सतीविरहानन्तरं शम्भोश्चरितम् / Śiva’s Conduct After Satī’s Separation

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाभाग विधे शैववर प्रभो । शिवलीलामिमां व्यासात्प्रीत्या मे वक्तुमर्हसि

ພຣະນາຣະດາກ່າວວ່າ: 'ໂອ້ ຜູ້ສູງສົ່ງ, ສິດຂອງພຣະວິສນຸ—ໂອ້ ພຣະພົມ ຜູ້ຄວນແກ່ການເຄົາລົບ, ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ສັດທາຂອງພຣະສິວະ! ດ້ວຍຄວາມຮັກ, ກະລຸນາບອກຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບການສະແດງທຳອັນສັກສິດນີ້ຂອງພຣະສິວະ, ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນຈາກພຣະວະຍາສະ.'

Verse 2

सतीविरहयुक्शंम्भुः किं चक्रे चरितन्तथा । तपः कर्तुं कदायातो हिमवत्प्रस्थमुत्तमम्

ພຣະສັມພູ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າແຫ່ງການພັດພາກຈາກສະຕີ ນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ ແລະດໍາລົງຊີວິດແນວໃດ? ແລະເມື່ອໃດພຣະອົງໄດ້ໄປຍັງຍອດສູງອັນປະເສີດຂອງພຣະຫິມະວານ ເພື່ອບໍາເນັດຕະປະ (ຕະປັສຍາ)?

Verse 3

शिवाशिवशिवादो ऽभूत्कथं कामक्षयश्च मे । तपः कृत्वा कथम्प्राप शिवं शम्भुं च पार्वती

ການສວດມົນ 'ສິວະ-ອະສິວະ-ສິວະ' ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ແລະຄວາມປາຖະຫນາຂອງຂ້ອຍຖືກທໍາລາຍໄດ້ແນວໃດ? ພະນາງປາວະຕີໄດ້ບັນລຸພະສິວະໂດຍການບໍາເພັນຕະບະໄດ້ແនວໃດ?

Verse 4

तत्सर्वमपरं चापि शिवसच्चरितं परम् । वक्तुमर्हसि मे ब्रह्मन्महानन्दकरं शुभम्

ຂ້າແຕ່ພະພົມ, ນອກເໜືອໄປຈາກນັ້ນ, ທ່ານຄວນເລົ່າເລື່ອງສັກສິດທີ່ສູງສົ່ງຂອງພະສິວະ ທີ່ເປັນມຸງຄຸນ ແລະ ໃຫ້ຄວາມສຸກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ.

Verse 6

गणानाभाष्य शोचंस्तां तद्गुणान्प्रे मवर्धनान् । वर्णयामास सुप्रीत्या दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

ເມື່ອເວົ້າກັບພວກຄະນະ, ພະອົງໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈກັບນາງ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫយ່ ພະອົງໄດ້ພັນລະນາເຖິງຄຸນງາມຄວາມດີຂອງນາງ ທີ່ເພີ່ມຄວາມຮັກ.

Verse 7

आगत्य स्वगिरिं शम्भुः प्रियाविरहकातरः । सस्मार स्वप्रियां देवीं सतीं प्राणाधिकां हृदा

ເມື່ອພຣະຊັມພູເສດັດກັບມາຍັງພູເຂົາອັນເປັນທີ່ພັກຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງເສົ້າໝອງເນື່ອງຈາກພັດພາກຈາກຜູ້ຮັກ, ແລະໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະເທວີສະຕີ ຜູ້ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ ໃນພຣະຫົວໃຈ।

Verse 9

दिगम्बरो बभूवाथ त्यक्त्वा गार्हस्थ्यसद्गतिम् । पुनर्बभ्राम लोकन्वै सर्वांल्लीलाविशारदः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ລະທິ້ງເສັ້ນທາງຄອບຄົວອັນຜິດພາດທີ່ຜູກພັນກັບໂລກ, ແລ້ວກາຍເປັນ ດິກັມບະຣະ (ນຸ່ງຟ້າ, ປອດຈາກການຄອບຄອງ) ແລະໄດ້ພາລະເດີນທ່ອງໄປທົ່ວທຸກໂລກອີກຄັ້ງ ໃນຄວາມຊໍານານແຫ່ງລີລາທິບາຍ।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे भौमोत्पत्तिशिवलीलावर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 2 ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນພາກຍ່ອຍທີ 3 ປາຣະວະຕີຂັນດະ ບົດທີ 10 ຊື່ «ການພັນລະນາກໍາເນີດຂອງພູມິ(ແຜ່ນດິນ) ແລະ ລີລາທິພຍະຂອງພຣະສິວະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານີ້.

Verse 11

समाधाय मनो यत्नात्समाधिन्दुःखनाशिनम । चकार च ददर्शासौ स्वरूपं निजमव्ययम्

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ລາວໄດ້ຮວບຮວມໃຈໃຫ້ໝັ້ນ ແລະເຂົ້າສູ່ສະມາທິ ອັນທຳລາຍຄວາມທຸກ. ໃນການດຳລົງນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນຮູບທີ່ແທ້ຂອງຕົນ—ສະພາບອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 12

इत्थं चिरतरं स्थाणुस्तस्थौ ध्वस्तगुणत्रयः । निर्विकारी परम्ब्रह्म मायाधीशस्स्वयंप्रभुः

ດັ່ງນັ້ນ ເປັນເວລາຍາວນານ ພຣະສະຖານຸ (ພຣະສິວະ) ຢືນຢູ່ຢ່າງບໍ່ໄຫວ—ໄດ້ຂ້າມພົ້ນຄຸນສາມ. ພຣະອົງບໍ່ແປປ່ຽນ ເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ເຈົ້າແຫ່ງມາຍາ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນສະພາບແທ້ຂອງພຣະອົງ.

Verse 13

ततस्समाधिन्तत्त्याज व्यतीय ह्यमितास्समाः । यदा तदा बभूवाशु चरितं तद्वदामि वः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ອອກຈາກສະມາທິນັ້ນ; ໃນຊ່ວງນັ້ນ ປີທີ່ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ໄດ້ຜ່ານໄປ. ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແລະມັນເກີດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວແນວໃດ—ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງ.

Verse 14

प्रभोर्ललाटदेशात्तु यत्पृषच्छ्रमसंभवम् । पपात धरणौ तत्र स बभूव शिशुर्द्रुतम्

ຈາກບ່ອນຫນ້າຜາກຂອງພຣະອົງ ຫຍອດໜຶ່ງທີ່ເກີດຈາກຄວາມເພຍພະຍາຍາມ ໄດ້ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແລະທີ່ຈຸດນັ້ນເອງ ມັນກໍ່ກາຍເປັນເດັກນ້ອຍຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 15

चतुर्भुजोऽरुणाकारो रमणीयाकृतिर्मुने । अलौकिकद्युतिः श्रीमांस्तेजस्वी परदुस्सहः

ໂອ ມຸນີເອີຍ, ລາວມີສີ່ແຂນ ມີສີແດງອອກອະຣຸນ ແລະຮູບຮ່າງງາມນ່າຊົມ. ລັດສະໝີຂອງລາວເປັນອະລົມເຫນືອໂລກ; ລາວເປັນສິຣີມົງຄຸນ ແລະສະຫວ່າງໄສ, ເຜົາພຸ່ງດ້ວຍເຕຊະ ຈົນຜູ້ອື່ນທົນບໍ່ໄດ້.

Verse 16

रुरोद स शिशुस्तस्य पुरो हि परमेशितुः । प्राकृतात्मजवत्तत्र भवाचाररतस्य हि

ເດັກນ້ອຍນັ້ນ ຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ໂດຍປະພຶດດັ່ງລູກທົ່ວໄປ ສະແດງກິລິຍາທໍາມະຊາດຂອງຊີວິດໂລກີ.

Verse 17

तदा विचार्य सुधिया धृत्वा सुस्त्रीतनुं क्षितिः । आविर्बभूव तत्रैव भयमानीय शंकरात्

ແລ້ວເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງ ພຣະແຜ່ນດິນໄດ້ຮັບຮູບເປັນນາງຜູ້ສູງສົງ ແລະປາກົດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເນື່ອງຈາກຖືກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຄອບງໍາ.

Verse 18

तम्बालं द्रुतमुत्थाय क्रोडयां निदधे वरम् । स्तन्यं सापाययत्प्रीत्या दुग्धं स्वोपरिसम्भवम्

ນາງລຸກຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ອຸ້ມເດັກນ້ອຍຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ແລ້ວວາງໄວ້ໃນຕັກ; ຈາກນັ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ ນາງໃຫ້ເຂົາດື່ມນ້ໍານົມແມ່—ນ້ໍານົມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກຕົນນາງເອງ.

Verse 19

चुचुम्ब तन्मुखं स्नेहात्स्मित्वा क्रीडयदात्मजम् । सत्यभावात्स्वयं माता परमेशहितावहा

ດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ ນາງຈູບໃບໜ້າຂອງເຂົາ ແລະຍິ້ມຫຼິ້ນກັບລູກຂອງນາງ. ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງຄວາມສັດຈິງອັນໝັ້ນຄົງ ມານດານັ້ນເອງໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ນໍາພາສິຣິມົງຄຸນໃຫ້ແກ່ພຣະປະເມສ (ພຣະສິວະ).

Verse 20

तद्दृष्ट्वा चरितं शम्भुः कौतुकी सूतिकृत्कृती । अन्तर्यामी विहस्याथोवाच ज्ञात्वा रसां हरः

ເມື່ອເຫັນການປະພຶດນັ້ນ ພຣະຊັມພູ ຜູ້ຫຼິ້ນຢ່າງມີຄວາມພ້ອມສົມບູນໃນບົດບາດແມ່ຕໍາແຍ ຄືພຣະຫຣະ ອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ຮູ້ໃຈທຸກດວງ ກໍຍິ້ມຫົວເບົາໆ; ເມື່ອເຂົ້າໃຈລົດຊາດພາຍໃນແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວວາຈາ.

Verse 21

धन्या त्वं धरणि प्रीत्या पालयैतं सुतं मम । त्वय्युद्भूतंश्रमजलान्महातेजस्विनो वरम्

ໂອ ແຜ່ນດິນເອີຍ ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ. ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາ ຈົ່ງປົກປ້ອງລູກຊາຍຂອງຂ້ານີ້—ຜູ້ປະເສີດ ມີຮັດສະມີຍິ່ງ—ຜູ້ທີ່ເຫື່ອໄດ້ເກີດຂຶ້ນເທິງເຈົ້າ.

Verse 22

मम श्रमकभूर्बालो यद्यपि प्रियकृत्क्षिते । त्वन्नाम्ना स्याद्भवेत्ख्यातस्त्रितापरहितस्सदा

ໂອ ແຜ່ນດິນເອີຍ ເດັກນ້ອຍນີ້ຂອງຂ້າ ແມ່ນເກີດຈາກຄວາມເຫນື່ອຍຍາກ ແລະຍັງເປັນເດັກຢູ່. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຮັບນາມຂອງເຈົ້າ ລາວຈະໂດ່ງດັງ ແລະຈະພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ສາມປະການຕະຫຼອດໄປ.

Verse 23

असौ बालः कुदाता हि भविष्यति गुणी तव । ममापि सुखदाता हि गृहाणैनं यथारुचि

ເດັກນ້ອຍນີ້ ຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ທານອັນຄວນຄ່າ ແລະເປັນຜູ້ມີຄຸນທຳສຳລັບເຈົ້າ; ສຳລັບຂ້າເຊັ່ນກັນ ລາວຈະເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ. ຈົ່ງຮັບເອົາລາວຕາມທີ່ເຈົ້າພໍໃຈ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विररामाथ किंचिद्विरहमुक्तधीः । लोकाचारकरो रुद्रो निर्विकारी सताम्प्रियः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຣຸດຣະກໍນິ່ງສງົບ. ຈິດຂອງພຣະອົງພົ້ນຈາກຄວາມຮູ້ສຶກແຍກຫ່າງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ. ພຣະຣຸດຣະ—ຜູ້ບໍ່ແປປ່ຽນ—ເປັນຜູ້ວາງຈາຣິດຂອງໂລກ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ດີທັງຫຼາຍ.

Verse 25

अपि क्षितिर्जगामाशु शिवाज्ञामधिगम्य सा । स्वस्थानं ससुता प्राप सुखमात्यंतिकं च वै

ແລ້ວ ກະສິຕິ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ເຂົ້າໃຈພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະໄດ້ໄປໃນທັນທີ; ພ້ອມກັບພຣະບຸດ ນາງໄດ້ຮອດຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສູງສຸດອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ។

Verse 27

विश्वेश्वरप्रसादेन ग्रहत्वं प्राप्य भूमिजः । दिव्यं लोकं जगामाशु शुक्रलोकात्परं वरम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ວິສເວສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ພູມິຊະໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນດາວເຄາະ ແລະໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວສູ່ໂລກທິບອັນປະເສີດ ທີ່ສູງກວ່າໂລກຂອງສຸກຣະອີກ.

Verse 28

इत्युक्तं शम्भुचरितं सतीविरहसंयुतम् । तपस्याचरणं शम्भोश्शृणु चादरतो मुने

ດັ່ງນີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງ ສັມພູ ອັນປະກອບດ້ວຍການພັດພາກຈາກ ສະຕີ. ບັດນີ້ ໂອ ມຸນີ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ວ່າພຣະສັມພູໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາແນວໃດ.

Verse 276

स बालो भौम इत्याख्यां प्राप्य भूत्वा युवा द्रुतम् । तस्यां काश्यां चिरं कालं सिषेवे शंकरम्प्रभुम्

ເດັກນ້ອຍນັ້ນ ໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ພາວມະ” ແລະເຕີບໃຫຍ່ເປັນໜຸ່ມຢ່າງວ່ອງໄວ; ແລະໃນນະຄອນກາສີນັ້ນ ເຂົາໄດ້ບູຊານະມັດສະການພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າສູງສຸດ ຢູ່ເປັນເວລາດົນນານ.