तृतीयनेत्राग्निनिवृत्तिः / Quelling the Fire of the Third Eye (Vāḍava Fire Placed in the Ocean)

Verse 1

नारद उवाच । विधे नेत्रसमुद्भूतवह्निज्वाला हरस्य सा । गता कुत्र वद त्वं तच्चरित्रं शशिमौलिनः

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ), ຈົ່ງບອກຂ້າ—ແປວໄຟອັນເຜົາໄໝ້ທີ່ເກີດຈາກນັຍນາຂອງຮະຣະ ໄດ້ໄປທີ່ໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າເຫດການອັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । यदा भस्म चकाराशु तृतीयनयनानलः । शम्भोः कामं प्रजज्वाल सर्वतो विफलस्तदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄຟຈາກນັຍນາທີສາມຂອງພຣະຊຳພູ (ຊິວະ) ໄດ້ເຜົາໃຫ້ເປັນຂີ້ເທົ່າຢ່າງວ່ອງໄວ, ກາມະກໍຖືກໄຟຜາລານ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ລາວກໍກາຍເປັນຜູ້ອ່ອນແອ ແລະໄຮ້ຜົນທົ່ວທຸກທິດ.

Verse 3

हाहाकारो महानासीत्त्रैलोक्ये सचराचरे । सर्वदेवर्षयस्तात शरणं मां ययुर्द्रुतम्

ສຽງຮ້ອງຄວາມທຸກທົນອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທົ່ວສາມໂລກ ໃນບັນດາສັດທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ແລ້ວບັນດາເທວະ ແລະ຤ິສີທິບທັງຫຼາຍ, ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ກໍຮີບຮ້ອນມາຫາຂ້ອຍເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ.

Verse 4

सर्वे निवेदयामासुस्तद्दुखं मह्यमाकुलाः । सुप्रणम्य सुसंस्तुत्य करौ बद्ध्वा नतानना

ພວກເຂົາທັງໝົດ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າແລະຈິດໃຈວຸ້ນວາຍ ໄດ້ມາທູນເລື່ອງທຸກຂ໌ນັ້ນແກ່ຂ້ອຍ. ພວກເຂົາກໍ່ກາບລົງຢ່າງເຕັມທີ່ ສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳສົມຄວນ ແລະປະນົມມື ກົ້ມໜ້າເວົ້າຂຶ້ນ.

Verse 5

तच्छ्रुत्वाहं शिवं स्मृत्वा तद्धेतुं सुविमृश्य च । गतस्तत्र विनीतात्मा त्रिलोकावनहेतवे

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະສີວະ ແລະພິຈາລະນາເຫດປັດໃຈຢ່າງລະອຽດ. ແລ້ວຂ້ອຍໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍໃຈຖ່ອມຕົນ ແລະມີວິໄນ ເພື່ອປົກປ້ອງສະຫງົບສຸກແຫ່ງສາມໂລກ.

Verse 6

संदग्धुकामः स शुचिज्वालामालातिदीपितः । स्तंभितोऽरं मया शंभुप्रसादाप्तसुतेजसा

ເຂົາມີໃຈຈະເຜົາຜານເປົ້າໝາຍ ແລະລຸກໂຊດສະຫວ່າງ ດັ່ງຖືກຈຸດໃຫ້ໄຟລຸກໂດຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟອັນບໍລິສຸດ. ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ຫ້າມເຂົາໄວ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍພະລັງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຮັບຈາກພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະສີວະ).

Verse 7

अथ क्रोधमयं वह्निं दग्धुकाम जगत्त्रयम् । वाडवांतकमार्षं च सौम्यज्वालामुखं मुने

ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ້ ມຸນີ, ໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດແຄ້ນໄດ້ປາກົດ ປາດຖະນາຈະເຜົາໂລກທັງສາມ—ເປັນໄຟກືນກິນທຸກສິ່ງ, ຜູ້ທຳລາຍໄຟວາດະວະໃຕ້ທະເລ, ໄຟຂອງລະສີຜູ້ບຳເນັດທີ່ຕ້ານບໍ່ໄດ້, ແຕ່ມີໃບໜ້າອ່ອນໂຍນສະຫວ່າງໄສ.

Verse 8

तं वाडवतनुमहं समादाय शिवेच्छया । सागरं समगां लोकहिताय जगतां पतिः

“ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ຂ້າໄດ້ຮັບເອົາຮູບວາດະວະທີ່ມີໜ້າມ້ານັ້ນ ແລ້ວໄປຫາມະຫາສະໝຸດ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກ—ຂ້າ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ.”

Verse 9

आगतं मां समालोक्य सागरस्सांजलिर्मुने । धृत्वा च पौरुषं रूपमागतस्संनिधिं मम

ໂອ້ ມຸນີ, ເມື່ອທະເລເຫັນຂ້າມາຮອດ ກໍຢືນດ້ວຍມືປະນົມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລ້ວຮັບຮູບມະນຸດ ເຂົ້າມາຢູ່ໃນສຳນັກຂອງຂ້າ.

Verse 10

सुप्रणम्याथ मां सिंधुस्संस्तूय च यथा विधि । स मामुवाच सुप्रीत्या सर्वलोकपितामहम्

ແລ້ວທະເລ(ສິນທຸ) ກໍກົ້ມກາບຂ້າຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ແລະສັນລະເສີນຕາມພິທີອັນຄວນ; ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ປູ່ໃຫຍ່ແຫ່ງສັດໂລກທັງປວງນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າ.

Verse 11

सागर उवाच । किमर्थमागतोऽसि त्वं ब्रह्मन्नत्राखिलाधिप । तन्निदेशय सुप्रीत्या मत्वा मां च स्वसेवकम्

ສາກະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະພຣະຫມາ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງໃນທີ່ນີ້, ທ່ານມາເພາະເຫດໃດ? ຂໍໃຫ້ຊີ້ບອກພຣະບັນຊາດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ໂດຍເຫັນຂ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ.”

Verse 12

अथाहं सागरवचश्श्रुत्वा प्रीतिपुरस्सरम् । प्रावोचं शंकरं स्मृत्वा लौकिकं हितमावहन्

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມະຫາສະໝຸດ ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກຈາກໃຈ ແລະໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຈຶ່ງຕອບກັບ—ກ່າວຄໍາແນະນໍາທີ່ນໍາພາຄວາມຜາສຸກໃນຊີວິດໂລກດ້ວຍ.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । शृणु तात महाधीमन्सर्वलोकहितावह । वच्म्यहं प्रीतितस्सिंधो शिवेच्छाप्रेरितो हृदा

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ໂອ ລູກເອີຍ, ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະໃຈກວ້າງ, ຈົ່ງຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຖ້ອຍຄໍາທີ່ນໍາພາຄວາມຜາສຸກແກ່ທຸກໂລກ. ໂອ ມະຫາສະໝຸດແຫ່ງຄວາມຮັກ, ຈາກໃຈຂ້າພະເຈົ້າກ່າວດ້ວຍຄວາມປິຕິ, ໂດຍຖືກຜັກດັນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ (Śiva).

Verse 14

अयं क्रोधो महेशस्य वाडवात्मा महाप्रभुः । दग्ध्वा कामं द्रुतं सर्वं दग्धुकामोऽभवत्ततः

ຄວາມໂກດນີ້ຂອງພຣະມະຫາເທວະ (Mahādeva) ມີອໍານາດຍິ່ງ ແລະລຸກໂຊດດັ່ງໄຟໃຕ້ທະເລ (Vāḍava). ເມື່ອໄດ້ເຜົາກາມະ (Kāma) ຢ່າງວ່ອງໄວແລ້ວ, ມັນກໍເກີດຄວາມປາຖະໜາຈະເຜົາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຕໍ່ໄປອີກດ້ວຍ.

Verse 15

प्रार्थितोऽहं सुरैश्शीघ्रं पीडितैश्शंकरेच्छया । तत्रागत्य द्रुतं तं वै तात स्तंभितवाञ्शुचिम्

ເພາະຖືກບີບຄັ້ນໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara), ບັນດາເທວະດາໄດ້ວິ່ງມາອ້ອນວອນຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງໄວ. ຂ້າພະເຈົ້າໄປຮອດທີ່ນັ້ນທັນທີ, ໂອ ລູກເອີຍ, ແລະໄດ້ທໍາໃຫ້ຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນຢຸດນິ່ງຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 16

वाडवं रूपमाधत्त तमादायाग तोत्र ह । निर्दिशामि जलाधार त्वामहं करुणाकरः

ຈົ່ງຮັບຮູບແບບເປັນວາດະວະ (Vāḍava) ແລະນໍາມັນມາທີ່ນີ້ໃນທັນທີ. ໂອ ຜູ້ຄໍ້າຈຸນນໍ້າທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນຄວາມເມດຕາກະຣຸນາດັ່ງມະຫາສະໝຸດ—ຂໍແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ຢູ່ໃນສະຖານະຂອງເຈົ້າທີ່ນີ້.

Verse 17

अयं क्रोधी महेशस्य वाडवं रूपमाश्रितः । ज्वालामुखस्त्वया धार्य्यो यावदाभूतसंप्लवम्

ຜູ້ນີ້ດຸຮ້າຍດ້ວຍໂທສະ ໄດ້ຮັບຮູບວາດະວະ (ໄຟໃຕ້ທະເລ) ຂອງພຣະມະເຫສະ; ເປັນພະລັງມີປາກເປັນໄຟ. ເຈົ້າຈົ່ງກັ້ນໄວ້ ແລະອົດທົນຮັບໄວ້ ຈົນຮອດເວລາມະຫາປະລັຍຂອງສັດທັງປວງ.

Verse 18

यदात्राहं समागम्य वत्स्यामि सरितां पते । तदा त्वया परित्याज्यः क्रोधोऽयं शांकरोऽद्भुतः

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງປວງ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກັບມາທີ່ນີ້ ແລະຢູ່ອາໄສອີກ ຫຼັງຈາກມາພົບເຈົ້າ, ໃນເວລານັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງປ່ອຍວາງໂທສະອັນອັດສະຈັນນີ້ ທີ່ເກີດຈາກພຣະສັງກະຣະ.

Verse 19

भोजनं तोयमेतस्य तव नित्यं भविष्यति । यत्नादेवावधार्य्योऽयं यथा नोपैति चांतरम्

ອາຫານແລະນ້ຳຂອງຜູ້ນີ້ ຈະມີຢູ່ເປັນນິດໂດຍອາໄສເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຊ່ອງວ່າງ ຫຼືການຂັດຂ້ອງໃດໆ.

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे वडवानलचरितं नाम विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 20 ຊື່ວ່າ «ເລື່ອງວາດະວານະລະ (ໄຟມ້າ)» ໃນພາກພາຣະວະຕີຂັນດະ ອັນເປັນພາກທີ 3 ຂອງຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ».

Verse 21

ततः प्रविष्टो जलधौ स वाडवतनुः शुचिः । वार्योघान्सुदहंस्तस्य ज्वालामालाभिदीपितः

ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ຮັບຮູບເປັນໄຟວາດະວະ (ໄຟໃຕ້ທະເລ) ແລ້ວເຂົ້າສູ່ມະຫາສະໝຸດ; ມີພວງໄຟລ້ອມກາຍສະຫວ່າງໄສ ພຣະອົງໄດ້ເຜົາກະແສນ້ຳທີ່ພຸ່ງພາຂອງທະເລຢ່າງຮຸນແຮງ.

Verse 22

ततस्संतुष्टचेतस्कस्स्वं धामाहं गतो मुने । अंतर्धानमगात्सिंधुर्दिव्यरूपः प्रणम्य माम्

ແລ້ວເມື່ອໃຈອິ່ມເຕັມດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ຂ້າພະເຈົ້າກໍກັບໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງຕົນ ໂອ ມຸນີ. ທະເລກໍໄດ້ຮັບຮູບທິບ ກໍກົ້ມກາບຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.

Verse 23

स्वास्थ्यं प्राप जगत्सर्वं निर्मुक्तं तद्भवाद्भयात् । देवा बभूवुः सुखिनो मुनयश्च महामुने

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ໂລກທັງປວງໄດ້ກັບຄືນສູ່ຄວາມຜາສຸກ ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເກີດຈາກເຫດນັ້ນ. ບັນດາເທວະດາກໍມີຄວາມຍິນດີ ແລະບັນດາມຸນີກໍມີຄວາມສຸກເຊັ່ນກັນ.