अनरण्य-वंशवर्णनम् तथा पिप्पलादस्य कामोत्पत्तिः (Genealogy of King Anaraṇya and Pippalāda’s arousal of desire)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । मनोर्वंशोद्भवो राजा सोऽनरण्यो नृपेश्वर । इन्द्रसावर्णिसंज्ञस्य चतुर्दशमितस्य हि

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມກະສັດ, ກະສັດອະນະຣັນຍະນັ້ນ ເກີດມາຈາກວົງສາຂອງມະນຸ. ພຣະອົງຢູ່ໃນມັນວັນຕະຣະທີ່ເອີ້ນວ່າ ອິນທຣະ-ສາວັນນິ, ອັນເປັນລໍາດັບທີ່ສິບສີ່.

Verse 2

अनरण्यो नृपश्रेष्ठस्स प्तद्वीपमहीपतिः । शम्भुभक्तो विशेषेण मङ्गलारण्यजो बली

ອະນະຣັນຍະ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ເປັນຈອມອະທິປະໄຕແຫ່ງແຜ່ນດິນທີ່ມີ 7 ທະວີບ ມີພະລັງອັນແກ່ກ້າ; ແລະເປັນພະສາວົກຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ໂດຍພິເສດ ເກີດໃນປ່າມົງຄົນ “ມັງຄະລາຣັນຍະ”.

Verse 3

भृगुं पुरोधसं कृत्वा शतं यज्ञांश्चकार सः । न स्वीचकार शक्रत्वं दीयमानं सुरैरपि

ພຣະອົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ພຣະ຤ິສີ ພຣຶກຸ (Bhṛgu) ເປັນປຸໂຣຫິດ ແລ້ວປະກອບພິທີຍັດ (yajña) ໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ. ແຕ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາຈະຖວາຍຕຳແໜ່ງອິນທຣະ ໃຫ້ ພຣະອົງກໍບໍ່ຮັບເອົາຄວາມເປັນອິນທຣະນັ້ນ.

Verse 4

बभूवश्शतपुत्राश्च राज्ञस्तस्य हिमालय । कन्यैका सुन्दरी नाम्ना पद्मा पद्मालया समा

ໂອ ພູຫິມາລະຍະ! ກະສັດຜູ້ນັ້ນມີພຣະຣາຊະບຸດ 100 ອົງ; ແລະມີພຣະຣາຊະທິດາພຽງອົງດຽວ ນາມ “ປັດມາ” ງາມສະງ່າ ສະຫວ່າງໃສ ບໍລິສຸດ ດຸດດັ່ງ ປັດມາລະຍາ (ພຣະລັກສະມີ) ເທວີຜູ້ສະຖິດໃນດອກບົວ.

Verse 5

यस्स्नेहः पुत्रशतके कन्यायाञ्च ततोऽधिकः । नृपस्य तस्य तस्यां हि बभूव नगसत्तम

ໂອ ພູຜູ້ປະເສີດ! ຄວາມຮັກອ່ອນໂຍນຂອງກະສັດຜູ້ນັ້ນຕໍ່ພຣະທິດາ ຍິ່ງກວ່າຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະບຸດ 100 ອົງ; ແທ້ຈິງ ຄວາມຜູກພັນອັນເລິກຊຶ້ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະອົງຕໍ່ນາງ.

Verse 6

प्राणाधिकाः प्रियतमा महिष्यस्सर्वयोषितः । नृपस्य पत्न्यः पञ्चासन्सर्वास्सौभाग्यसंयुता

ມະຫິສີຫຼວງຂອງພະຣາຊາ ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ ແລະເປັນທີ່ຮັກທີ່ສຸດໃນບັນດາຍິງທັງປວງ. ພະຣາຊາມີມະເຫສີຫ້າອົງ ແລະທຸກອົງລ້ວນພ້ອມດ້ວຍໂຊກດີ ແລະສິຣິມົງຄຸນແຫ່ງຄູ່ຄອງ.

Verse 7

सा कन्या यौवनस्था च बभूव स्वपितुर्गृहे । पत्रं प्रस्थापयामास सुवरान यनायसः

ນາງສາວນັ້ນ ເມື່ອເຖິງວັຍໜຸ່ມ ກໍຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພໍ່; ແລ້ວນາງສົ່ງຈົດໝາຍ ໂດຍຈັດຄົນດີເລີດເປັນທູດ।

Verse 8

एकदा पिप्पलादर्षिर्गर्न्तुं स्वाश्रममुत्सुकः । तपःस्थाने निर्जने च गन्धर्वं स ददर्श ह

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຤ິສີພິບພະລາດ ມີໃຈຮີບກັບໄປອາສຣົມຂອງຕົນ; ໃນບ່ອນຕະປະສະຖານອັນສງົບ ທ່ານໄດ້ເຫັນຄົນກັນທັຣວາຜູ້ໜຶ່ງ।

Verse 9

स्त्रीयुतं मग्नचित्तं च शृङ्गारे रससागरे । विहरन्तं महाप्रेम्णा कामशास्त्रविशारदम्

ທ່ານນັ້ນມີນາງຜູ້ຍິງຄຽງຂ້າງ ໃຈຈົມລຶກ; ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນໃຫຍ່ ທ່ານເລີນຫຼິ້ນໃນທະເລແຫ່ງຣະສະແຫ່ງກາມ ແລະເປັນຜູ້ຊໍານານໃນຄາມະສາດຕຣາ।

Verse 10

दृष्ट्वा तं मुनिशार्दूलः सकामः संबभूव सः । तपत्स्वदत्तचित्तश्चाचिंतयद्दारसंग्रहम्

ເມື່ອເຫັນນາງນັ້ນ ມຸນິຜູ້ເປັນ “ເສືອໃນຫມູ່຤ິສີ” ກໍເກີດກາມະຈິດ; ແມ່ນແຕ່ອຸທິດໃຈໃນຕະປະ ໃຈກໍຫັນໄປຄິດເຖິງການຮັບພັນລະຍາ।

Verse 11

एवंवृत्तस्य तस्यैव पिप्पलादस्य सन्मुनेः । कियत्कालो गतस्तत्र कामोन्मथितचेतसः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະມຸນີຜູ້ປະເສີດ ປິບປະລາດ ຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ໃຈຖືກກາມະກວນກະວາຍ—ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປທີ່ນັ້ນຫຼາຍປານໃດ?

Verse 12

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं पद्मामिव मनोरमाम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອຈອມມຸນີກຳລັງໄປອາບນ້ຳທີ່ແມ່ນ້ຳພຸສະພັດຣາ ທ່ານໄດ້ເຫັນນາງສາວປັດມາ ຜູ້ງາມລະມຸນ ດັ່ງດອກບົວເອງ।

Verse 13

केयं कन्येति पप्रच्छ समीपस्थाञ्जनान्मुनिः । जना निवेदयांचक्रुर्नत्वा शापनियन्त्रिताः

ພຣະມຸນີໄດ້ຖາມຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃກ້ວ່າ “ນາງສາວນີ້ແມ່ນໃຜ?” ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນກໍກົ້ມກາບ ແລະເນື່ອງຈາກຖືກຄຳສາບຄວບຄຸມ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວບອກເລື່ອງລາວແກ່ທ່ານ।

Verse 14

जना ऊचुः । अनरण्यसुतेयं वै पद्मा नाम रमापरा । वरारोहा प्रार्थ्यमाना नृपश्रेष्ठैर्गुणालया

ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: «ນາງນີ້ແທ້ໆແມ່ນທິດາຂອງອະນະຣັນຍະ ຊື່ວ່າ ປັດມາ ເປັນຮາມາອັນສູງສຸດ. ນາງເປັນກຸມາຣີຜູ້ສູງສົງ ຮູບງາມອ່ອນຊ້ອຍ ແລະຖືກກະສັດຜູ້ປະເສີດຂໍແຕ່ງງານ ເພາະນາງເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງຄຸນທຳ»។

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्वाक्यं जनानां तथ्यवादिनाम् । चुक्षोभातीव मनसि तल्लिप्सुर भवच्च सः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງປະຊາຊົນຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ ມຸນີນັ້ນກໍຖືກກະທົບໃນໃຈຢ່າງແຮງ ແລະເກີດຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ມາຊຶ່ງສິ່ງນັ້ນເອງ»។

Verse 16

मुनिः स्नात्वाभीष्टदेवं सम्पूज्य विधिवच्छिवम् । जगाम कामी भिक्षार्थमनरण्यसभां गिरे

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປາຖະໜາໃຫ້ເປົ້າໝາຍສຳເລັດ ໄດ້ບູຊາພຣະສິວະ ອິດຕະເທວະຂອງຕົນ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວຈຶ່ງໄປຍັງສະພາທີ່ພູອະນະຣັນຍະ ເພື່ອຂໍທານ.

Verse 17

राजा शीघ्रं मुनिं दृष्ट्वा प्रणनाम भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

ກະສັດເຫັນມຸນີທັນທີ ກໍກົດກັງວົນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະຮີບກົ້ມກາບ. ພ້ອມທັງຖວາຍມະທຸປັກ (madhuparka) ແລະເກຍດຕິຍົດອື່ນໆ ແລ້ວບູຊາທ່ານດ້ວຍສັດທາ.

Verse 18

कामात्सर्वं गृहीत्वा च ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किञ्चिनिर्वक्तुमक्षमः

ແລ້ວມຸນີ—ຖືກກາມະກະຕຸ້ນ—ຮັບເອົາທຸກສິ່ງ ແລະຂໍນາງກັນຍານັ້ນ. ພະຣາຊາກໍງຽບສະຫງົບ ບໍ່ອາດເວົ້າຫຍັງໄດ້ເລີຍ.

Verse 19

मुनिर्ययाचे कन्यां स तां देहीति नृपेश्वर । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्यामि क्षणेन च

ມຸນີໄດ້ຮ້ອງຂໍນາງກັນຍານັ້ນວ່າ: “ໂອ ຈອມກະສັດໃນບັນດາກະສັດ ຈົ່ງມອບນາງໃຫ້ແກ່ຂ້າ. ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ໃນພິບຕາດຽວ ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງເປັນຂີ້ເຖົ່າ.”

Verse 20

सर्वे बभूववुराच्छन्ना गणास्तत्तेजसा मुने । रुरोद राजा सगणो दृष्ट्वा विप्रं जरातुरम्

ໂອ ມຸນີເອີຍ ພວກຄະນະທັງໝົດຖືກລັດສະໝີນັ້ນຂອງມຸນີກົດທັບ ແລະຖືກປົກຄຸມ. ພະຣາຊາພ້ອມບໍລິວານ ເຫັນພຣາຫມະນຜູ້ແກ່ຊະລາ ກໍຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ.

Verse 21

महिष्यो रुरुदुस्सर्वा इतिकर्त्तव्यताक्षमाः । मूर्च्छामाप महाराज्ञी कन्यामाता शुचाकुला

ຄວາຍເພດຍິງທັງໝົດຮ້ອງໄຫ້ຄາງຄວາມອັບຈົນ ບໍ່ຮູ້ວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ. ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ພຣະມະຫາຣາຊະນີ—ແມ່ຂອງທິດາ—ກໍສະຫຼົບໄປ ໃຈສັ່ນຄວາມທຸກ.

Verse 22

बभूवुस्तनयास्सर्वे शोकाकुलि तमानसाः । सर्वं शोकाकुलं जातं नृपसम्बन्धि शैलप

ບຸດທັງໝົດຂອງພຣະຣາຊາມີໃຈຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ. ທຸກສິ່ງທີ່ກ່ຽວພັນກັບວົງວານພຣະຣາຊະ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ຢູ່ເຂົາ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມເສົ້າໂສກເຊັ່ນກັນ।

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो द्विजो गुरुरनुत्तमः । पुरोहितश्च मतिमानागतो नृपसन्निधिम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທັນ ເປັນຄູອາຈານອັນຍອດຢ່າງ—ພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ມີປັນຍາ—ໄດ້ມາຮອດຕໍ່ໜ້າພຣະຣາຊາ।

Verse 24

राजा प्रणम्य सम्पूज्य रुरोद च तयोः पुरः । सर्वं निवेदयांचक्रे पप्रच्छोचितमाशु तत्

ພະຣາຊາກໍ່ກາບນົບ ແລະບູຊາຢ່າງສົມຄວນ; ຈາກນັ້ນທ່ານຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ເປີດເຜີຍທຸກສິ່ງ ແລະຖາມທັນທີວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຖືກທຳນຽມ।

Verse 25

अथ राज्ञो गुरुर्विप्रः पण्डितश्च पुरोहितः । अपि द्वौ शास्त्रनीतिज्ञौ बोधयामासतुर्नृपम्

ຕໍ່ມາ ອາຈານຂອງພະຣາຊາ—ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້—ແລະພະປຸໂຣຫິດຂອງທ່ານ ທັງສອງເປັນຜູ້ຊໍານານໃນຄໍາພີ ແລະນິຕິທຳ ໄດ້ຊີ້ແນະໃຫ້ພະຣາຊາເຂົ້າໃຈເສັ້ນທາງອັນຄວນປະພຶດ।

Verse 26

शोकाकुलाश्च महिषीर्नृपबालांश्च कन्यकाम् । उत्तमा नीतिमादृत्य सर्वेषां हितकारिणीम्

ບັນດາມະຫິສີ ພຣະລູກກະສັດນ້ອຍໆ ແລະ ນາງສາວນັ້ນ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຫຸ້ມຫໍ້. ແຕ່ອຸດຕະມາ ຍຶດນີຕິອັນສູງສຸດອັນມີປັນຍາ ແລະ ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກຄົນ.

Verse 27

गुरुपुरोधसावूचतुः । शृणु राजन्महाप्राज्ञ वचो नौ सद्धितावहम् । मा शुचः सपरीवारश्शास्त्रे कुरु मतिं सतीम्

ຄູອາຈານ ແລະ ພຣະປຸໂຣຫິດໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຂໍຈົ່ງຟັງຄຳຂອງພວກເຮົາອັນນຳພາປະໂຫຍດແທ້. ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ ພ້ອມທັງບໍລິວານ. ຈົ່ງຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນໃນຊາສະຕຣາ (ຄຳສອນສັກສິດ).”

Verse 28

अद्य वाब्ददिनान्ते वा दातव्या कन्यका नृप । पात्राय विप्रायान्यस्मै कस्मै चिद्वा विशेषतः

ໂອ ພະຣາຊາ, ບໍ່ວ່າຈະໃນມື້ນີ້ເລີຍ ຫຼືໃນຕອນສິ້ນປີແລະສິ້ນມື້ ກໍຄວນມອບນາງກັນຍາໃຫ້ແຕ່ງງານ—ໂດຍຄວນເປັນພຣາຫມະນຜູ້ຄວນຄ່າ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເໝາະສົມອື່ນໃດໜຶ່ງເປັນພິເສດ.

Verse 29

सत्पात्रं ब्राह्मणादन्यन्न पश्यावो जगत्त्रये । सुतां दत्त्वा च मुनये रक्ष स्वां सर्वसम्पदम्

ໃນສາມໂລກ ພວກເຮົາບໍ່ເຫັນຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າກວ່າພຣາຫມະນຜູ້ສັດຊື່. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງມອບບຸດຣີຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ມຸນີ ແລະດ້ວຍນັ້ນຈົ່ງຮັກສາຄວາມມັ່ງຄັ່ງແລະສຸກສະບາຍທັງປວງຂອງທ່ານ.

Verse 30

राजन्नेकनिमित्तेन सर्वसंपद्विनश्यति । सर्वं रक्षति तं त्यक्त्वा विना तं शरणागतम्

ໂອ ພະຣາຊາ, ເພາະເຫດຜິດພາດພຽງຢ່າງດຽວ ຄວາມມັ່ງຄັ່ງທັງປວງອາດພິນາດ. ລະທິ້ງພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ປົກປ້ອງທຸກສິ່ງ ແລ້ວໄປພຶ່ງພາທີ່ອື່ນ ຍ່ອມຂາດທີ່ພຶ່ງອັນແທ້ຈິງ.

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । राजा प्राज्ञवचः श्रुत्वा विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यां सालंकृतां कृत्वा मुनीन्द्राय ददौ किल

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ພະຣາຊາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ມີປັນຍາ ແລ້ວກໍຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ. ຕໍ່ມາ ພະອົງໄດ້ປະດັບປະດາບບຸດຣີ ແລະໄດ້ມອບນາງໃຫ້ແກ່ຈອມມຸນີແທ້ໆ.

Verse 32

कान्तां गृहीत्वा स मुनिर्विवाह्य विधिवद्गिरे । पद्मां पद्मोपमां तां वै मुदितस्स्वालयं ययौ

ມຸນີນັ້ນໄດ້ຮັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ (ປັດມາ) ແລະໄດ້ປະກອບພິທີແຕ່ງງານຕາມຄຳສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງເທິງພູ. ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ທ່ານໄດ້ນຳປັດມາຜູ້ດຸດດັ່ງດອກບົວ ໄປຍັງທີ່ພຳນັກຂອງຕົນ.

Verse 33

राजा सर्वान्परित्यज्य दत्त्वा वृद्धाय चात्मजाम् । ग्लानिं चित्ते समाधाय जगाम तपसे वनम्

ກະສັດໄດ້ລະທິ້ງທຸກສິ່ງ ແລະຍົກທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາຍຊະລາເພື່ອແຕ່ງງານ। ຈາກນັ້ນ ທ່ານວາງຄວາມເຫນື່ອຍລ້າອັນໜັກໄວ້ໃນໃຈ ແລະໄດ້ໄປສູ່ປ່າເພື່ອປະພຶດຕະປະ (tapas) ຫັນຫນີຈາກພັນທະໂລກ ໄປສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ນຳພະສຸ (paśu) ເຂົ້າຫາພຣະສິວະ ພະປະຕິ (Pati) ຜູ້ປົດປ່ອຍ।

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डेऽनरण्यचरितवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ ແລະໃນພາກທີສາມ ປາຣະວະຕີຂັນດະ ບົດທີ 34 ຊື່ «ການພັນລະນາກິດຈະກຳຂອງ ອະນະຣັນຍະ» ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।

Verse 35

पूज्याः पुत्राश्च भृत्याश्च मूर्च्छामापुर्नृपं विना । शुशुचुः श्वाससंयुक्तं ज्ञात्वा सर्वेपरे जनाः

ເມື່ອບໍ່ມີກະສັດ ບັນດາຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ອັນຄວນບູຊາ ບຸດທັງຫຼາຍ ແລະຂ້າຮັບໃຊ້ ກໍພາກັນເປັນລົມລົ້ມພັບໄປ। ແລະຜູ້ຄົນອື່ນໆທັງໝົດ ເມື່ອຮູ້ວ່າທ່ານຍັງມີລົມຫາຍໃຈ ກໍຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ।

Verse 36

अनरण्यो वनं गत्वा तपस्तप्त्वाति शंकरम् । समाराध्य ययौ भक्त्या शिवलोकमनामयम्

ອະນະຣັນຍະ ໄປສູ່ປ່າ ແລະບໍາເນົາຕະປະສະຢາຢ່າງແຮງກ້າ ບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍສັດທາອັນເລິກ; ເມື່ອທໍາໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທແລ້ວ ຈຶ່ງໄດ້ບັນລຸ «ສິວະໂລກ» ອັນບໍ່ມີໂລກະພະຍາດ ແລະບໍ່ມີຄວາມໂສກ.

Verse 37

नृपस्य कीर्तिमान्नाम्ना ज्येष्ठपुत्रोथ धार्मिकः । पुत्रवत्पालयामास प्रजा राज्यं चकार ह

ພຣະຣາຊະບຸດອາວຸໂສຂອງກະສັດ ຊື່ «ກີຣຕິມານ» ເປັນຜູ້ທຳມະທຳດີແທ້. ທ່ານປົກປ້ອງປະຊາຊົນດັ່ງລູກຂອງຕົນ ແລະປົກຄອງອານາຈັກຢ່າງຖືກທຳນຽມ។

Verse 38

इति ते कथितं शैलानरण्यचरितं शुभम् । कन्यां दत्त्वा यथारक्षद्वंशं चाप्यखिलं धनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ ເຖິງເລື່ອງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະຣາຊາແຫ່ງພູ (ຫິມາລະຍະ) ແລະຜູ້ຢູ່ປ່າ. ເມື່ອໄດ້ມອບບຸດສາວໃນພິທີແຕ່ງງານແລ້ວ ທ່ານກໍປົກປ້ອງວົງສານ ແລະຮັກສາຊັບສິນທັງປວງໄວ້ດ້ວຍ।

Verse 39

शैलराज त्वमप्येवं सुतां दत्त्वा शिवाय च । रक्ष सर्वकुलं सर्वान्वशान्कुरु सुरानपि

ໂອ ພຣະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາ, ເຈົ້າກໍຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ—ເມື່ອໄດ້ມອບບຸດສາວໃຫ້ແກ່ພຣະສິວະ (Śiva) ແລ້ວ—ຈົ່ງປົກປ້ອງວົງສານທັງໝົດ. ຈົ່ງນຳພາທຸກຄົນໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມກົມກຽວ ແລະໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍກໍຢູ່ໃນລະບຽບອັນຄວນ.