົງນັ້ນ ຜູ້ຮັບຮູບອົງແປດຫຼ່ຽມອັນງາມສຸດ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງແສງຟ້າຜ່ານັບລ້ານ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນໂລກນີ້।

Verse 32

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नः परमेश्वरः । ब्रह्मणो मे ददौ शीघ्रमभयं भक्तवत्सलः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະເຈົ້າສູງສຸດໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງກໍເກີດຄວາມເມດຕາປຣານີ; ພຣະອົງຜູ້ຮັກຜູ້ພັກດີ ໄດ້ປະທານຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວໃຫ້ແກ່ຂ້າ ພຣະພຣະຫມາ ຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 33

अथ सर्वे सुरास्तत्र विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । अभवन्सुस्मितास्तात चक्रुश्च परमोत्सवम्

ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນ ທຸກໆເທວະ ມີພຣະວິສນຸເປັນຜູ້ນຳ ແລະບັນດາມຸນີທັງຫຼາຍດ້ວຍ, ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຕ່າງຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະຈັດງານມະໂຫລານອັນສູງສຸດ.

Verse 34

मम तद्रेतसा तात मर्दितेन मुहुर्मुहुः । अभवन्कणकास्तत्र भूरिशः परमोज्ज्वलाः

«ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ເມື່ອເມັດພັນຂອງຂ້າຖືກບົດຂີ້ບີ້ຊ້ຳໆ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ, ທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນອະນຸພາກຄຳຈຳນວນຫຼາຍ ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ».

Verse 35

ऋषयो बहवो जाता वालखिल्यास्सहस्रशः । कणकैस्तैश्च वीर्यस्य प्रज्वलद्भिः स्वतेजसा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງພະລັງວີຣະນັ້ນ ນັກບວດລຶດສີຈໍານວນຫຼາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ວາລະຂິລະຍາ ນັບພັນນັບພັນ ຮ່າງນ້ອຍແຕ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເຕຊະຂອງຕົນ ດັ່ງປະກາຍຄໍາທອງ।

Verse 36

अथ ते ह्यृषयस्सर्वे उपतस्थुस्तदा मुने । ममान्तिकं परप्रीत्या तात तातेति चाब्रुवन्

ແລ້ວບັນດາລຶດສີເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ໂອ ມຸນີ ໄດ້ມາຢືນຢູ່ໃກ້ຂ້ອຍ. ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ພວກເຂົາເວົ້າຊໍ້າໆວ່າ “ລູກເອີຍ, ລູກເອີຍ.”

Verse 37

ईश्वरेच्छाप्रयुक्तेन प्रोक्तास्ते नारदेन हि । वालखिल्यास्तु ते तत्र कोपयुक्तेन चेतसा

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນ ນາຣະດະ ໄດ້ກ່າວ ໂດຍຖືກຂັບດັນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງ ອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ). ແຕ່ບັນດາລຶດສີວາລະຂິລະຍາທີ່ນັ້ນ ຈິດໃຈຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເດືອດດານ।

Verse 38

नारद उवाच । गच्छध्वं संगता यूयं पर्वतं गन्धमादनम् । न स्थातव्यम्भवद्भिश्च न हि वोऽत्र प्रयोजनम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: “ພວກເຈົ້າທັງໝົດທີ່ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ນີ້ ຈົ່ງໄປທັນທີຫາພູ ຄັນທະມາດະນະ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນຢືນຢູ່ນີ້ ເພາະໃນເລື່ອງນີ້ ບໍ່ມີພາລະກິດໃດໃຫ້ພວກເຈົ້າຢູ່ຕໍ່.”

Verse 39

तत्र तप्त्वा तपश्चाति भवितारो मुनीश्वराः । सूर्य्यशिष्याश्शिवस्यैवाज्ञया मे कथितन्त्विदम्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດແລ້ວ ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ສຳເລັດຜົນແນ່ນອນ. ເລື່ອງນີ້ຖືກເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍສາວົກຂອງພຣະສູຣະຍະ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະເອງ.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे बालखिल्याश्च पर्वतम् । सत्वरम्प्रययुर्नत्वा शंकरं गन्धमादनम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳແລ້ວ ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາມຸນີບາລະຄິລະຍະທັງໝົດກໍຮີບໄປຫາພູເຂົາ. ເມື່ອກ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະສັງກະຣະໃນກັນທະມາດະນະແລ້ວ ພວກເຂົາກໍອອກເດີນທາງຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 41

विष्ण्वादिभिस्तदाभूवं श्वासितोहं मुनीश्वर । निर्भयः परमेशानप्रेरितैस्तैर्महात्मभिः

ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ສູງສຸດ, ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍຖືກຊຸກຊີວິດໃຫ້ຟື້ນຄືນ ແລະໄດ້ຫາຍໃຈອີກຄັ້ງ ໂດຍພຣະວິສນຸ ແລະອົງອື່ນໆ—ມະຫາຈິດໃຈເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຖືກດົນໃຈໂດຍພຣະປະຣະເມສານາ (ພຣະສິວະ). ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 42

अस्तवञ्चापि सर्वेशं शंकरम्भक्तवत्सलम् । सर्वकार्यकरं ज्ञात्वा दुष्टगर्वापहारकम्

ເມື່ອນາງຮູ້ວ່າ ພຣະສັງກະຣະແມ່ນອົງເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຜູ້ເມດຕາຮັກຜູ້ພັກດີ ຜູ້ສຳເລັດກິດທຸກຢ່າງ ແລະຜູ້ກຳຈັດຄວາມຍິ່ງຍໂສຊົ່ວ ນາງຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນອັນສັກສິດດ້ວຍ।

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वमेव कर्ता सर्वस्य भर्ता हर्त्ता च सर्वथा

ໂອ ພຣະເທວະເທວາ ມະຫາເທວະ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ກະທຳທຸກສິ່ງ; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຄ້ຳຈຸນທຸກສິ່ງ; ແລະພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຖອນຄືນທຸກສິ່ງ ໃນທຸກປະການ।

Verse 44

त्वदिच्छया हि सकलं स्थितं हि सचराचरम् । तन्त्यां यथा बलीवर्दा मया ज्ञातं विशेषतः

ແທ້ຈິງ ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ທຸກສິ່ງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະທີ່ຢູ່ນິ່ງ—ຈຶ່ງດຳລົງຢູ່. ເຫມືອນງົວຖືກຄຸມແລະນຳພາໂດຍເຊືອກຜູກ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງແຈ້ງວ່າ ທັງໝົດນີ້ຖືກປົກຄອງໂດຍພຣະອົງ.

Verse 45

इत्येवमुक्त्वा सोहं वै प्रणामं च कृताञ्जलिः । अन्येऽपि तुष्टुवुस्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तं महेश्वरम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກົ້ມກາບ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແລ້ວທຸກອົງອື່ນໆ ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະວິດສະນຸ ກໍສັນລະເສີນພຣະມະເຫສະວະຣະ ມະຫາເທວະນັ້ນ.

Verse 46

अथाकर्ण्य नुतिं शुद्धां मम दीनतया तदा । विष्ण्वादीनाञ्च सर्वेषां प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ແລ້ວເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນບົດສັນລະເສີນອັນບໍລິສຸດນັ້ນ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖວາຍດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະທີ່ເທວະທັງຫມົດ ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະວິດສະນຸ ກໍຖວາຍດ້ວຍ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍຊົງພໍໃຈ ແລະເມດຕາ.

Verse 47

ददौ सोतिवरं मह्यमभयं प्रीतमानसः । सर्वे सुखमतीवापुरत्यमोदमहं मुने

ພຣະອົງມີພຣະທັຍຍິນດີ ໄດ້ປະທານພອນອັນສູງສຸດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄື «ອະພະຍະ»—ຄວາມບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ. ເມື່ອນັ້ນທຸກອົງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຢ່າງຍິ່ງ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍປິຕິຍິນດີຫຼາຍ, ໂອ ມຸນີ.

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे विधिमोहवर्णनं नाम नवचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີສາມ «ປາຣະວະຕີຂັນດະ» ບົດທີ 49 ຊື່ «ການພັນລະນາຄວາມຫຼົງຂອງພຣະພຣະຫມາ» ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.