कामदाहोत्तरवृत्तान्तः / Aftermath of Kāma’s Burning (Pārvatī’s Fear and Himavān’s Consolation)

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य त्रिलोककृत् । अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शंकरस्य महात्मनः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິທາຕຣ (ພຣະພຣະຫມາ) ພໍ່ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ສາວົກຂອງພຣະວິສນຸ, ຜູ້ສ້າງສາມໂລກ—ເລື່ອງອັນອັດສະຈັນນີ້ແຫ່ງພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ»

Verse 2

भस्मीभूते स्मरे शंभुतृतीयनयनाग्निना । तस्मिन्प्रविष्टे जलधौ वद त्वं किमभूत्ततः

ເມື່ອກາມະຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າໂດຍໄຟແຫ່ງຕາທີສາມຂອງພຣະສັມພູ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ທະເລ, ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ—ຕໍ່ຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?

Verse 3

किं चकार ततो देवी पार्वती कुधरात्मजः । गता कुत्र सखीभ्यां सा तद्वदाद्य दयानिधे

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະເທວີປາຣະວະຕີ ທິດາແຫ່ງພູ ໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ນາງໄປທີ່ໃດພ້ອມສະຫາຍ? ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໃນມື້ນີ້។

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु तात महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । महोतिकारकस्यैव स्वामिनो मम चादरात्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ—ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ເລື່ອງລາວອັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ) ເຖີດ. ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ເປັນຜູ້ອຸປະກາຣະອັນຍິ່ງ ແລະເປັນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າດ້ວຍສັດທາ»។

Verse 5

यदाहच्छंभुनेत्रोद्भवो हि मदनं शुचिः । महाशब्दोऽद्भुतोऽभूद्वै येनाकाशः प्रपूरितः

ເມື່ອໄຟອັນບໍລິສຸດ ທີ່ເກີດຈາກພຣະເນດຂອງພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ກະທົບມະດະນະ (ກາມະ) ກໍເກີດສຽງອັນອັດສະຈັນ ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ ຈົນເຕັມທ້ອງຟ້າທັງປວງ।

Verse 6

तेन शब्देन महता कामं दग्धं समीक्ष्य च । सखीभ्यां सह भीता सा ययौ स्वगृहमाकुला

ດ້ວຍສຽງອັນຍິ່ງນັ້ນ ນາງຕົກໃຈ ແລະເຫັນກາມະຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າ; ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ນາງຈຶ່ງໄປພ້ອມສະຫາຍສອງຄົນ ກັບສູ່ເຮືອນຂອງນາງດ້ວຍໃຈວຸ້ນວາຍ.

Verse 7

तेन शब्देन हिमवान्परिवारसमन्वितः । विस्मितोऽभूदतिक्लिष्टस्सुतां स्मृत्वा गतां ततः

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ ພຣະຫິມະວານ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ; ແລ້ວເມື່ອນຶກເຖິງທິດາທີ່ໄດ້ຈາກໄປ ກໍເສົ້າໝອງທຸກທ້ອນຢ່າງໜັກ.

Verse 8

जगाम शोकं शैलेशो सुतां दृष्ट्वातिविह्वलाम् । रुदतीं शंभुविरहादाससादाचलेश्वरः

ເຈົ້າແຫ່ງພູ (ຫິມາລະຍະ) ເຫັນລູກສາວຂອງຕົນຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກພຣະສຳພູ ຈຶ່ງເກີດຄວາມໂສກໃນໃຈ ແລະເຂົ້າໄປຫານາງດ້ວຍຄວາມຫ່ວງໃຍ।

Verse 9

आसाद्य पाणिना तस्या मार्जयन्नयनद्वयम् । मा बिभीहि शिवेऽरोदीरित्युक्त्वा तां तदाग्रहीत्

ເມື່ອເຂົ້າໄປເຖິງ ທ່ານໃຊ້ມືອ່ອນໂຍນເຊັດນ້ຳຕາຈາກດວງຕາທັງສອງ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ພຣະນາງຊິວາ; ຢ່າຮ້ອງໄຫ້” ແລ້ວກໍກອດຮັບນາງໄວ້।

Verse 10

क्रोडे कृत्वा सुतां शीघ्रं हिम वानचलेश्वरः । स्वमालयमथानिन्ये सांत्वयन्नतिविह्वलाम्

ຫິມະວານ ເຈົ້າແຫ່ງພູ ໄດ້ອຸ້ມລູກສາວຂຶ້ນນັ່ງໃນຕັກຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວປອບໂຍນນາງຜູ້ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ຈາກນັ້ນນຳນາງໄປຍັງວັງຂອງຕົນ।

Verse 11

अंतर्हिते स्मरं दग्ध्वा हरे तद्विरहाच्छिवा । विकलाभूद् भृशं सा वै लेभे शर्म न कुत्रचित्

ເມື່ອຫະຣິ (ວິສນຸ) ຫາຍໄປ ຫຼັງຈາກເຜົາກາມະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມໃຄ່) ແລ້ວ ພຣະນາງຊິວາ (ປາຣະວະຕີ) ຖືກທຸກຂ໌ຈາກການພັດພາກຈາກພຣະອົງ ຈົນກາຍເປັນຜູ້ຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ ແລະບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບໃນທີ່ໃດເລີຍ।

Verse 12

पितुर्गृहं तदा गत्वा मिलित्वा मातरं शिवा । पुनर्जातं तदा मेने स्वात्मानं सा धरात्मजा

ແລ້ວພຣະສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ໄດ້ໄປຫາເຮືອນຂອງບິດາ ແລະໄດ້ພົບແມ່ຂອງນາງ. ທິດາແຫ່ງປະຖະວີນັ້ນ ຮູ້ສຶກດັ່ງຕົນໄດ້ເກີດໃໝ່ອີກຄັ້ງ.

Verse 13

निनिंद च स्वरूपं सा हा हतास्मीत्यथाब्रवीत् । सखीभिर्बोधिता चापि न बुबोध गिरीन्द्रजा

ນາງເລີ່ມຕຳນິຮູບຮ່າງຂອງຕົນ ແລະຮ້ອງວ່າ «ອະນິຈາ! ຂ້າພະເຈົ້າພິນາດແລ້ວ!» ແມ່ນແຕ່ເພື່ອນນາງປອບໃຈ ແລະຊີ້ນຳ ທິດາແຫ່ງພຣະຈອມພູກໍບໍ່ອາດກັບຄືນສູ່ຄວາມແຈ້ງໃສໄດ້.

Verse 14

स्वपती च पिबंती च सा स्नाती गच्छती शिवा । तिष्ठंती च सखीमध्ये न किंचित्सुखमाप ह

ບໍ່ວ່ານາງຈະນອນ ຫຼືດື່ມ, ຈະອາບນ້ຳ ຫຼືເດີນໄປ, ແມ່ນແຕ່ຢືນຢູ່ທ່າມກາງໝູ່ເພື່ອນ, ພຣະນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ (ພາຣະວະຕີ) ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ—ໃຈນາງຜູກຢູ່ກັບພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 15

धिक्स्वरूपं मदीयं च तथा जन्म च कर्म च । इति ब्रुवंती सततं स्मरंती हरचेष्टितम्

«ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກໃສ່ຮູບຮ່າງຂອງຂ້ອຍ ແລະການເກີດ ກັບກຳຂອງຂ້ອຍ!» ນາງເວົ້າຊ້ຳໆ ແລະລະລຶກຢູ່ເສມອເຖິງການກະທຳ ແລະພຣະປະສົງຂອງ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 16

एवं सा पार्वती शंभुविरहोत्क्लिष्टमानसा । सुखं न लेभे किंचिद्राऽब्रवीच्छिवशिवेति च

ດັ່ງນັ້ນ ພາຣະວະຕີ ມີໃຈຖືກທຸກທ້ອນເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກ ສຳພູ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ; ນາງເອີ້ນຊ້ຳໆວ່າ «ສິວະ, ສິວະ».

Verse 17

निवसंती पितुर्ग्गेहे पिनाकिगतचेतना । शुशोचाथ शिवा तात मुमोह च मुहुर्मुहुः

ເມື່ອນາງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງບິດາ ຈິດໃຈຂອງນາງຊິວາກໍຈົ່ງຈອງຢູ່ແຕ່ພຣະຜູ້ຖືປິນາກະ (ພຣະຊິວະ). ນາງໂສກເສົ້າຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ແລະກໍຫມົດສະຕິດ້ວຍຄວາມຫຼົງງົດ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ.

Verse 18

शैलाधिराजोप्यथ मेनकापि मैनाकमुख्यास्तनयाश्च सर्वे । तां सांत्वयामासुरदीनसत्त्वा हरं विसस्मार तथापि नो सा

ແລ້ວພຣະຈອມແຫ່ງພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ແລະເມນະກາ ພ້ອມດ້ວຍລູກຊາຍທັງໝົດ—ໄມນາກະແລະອື່ນໆ—ພາກັນປອບໃຈນາງດ້ວຍໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ນາງກໍບໍ່ເຄີຍລືມຮະຣະ (ພຣະຊິວະ) ເລີຍ.

Verse 19

अथ देवमुने धीमन्हिमव त्प्रस्तरे तदा । नियोजितो बलभिदागमस्त्वं कामचारतः

ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມຸນີເທວະ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ—ໃນເວລານັ້ນ ຢູ່ຕາມເນີນພູຮິມະວານ ເຈົ້າຖືກ ບະລະພິດ (ອິນທຣະ) ມອບໝາຍໃຫ້ໄປ ໂດຍເດີນທາງຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງເຈົ້າເອງ।

Verse 20

ततस्त्वं पूजितस्तेन भूधरेण महात्मना । कुशलं पृष्टवांस्तं वै तदाविष्टो वरासने

ຕໍ່ມາ ພູເຂົາຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ບູຊານົບນ້ອມເຈົ້າຢ່າງຄວນຄ່າ। ເຈົ້ານັ່ງຢູ່ເທິງອາສນະອັນປະເສີດ ໃນຄວາມສະຫງົບແຫ່ງເທວະ ແລ້ວຖາມເຂົາເຖິງຄວາມສຸກສະບາຍຂອງເຂົາແທ້ໆ।

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे नारदोपदेशो नामैकविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ແລະໃນພາກທີສາມ «ປາຣະວະຕີຂັນດະ» ບົດທີ 21 ຊື່ «ຄຳສອນຂອງນາຣະດະ» ຈົບລົງແລ້ວ.

Verse 22

श्रुत्वावोचो मुने त्वं तु तं शैलेशं शिवं भज । तमामंत्र्योदतिष्ठस्त्वं संस्मृत्य मनसा शिवम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາພຣະຊິວະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພູ». ແລ້ວເຈົ້າລາທ່ານນັ້ນ ແລະລຸກຂຶ້ນ ພ້ອມລະລຶກພຣະຊິວະໃນໃຈ.

Verse 23

तं समुत्सृज्य रहसि कालीं तामगमंस्त्वरा । लोकोपकारको ज्ञानी त्वं मुने शिववल्लभः

ເຈົ້າປ່ອຍທ່ານນັ້ນໄວ້ຢ່າງລັບໆ ແລ້ວຮີບໄປຫານາງກາລີນັ້ນ. ໂອ ມຸນີ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ແລະເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ; ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຊິວະແທ້.

Verse 24

आसाद्य कालीं संबोध्य तद्धिते स्थित आदरात् । अवोचस्त्वं वचस्तथ्यं सर्वेषां ज्ञानिनां वरः

ເມື່ອເຂົ້າເຖິງກາລີ ແລະເອີ້ນປຸກນາງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ໂດຍຢືນຢັນໃນໃຈເພື່ອປະໂຫຍດຂອງນາງ, ເຈົ້າໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ແທ້ ແລະເປັນປະໂຫຍດ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ນັກຮູ້ທັງປວງ.

Verse 25

नारद उवाच । शृणु कालि वचो मे हि सत्यं वच्मि दयारतः । सर्वथा ते हितकरं निर्विकारं सुकामदम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ກາລີ ເຈົ້າຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂ້າ. ດ້ວຍໃຈເມດຕາ ຂ້າເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງ. ມັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າທຸກປະການ—ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະສາມາດປະທານການສໍາເລັດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນດີ»។

Verse 26

सेवितश्च महादेवस्त्वयेह तपसा विना । गर्ववत्या यदध्वंसीद्दीनानुग्रहकारकः

ທີ່ນີ້ ເຈົ້າໄດ້ນະມັດສະການມະຫາເທວະ ແມ່ນແທ້ ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ມີຕະປະສາ. ພຣະອົງ—ຜູ້ໂປດປານຜູ້ທຸກຍາກ—ໄດ້ທຳລາຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງຜູ້ຫຍິ່ງຜະຍອງ.

Verse 27

विरक्तश्च स ते स्वामी महायोगी महेश्वरः । विसृष्टवान्स्मरं दग्ध्वा त्वां शिवे भक्तवत्सलः

ໂອ ຊິວາ, ພຣະອົງເຈົ້າຂອງເຈົ້າ—ມະເຫສະວະຣະ ມະຫາໂຍຄີ—ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຜູ້ວາງວິຣາຄະ ບໍ່ຍຶດຕິດ. ຫຼັງຈາກເຜົາກາມະເທວະ ພຣະອົງໄດ້ປົດປ່ອຍເຈົ້າຈາກອຳນາດແຫ່ງຕັນຫາ ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງ.

Verse 28

तस्मात्त्वं सुतपोयुक्ता चिरमाराधयेश्वरम् । तपसा संस्कृतां रुद्रस्स द्वितीयां करिष्यति

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຜູ້ມີຕະປະອັນສູງສົ່ງ ຈົ່ງບູຊາອາຣາທະນາພຣະເຈົ້າເປັນເວລາຍາວ. ເມື່ອເຈົ້າຖືກຊຳລະແລະສົມບູນດ້ວຍຕະປະ ຣຸດຣະຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຄູ່ຄອງອັນຊອບທຳອັນທີສອງຂອງພຣະອົງ.

Verse 29

त्वं चापि शंकरं शम्भुं न त्यक्ष्यसि कदाचन । नान्यं पतिं हठाद्देवि ग्रहीष्यसि शिवादृते

ເຈົ້າເອງກໍຈະບໍ່ລະທິ້ງ ຊັງກະຣະ ຊັມພຸ ໃນເວລາໃດໆ. ໂອ ເທວີ, ນອກຈາກພຣະຊິວະແລ້ວ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບຜົວອື່ນ ແມ່ນແຕ່ຖືກບັງຄັບດ້ວຍກຳລັງກໍຕາມ.

Verse 30

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यवचस्ते हि मुने सा भूधरात्मजा । किंचिदुच्छ्वसिता काली प्राह त्वां सांजलिर्मुदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອນາງບຸດຣີແຫ່ງພູ—ກາລີ—ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍຫາຍໃຈໂລ່ງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ແລ້ວກ່າວກັບເຈົ້າດ້ວຍຝາມືປະນົມ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ»។

Verse 31

शिवोवाच । त्वं तु सर्वज्ञ जगतामुपकारकर प्रभो । रुद्रस्याराधनार्थाय मंत्रं देहि मुने हि मे

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂໍຈົ່ງປະທານມັນຕຣາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອການບູຊາອາຣາທະນາພຣະຣຸດຣະ.”

Verse 32

न सिद्यति क्रिया कापि सर्वेषां सद्गुरुं विना । मया श्रुता पुरा सत्यं श्रुतिरेषा सनातनी

ຫາກບໍ່ມີສັດຄຸຣຸທີ່ແທ້ ການປະຕິບັດທາງທຳຂອງຜູ້ໃດກໍບໍ່ສຳເລັດ. ຄວາມຈິງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນມາແຕ່ດົນນານ; ມັນເປັນຄຳສອນນິລັນດອນແຫ່ງສຣຸຕິ (ປັນຍາທີ່ຖືກເປີດເຜີຍ).

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्याः पार्वत्या मुनिसत्तमः । पंचाक्षरं शम्भुमन्त्रं विधिपूर्वमुपादिशः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະນາງປາຣະວະຕີແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນ ໄດ້ສອນນາງຕາມພິທີທີ່ຖືກກຳນົດ ໃນມັນຕຣາຊັມພູຫ້າພະຍາງ.”

Verse 34

अवोचश्च वचस्तां त्वं श्रद्धामुत्पादयन्मुने । प्रभावं मन्त्रराजस्य तस्य सर्वाधिकं मुने

ໂອ ມຸນີ, ທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນເພື່ອໃຫ້ເກີດສັດທາ. ແລ້ວທ່ານກໍໄດ້ປະກາດ—ໂອ ມຸນີ—ພະລັງອຳນາດອັນສູງສຸດ ແລະຫາສິ່ງໃດເທົ່າທຽມບໍ່ໄດ້ ຂອງມັນຕຣາຣາຊານັ້ນ.

Verse 35

नारद उवाच । शृणु देवि मनोरस्य प्रभावं परमाद्भुतम् । यस्य श्रवणमात्रेण शंकरस्तु प्रसीदति

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີ ຈົ່ງຟັງອານຸພາບອັນອັດສະຈັນສູງສຸດຂອງ ມະໂນຣາ; ແຕ່ພຽງໄດ້ຍິນເຖິງມັນ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍພໍພຣະໄທ ແລະປະທານພຣະກະລຸນາ.

Verse 36

मंत्रोयं सर्वमंत्राणामधिराजश्च कामदः । भुक्तिमुक्तिप्रदोऽत्यंतं शंकरस्य महाप्रियः

ມັນຕຣານີ້ແມ່ນຈອມກະສັດແຫ່ງມັນຕຣາທັງປວງ ແລະ ເປັນຜູ້ບັນດານສິ່ງປາຖະໜາ. ມັນປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ (ພຸກຕິ) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ) ຢ່າງສູງສຸດ ແລະ ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 37

सुभगे येन जप्तेन विधिना सोऽचिराद् द्रुतम् । आराधितस्ते प्रत्यक्षो भविष्यति शिवो ध्रुवम्

ໂອ ຜູ້ມີສິຣີມົງຄຸນ, ໂດຍການຈະປະ (japa) ຕາມວິທີທີ່ກຳນົດໄວ້ເພື່ອເຊີນພຣະອົງ, ພຣະສິວະຈະພໍໃຈແນ່ນອນ; ແລະໃນໄວໆນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະປາກົດຕໍ່ໜ້າເຈົ້າໂດຍກົງ—ເປັນຄວາມແນ່ນອນດຸດດື່ມ.

Verse 38

चिंतयती च तद्रूपं नियमस्था शराक्षरम् । जप मन्त्रं शिवे त्वं हि संतुष्यति शिवो द्रुतम्

ເມື່ອຕັ້ງຢູ່ໃນວິນັຍຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຈົ່ງພິຈາລະນາຮູບພຣະອົງນັ້ນ ແລະຈົ່ງຈະປະມັນຕຣາຫົກພະຍາງ. ໂອ ເທວີ, ໂດຍຈະປະນີ້ແຕ່ຢ່າງດຽວ ພຣະສິວະກໍພໍໃຈໄວດັ່ງໃຈ.

Verse 39

एवं कुरु तप साध्वि तपस्साध्यो महेश्वरः । तपस्येव फलं सर्वैः प्राप्यते नान्यथा क्वचित्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ ໂອ ຜູ້ດີງາມ—ຈົ່ງປະພຶດຕະປະ (tapas). ພຣະມະເຫສະວະຣະ ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍຕະປະ. ແທ້ຈິງ ຜົນທັງປວງຖືກໄດ້ຮັບໂດຍຕະປະເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍທາງອື່ນໃນເວລາໃດໆ.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तदा कालीं नारद त्वं शिवप्रियः । यादृच्छिकोऽगमस्त्वं तु स्वर्गं देवहिते रतः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ນາງກາລີໃນເວລານັ້ນ, ເຈົ້າ—ໂອ ນາຣະດະ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ—ໄດ້ມາທີ່ນີ້ໂດຍບັງເອີນ; ແລະເຈົ້າຜູ້ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ເທວະ ກໍໄດ້ໄປຕໍ່ສູ່ສະຫວັນ.”

Verse 41

पार्वती च तदा श्रुत्वा वचनं तव नारद । सुप्रसन्ना तदा प्राप पंचाक्षरमनूत्तमम्

ໂອ້ ນາຣະດະ, ໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຈົ້າ ແລ້ວມີໃຈປິຕິຍິ່ງ; ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ຮັບມັນຕຣາຫ້າພະຍາງອັນສູງສຸດ—ປັນຈາກສະຣີ—ອັນເປັນແກ່ນແທ້ແຫ່ງພະພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ.