तारकासुर-पूर्ववृत्त-प्रश्नः (Questions on Tārakāsura and Śivā’s tapas) / “Inquiry into Tārakāsura’s origin and Śivā–Śiva narrative”

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाशैव सम्यगुक्तं त्वया विधे । चरितं परमं ह्येतच्छिवायाश्च शिवस्य च

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ສາວົກຂອງພຣະວິສະນຸ, ໂອ ມະຫາໄສວະ, ໂອ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ), ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນ ຖືກຕ້ອງຢ່າງສົມບູນ. ນີ້ແມ່ນຕໍານານອັນສູງສຸດ ອັນສັກສິດ ວ່າດ້ວຍ ພຣະສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ແລະ ພຣະສິວະ।

Verse 2

कस्तारकासुरो ब्रह्मन्येन देवाः प्रपीडिताः । कस्य पुत्रस्य वै ब्रूहि तत्कथां च शिवाश्रयाम्

ໂອ ພຣະພຣາຫມະນ, ອະສຸຣະທາຣະກາສຸຣະ ຜູ້ທີ່ບີບຄັ້ນເທວະດາຢ່າງໜັກນັ້ນ ແມ່ນໃຜ? ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກດ້ວຍວ່າ ເຂົາເປັນລູກຂອງໃຜ; ແລະຂໍຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນັ້ນອັນອາໄສພຣະສິວະເປັນທີ່ພຶ່ງດ້ວຍ।

Verse 3

भस्मी चकार स कथं शंकरश्च स्मरं वशी । तदपि ब्रूहि सुप्रीत्याद्भुतं तच्चरितं विभोः

ພຣະສັງກະຣະ—ອົງຜູ້ຄວບຄຸມຕົນເອງ—ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະມະຣະ (ກາມະເທວະ) ເປັນຂີ້ເຖົ່າແນວໃດ? ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຟັງດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເຄົາລົບ ເຖິງກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນ ແລະເຫດການທິບພະຂອງອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 4

कथं शिवा तपोऽत्युग्रं चकार सुखहेतवे । कथं प्राप पतिं शंभुमादिशक्तिर्जगत्परा

ພຣະຊິວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ ເພື່ອຄວາມສຸກອັນແທ້ຈິງແນວໃດ? ແລະອາດິ-ຊັກຕິອັນສູງສຸດ ຜູ້ເຫນືອໂລກ ໄດ້ບັນລຸພຣະຊັມພູເປັນພຣະສາມີແນວໃດ?

Verse 5

एतत्सर्वमशेषेण विशेषेण महाबुध । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय स्वपुत्राय शिवात्मने

ໂອ ທ່ານມະຫາບັນດິດ, ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງທຸກຢ່າງນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ແລະຢ່າງລະອຽດເປັນພິເສດ—ເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຜູ້ມີສັດທາ ເຫມືອນກັບເລົ່າໃຫ້ລູກຊາຍຂອງທ່ານເອງ ຜູ້ມີຈິດໃຈອຸທິດແດ່ພຣະຊິວະ.

Verse 6

ब्रह्मोवाच पुत्रवर्य महाप्राज्ञ सुरर्षे शंसितव्रतः । वच्म्यहं शंकरं स्मृत्वा सर्वं तच्चरितं शृणु

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກຊາຍຜູ້ປະເສີດ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂອ ຣິສີເທວະຜູ້ຖືວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ—ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະ ຂ້ອຍຈະເລົ່າທຸກຢ່າງເຖິງຈະຣິຕອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງຟັງ.»

Verse 7

प्रथमं तारकस्यैव भवं संशृणु नारद । यद्वधार्थं महा यत्नः कृतो दैवैश्शिवाश्रयैः

ກ່ອນອື່ນໝົດ ໂອ ນາຣະດະ ຈົ່ງຟັງເຖິງກຳເນີດແລະການເຕີບໃຫຍ່ຂອງ ຕາຣະກະ; ເພາະເພື່ອການທຳລາຍເຂົາ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ອາໄສພຣະສິວະ ໄດ້ພາກພຽນຢ່າງໃຫຍ່.

Verse 8

मम पुत्रो मरीचिर्यः कश्यपस्तस्य चात्मजः । त्रयोदशमितास्तस्य स्त्रियो दक्षसुताश्च याः

«ບຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນ ມະຣີຈິ, ແລະ ກັດຍະປະ ແມ່ນບຸດຂອງລາວ. ພັນລະຍາຂອງ ກັດຍະປະ ກ່າວກັນວ່າມີ ສິບສາມ ນາງ—ເປັນບຸດສາວຂອງ ທັກສະ.»

Verse 9

दितिर्ज्येष्ठा च तत्स्त्री हि सुषुवे सा सुतद्वयम् । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

«ດິຕິ ຜູ້ເປັນພັນລະຍາອາວຸໂສຂອງ ກັດຍະປະ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດສອງຄົນ. ໃນນັ້ນ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່, ແລະຕໍ່ມາ ຮິຣັນຍາກສະ ເປັນຜູ້ນ້ອຍ.»

Verse 10

तौ हतौ विष्णुना दैत्यौ नृसिंहक्रोडरूपतः । सुदुःखदौ ततो देवाः सुखमापुश्च निर्भयाः

«ອະສູຣະສອງນັ້ນ ຖືກ ພຣະວິດສະນຸ ປະຫານ ໂດຍຊົງຮັບຮູບເປັນ ນະຣະສິງຫະ ແລະ ວະຣາຫະ. ເມື່ອຜູ້ກໍ່ທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່ທັງສອງຖືກທຳລາຍແລ້ວ, ພວກເທວະຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ ແລະປອດພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ.»

Verse 11

दितिश्च दुःखितासीत्सा कश्यपं शरणं गता । पुनस्संसेव्य तं भक्त्या गर्भमाधत्त सुव्रता

«ດິຕິ ເສົ້າໂສກຫນັກ ໄດ້ໄປພຶ່ງພາ ກັດຍະປະ ເປັນທີ່ພັກພິງ. ແລ້ວນາງຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ ໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລະໄດ້ຕັ້ງຄັນ.»

Verse 12

तद्विज्ञाय महेंद्रोऽपि लब्धच्छिद्रो महोद्यमी । तद्गर्भं व्यच्छिनत्तत्र प्रविश्य पविना मुहुः

ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລ້ວ ພະອິນ (Mahendra) ກໍໄດ້ຊອກຫາໂອກາດ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຢ່າງແຮງກ້າ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນນັ້ນເລື້ອຍໆ ແລະ ໄດ້ຕັດຕົວອ່ອນໃນຄັນດ້ວຍວັດຊິລະຂອງພະອົງ.

Verse 13

तद्व्रतस्य प्रभावेण न तद्गर्भो ममार ह । स्वपंत्या दैवयोगेन सप्त सप्ताभवन्सुताः

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງວຣະຕະອັນສັກສິດນັ້ນ ການຕັ້ງຄັນຂອງນາງບໍ່ໄດ້ພິນາດ. ແລະດ້ວຍການຈັດສັນຂອງເທວະ ໃນຂະນະທີ່ນາງນອນຫຼັບ ບຸດຊາຍເກີດຂຶ້ນເຈັດຄົນ—ເຈັດຕາມຈຳນວນ.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकोत्पत्तौ वज्रांगोत्पत्तितपोवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຄື ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ແລະໃນພາກທີສາມ ຄື ປາຣະວະຕີຂັນດະ ບົດທີສິບສີ່ ຊື່ “ເລື່ອງການເກີດຂອງຕາຣະກະ ແລະຄຳພັນນາຕະປະຂອງວັຈຣາງກະ” ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 15

पुनर्दितिः पतिं भेजेऽनुतप्ता निजकर्मतः । चकार सुप्रसन्नं तं मुनिं परमसेवया ऽ

ຕໍ່ມາ ດິຕິ (Diti) ຜູ້ສຳນຶກຜິດເນື່ອງຈາກກຳຂອງຕົນ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາສາມີອີກຄັ້ງ. ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ຢ່າງຍິ່ງ ແລະການບຳເນົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ມຸນີນັ້ນພໍໃຈຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 16

कश्यप उवाच । तपः कुरु शुचिर्भूत्वा ब्रह्मणश्चायुतं समाः । चेद्भविष्यति तत्पूर्वं भविता ते सुतस्तदा

ກັດສະປະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງປະພຶດຕະປະສະຍາ ໃຫ້ບໍລິສຸດ ຕາມມາດຕາຂອງພຣະພຣະຫມາ ເປັນເວລາສິບພັນປີ. ຖ້າສິ່ງນັ້ນສຳເລັດກ່ອນ ແລ້ວບຸດຊາຍຈະເກີດແກ່ເຈົ້າແນ່ນອນ»។

Verse 17

तथा दित्या कृतं पूर्णं तत्तपश्श्रद्धया मुने । ततः पत्युः प्राप्य गर्भं सुषुवे तादृशं सुतम्

ໂອ ມຸນີ, ດິຕີໄດ້ປະກອບຕະປະສະນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດສົມບູນ ດ້ວຍສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ. ຕໍ່ມາ ນາງໄດ້ຮັບຄັນຜ່ານສາມີ ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຜູ້ມີສະພາບຕາມພະລັງ ແລະ ເຈດຈຳນົງຂອງຕະປະສະນັ້ນ.

Verse 18

वजांगनामा सोऽभूद्वै दितिपुत्रोऽमरोपमः । नामतुल्यतनुर्वीरस्सुप्रताप्युद्भवाद्बली

ແທ້ຈິງ ບຸດຂອງດິຕີມີນາມວ່າ “ວະຈາງກະ” ເກີດຂຶ້ນ ມີສະຫງ່າງາມດັ່ງເທວະ. ເປັນວີລະບຸລຸດຜູ້ມີກາຍສົມນາມ ແລະ ແຂງແກ່ນມີພະລັງຫຼາຍ ຕັ້ງແຕ່ຍາມເກີດ.

Verse 19

जननीशासनात्सद्यस्स सुतो निर्जराधिपम् । बलाद्धृत्वा ददौ दंडं विविधं निर्जरानपि

ຕາມຄຳສັ່ງຂອງແມ່ ບຸດນັ້ນໄດ້ກະທຳໃນທັນທີ: ລາວຈັບເອົາຈອມເທວະດ້ວຍກຳລັງ ແລະ ລົງໂທດຫຼາຍຮູບແບບ ແມ່ນແຕ່ເທວະອື່ນໆກໍດ້ວຍ.

Verse 20

दितिस्सुखमतीवाप दृष्ट्वा शक्रादिदुर्दशाम् । अमरा अपि शक्राद्या जग्मुर्दुःखं स्वकर्मतः

ເມື່ອເຫັນຄວາມທຸກຍາກອັນໜັກຂອງອິນທຣະ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ດິຕີກໍມີຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ແຕ່ແມ່ນແຕ່ອະມະຣະ—ອິນທຣະ ແລະ ພວກອື່ນ—ກໍຕົກຢູ່ໃນທຸກຂ໌ ເນື່ອງຈາກຜົນກຳຂອງຕົນເອງ.

Verse 21

तदाहं कश्यपेनाशु तत्रागत्य सुसामगीः । देवानत्याजयंस्तस्मात्सदा देवहिते रतः

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ພ້ອມກັບກັດສະຍະປະ ແລະໄດ້ຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາອັນຄົບຖ້ວນ ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ໄຊຊະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອຸທິດຕົນຢູ່ເສມອ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 22

देवान्मुक्त्वा स वज्रांगस्ततः प्रोवाच सादरम् । शिवभक्तोऽतिशुद्धात्मा निर्विकारः प्रसन्नधीः

ເມື່ອໄດ້ຮັບການປ່ອຍຈາກເທວະດາແລ້ວ ວັຊຣາງຄະ ຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ເຂົາເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ຈິດບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະມີປັນຍາສະຫງົບໃສ.

Verse 23

वज्रांग उवाच । इंद्रो दुष्टः प्रजाघाती मातुर्मे स्वार्थसाधकः । स फलं प्राप्तवानद्य स्वराज्यं हि करोतु सः

ວັຊຣາງຄະ ກ່າວວ່າ: “ພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ຊົ່ວ ເປັນຜູ້ຂ້າສັດມີຊີວິດ ແລະເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ແມ່ຂອງຂ້າ. ມື້ນີ້ເຂົາໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນແລ້ວ; ຂໍໃຫ້ເຂົາປົກຄອງອານາຈັກຂອງຕົນເອງເຖີດ.”

Verse 24

मातुराज्ञावशाद्ब्रह्मन्कृतमेतन्मयाखिलम् । न मे भोगाभिलाषो वै कस्यचि द्भुवनस्य हि

ໂອ ພຣາຫມັນ, ທັງໝົດນີ້ຂ້າໄດ້ເຮັດໄປຕາມຄຳສັ່ງຂອງແມ່ຂ້າເທົ່ານັ້ນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້າບໍ່ປາຖະໜາຄວາມເພີດເພີນແຫ່ງໂລກຢ່າງໃດໆ ໃນພູມໂລກໃດໆເລີຍ.

Verse 25

तत्त्वसारं विधे सूत मह्यं वेदविदाम्वर । येन स्यां सुसुखी नित्यं निर्विकारः प्रसन्नधीः

ໂອ ສູຕະ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ—ຂໍຈົ່ງສອນຂ້າເຖິງສານະສຳຄັນແຫ່ງຕັດຕະວະ, ເພື່ອໃຫ້ຂ້າເປັນຜູ້ສຸກສະບາຍຕະຫຼອດໄປ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະມີປັນຍາໃສສະຫງົບ.

Verse 26

तच्छ्रुत्वाहं मुनेऽवोचं सात्त्विको भाव उच्यत । तत्त्वसार इति प्रीत्या सृजाम्येकां वरां स्त्रियम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: “ນີ້ເອີ້ນວ່າ ຈິດສະພາບສາດຕະວິກ (sāttvika). ດ້ວຍຄວາມຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງສະຕຣີຜູ້ປະເສີດພຽງຜູ້ດຽວ ຊື່ ‘ຕັດຕະວະສາຣາ’ ອັນເປັນແກ່ນແທ້ແຫ່ງສັດຈະ”។

Verse 27

वरांगीं नाम तां दत्त्वा तस्मै दितिसुताय वै । अयां स्वधाम सुप्रीतः कश्यपस्तत्पितापि च

ເມື່ອໄດ້ມອບນາງຜູ້ມີນາມວ່າ “ວະຣາງກີ” ໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງດິຕິແລ້ວ, ກັດສະຍະປະ ຜູ້ເປັນບິດາຂອງນາງ ກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະກັບໄປຍັງທີ່ພຳນັກຂອງຕົນ।

Verse 28

ततो दैत्यस्य वज्रांगस्सात्विकं भावमाश्रितः । आसुरं भावमुत्सृज्य निर्वैरस्सुखमाप्तवान्

ຕໍ່ມາ ວັຊຣາງກະ ຜູ້ເປັນໄດຕະ ໄດ້ອາໄສຈິດໃຈແບບສາດຕະວິກ; ລະທິ້ງອາລົມອາສຸຣະ ແລະກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມພະຍາດພາຍ ບັນລຸຄວາມສຸກແລະຄວາມສະຫງົບ.

Verse 29

न बभूव वरांग्या हि हृदि भावोथ सात्विकः । सकामा स्वपतिं भेजे श्रद्धया विविधं सती

ໃນໃຈຂອງນາງຜູ້ສູງສົງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈສາດຕະວິກຢ່າງແທ້ຈິງ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຍັງມີກາມະ, ນາງຜູ້ມີຄຸນທຳໄດ້ເຂົ້າໄປຫາສາມີຂອງຕົນ ດ້ວຍສັດທາແລະພັກຕິຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 30

अथ तत्सेवनादाशु संतुष्टोऽभून्महाप्रभुः । स वज्रांगः पतिस्तस्या उवाच वचनं तदा

ຕໍ່ມາ ໂດຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມພັກຕິນັ້ນ ພະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍພໍໃຈຢ່າງໄວ. ໃນເວລານັ້ນ ວັຊຣາງກະ ຜົວຂອງນາງ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ນາງ।

Verse 31

वज्रांग उवाच । किमिच्छसि प्रिये ब्रूहि किं ते मनसि वर्तते । तच्छुत्वानम्य तं प्राह सा पतिं स्वमनोरथम्

ວັຊຣາງກ່າວວ່າ: «ທີ່ຮັກ ຈົ່ງບອກເຮົາ—ເຈົ້າປາດຖະນາຫຍັງ? ໃນໃຈເຈົ້າມີຫຍັງ?» ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນ ນາງກໍ່ກົ້ມນົບ ແລ້ວເວົ້າກັບຜົວເຖິງຄວາມປາດຖະນາຈາກໃຈຂອງນາງ.

Verse 32

वरांग्युवाच । चेत् प्रसन्नोऽभवस्त्वं वै सुतं मे देहि सत्पते । महाबलं त्रिलोकस्य जेतारं हरिदुःखदम्

ນາງຜູ້ສູງສົງ (ພາຣະວະຕີ) ກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງໄດ້ໂປດປານແທ້ ໂອ້ພຣະຜູ້ດີງາມ ຂໍຈົ່ງປະທານບຸດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່, ຜູ້ຊະນະສາມໂລກ, ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມໂສກຂອງຮະຣິ (ວິສນຸ).”

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा प्रियावाक्यं विस्मितोऽभूत्स आकुलः । उवाच हृदि स ज्ञानी सात्विको वैरवर्जितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນນ່າຮັກນັ້ນ ລາວກໍຕົກຕະລຶງ ແລະຫວັ່ນໄຫວຢູ່ໃນໃຈ. ຜູ້ຮູ້ຜູ້ປັນຍານັ້ນ ມີສະພາບສັດຕະວິກ ແລະປາສະຈາກຄວາມພະຍາບາດ ຈຶ່ງເວົ້າອອກຈາກດວງໃຈ।

Verse 34

प्रियेच्छति विरोधं वै सुरैर्मे न हि रोचते । किं कुर्यां हि क्व गच्छेयं कथं नश्ये न मे पणः

“ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາຈະຂັດແຍ້ງກັບເທວະທັງຫຼາຍ ແຕ່ຄວາມເປັນສັດຕູແບບນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ຖືກໃຈຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ? ຄວນໄປທີ່ໃດ? ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະພິນາດໄດ້ແນວໃດ—ເມື່ອຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ເສຍ?”

Verse 35

प्रियामनोरथश्चैव पूर्णस्स्यात्त्रिजगद्भवेत् । क्लेशयुङ्नितरा भूयो देवाश्च मुनयस्तथा

ເຊັ່ນນັ້ນ ຄວາມປາດຖະໜາຂອງຄົນຮັກຈະສໍາເລັດສົມບູນ ແລະຄວາມຜາສຸກຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ສາມໂລກ. ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ເທວະແລະມຸນີທັງຫຼາຍຈະຖືກພາລະທຸກຂ໌ຫນັກກວ່າເກົ່າອີກຄັ້ງ।

Verse 36

न पूर्णस्स्यात्प्रियाकामस्तदा मे नरको भवेत् । द्विधापि धर्महानिर्वै भवतीत्यनुशुश्रुवान्

«ຖ້າຄວາມປາຖະນາຂອງຜູ້ຮັກອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສຳເລັດ ນັ້ນສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນນະລົກ. ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເຮັດຕາມທາງໃດໜຶ່ງໃນສອງທາງ ກໍຈະເສຍທຳມະ»—ເຂົາຈຶ່ງຄິດໄຕ່ຕອງ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງແລະເຂົ້າໃຈແລ້ວ.

Verse 37

वज्रांग इत्थं बभ्राम स मुने धर्मसंकटे । बलाबलं द्वयोस्तत्र विचिचिंत च बुद्धितः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ວັຊຣາງກະໄດ້ພະເດີນພາໄປມາໃນວິກິດແຫ່ງທຳມະ; ແລະທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍປັນຍາພິຈາລະນາ ເຂົາໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງກໍາລັງແລະຄວາມອ່ອນແອຂອງທັງສອງຝ່າຍ.

Verse 38

शिवेच्छया स हि मुने वाक्यं मेने स्त्रियो बुधः । तथास्त्विति वचः प्राह प्रियां प्रति स दैत्यराट्

ໂອ ມຸນີ, ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະຜູ້ຮອບຮູ້ ຮັບຄໍາຂອງນາງເປັນຄວາມຈິງ; ແລ້ວກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແກ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 39

तदर्थमकरोत्तीव्रं तपोन्यद्दुष्करं स तु । मां समुद्दिश्य सुप्रीत्या बहुवर्षं जितेंद्रियः

ເພື່ອເຫດນັ້ນ ລາວໄດ້ກະທໍາຕະປະອັນແຮງກ້າ ແລະຍາກຍິ່ງ; ອຸທິດແດ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ; ແລະຫຼາຍປີລາວຄົງຄວາມສຳລວມ ຊະນະອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍ.

Verse 40

वरं दातुमगां तस्मै दृष्ट्वाहं तत्तपो महत् । वरं ब्रूहि ह्यवोचं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

ເມື່ອເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຕະປະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປເພື່ອປະທານພອນແກ່ລາວ. ດ້ວຍໃຈທີ່ປິຕິຍິ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເວົ້າ—ເລືອກພອນເຖີດ».

Verse 41

वज्रांगस्तु तदा प्रीतं मां दृष्ट्वा स्थितं विभुम् । सुप्रणम्य बहुस्तुत्वा वरं वव्रे प्रियाहितम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ວັຊຣາງກະ ປິຕິຍິ່ງເມື່ອເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ—ຢືນຢູ່ນັ້ນ; ລາວກໍໄດ້ກາບລົງຢ່າງນອບນ້ອມ ແລະສັນລະເສີນຫຼາຍ; ແລ້ວຈຶ່ງເລືອກພອນທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ ແລະເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 42

वज्रांग उवाच । सुतं देहि स्वमातुर्मे महाहितकरं प्रभो । महाबलं सुप्रतापं सुसमर्थं तपोनिधिम्

ວັດຊຣາງກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍພຣະອົງປະທານບຸດໃຫ້ແມ່ຂ້າ—ຜູ້ນຳພາຄວາມເກື້ອກູນອັນໃຫຍ່; ມີພະລັງມະຫາ, ວິລະພາບສະຫວ່າງ, ສາມາດຄົບຖ້ວນ, ແລະເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະ»។

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च तद्वाक्यं तथास्त्वित्यब्रवं मुने । अया स्वधाम तद्दत्त्वा विमनास्सस्मरच्छिवम्

ພຣະພຣະຫມາເວົ້າວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ຂ້າໄດ້ຕອບວ່າ ‘ຂໍໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ’। ແລ້ວຂ້າສົ່ງນາງກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງນາງ ແລະປະທານຕາມທີ່ຂໍ; ຂ້າມີໃຈໝອງໝູ່ ແລະລະລຶກພຣະສິວະ»।