Viṣṇoḥ Sahasranāma-stotreṇa Śiva-prasādaḥ (Vishnu’s Thousand-Name Hymn and Shiva’s Grace)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा विष्णुकृतं दिव्यं परनामविभूषितम् । सहस्रनामस्वस्तोत्रं प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງບົດສັນລະເສີນອັນທິບພະ ບົດສະໂຕຕຣະສະຫັດຊະຣະນາມະແຫ່ງສະວັດສະຕິ ທີ່ວິສນຸໄດ້ປະພັນ ແລະປະດັບດ້ວຍນາມອັນສູງສຸດ (ຂອງສິວະ) ມະເຫສະວະຣະກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 2

परीक्षार्थं हरेरीशः कमलेषु महेश्वरः । गोपयामास कमलं तदैकं भुवनेश्वरः

ເພື່ອທົດສອບຮະຣິ (ວິສະນຸ), ພຣະອີສະວະຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ມະເຫສະວະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ໄດ້ເຊື່ອງດອກບົວດອກໜຶ່ງໄວ້ທ່າມກາງດອກບົວທັງຫມົດ.

Verse 3

पंकजेषु तदा तेषु सहस्रेषु बभूव च । न्यूनमेकं तदा विष्णुर्विह्वलश्शिवपूजने

ແລ້ວໃນບັນດາດອກບົວພັນດອກນັ້ນ ມີດອກໜຶ່ງຂາດໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະວິສນຸເກີດຄວາມທຸກໃຈຢ່າງລຶກໃນການບູຊາພຣະສິວະ।

Verse 4

हृदा विचारितं तेन कुतो वै कमलं गतम् । यातं यातु सुखेनैव मन्नेत्रं कमलं न किम्

ພຣະອົງຄິດໃນໃຈວ່າ: “ດອກບົວນັ້ນໄປໃສ? ໃຫ້ມັນໄປເຖີດ—ໃຫ້ໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ. ຕາຂອງເຮົາເອງກໍເປັນດອກບົວບໍ?”

Verse 5

ज्ञात्वेति नेत्रमुद्धृत्य सर्वसत्त्वावलम्बनात् । पूजयामास भावेन स्तवयामास तेन च

ເມື່ອຮູ້ແລ້ວດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຍົກດວງຕາຂຶ້ນ ແລະພຶ່ງພາພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງສັດທັງປວງ. ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສຈາກໃຈ ພຣະອົງໄດ້ບູຊາ ແລະດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນເອງ ກໍສັນລະເສີນເປັນບົດສະຕຸຕິ।

Verse 6

ततः स्तुतमथो दृष्ट्वा तथाभूतं हरो हरिम् । मा मेति व्याहरन्नेव प्रादुरासीज्जगद्गुरुः

ແລ້ວພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ເຫັນພຣະຫະຣິ (ພຣະວິສນຸ) ຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ກໍກ່າວວ່າ “ຢ່າໂສກ, ຢ່າໂສກ” ແລະພ້ອມກັບຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນຄູຂອງໂລກ (Jagadguru) ກໍປາກົດພຣະອົງ।

Verse 7

तस्मादवतताराशु मण्डलात्पार्थिवस्य च । प्रतिष्ठितस्य हरिणा स्वलिंगस्य महेश्वरः

«ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາເທວະ—ມະເຫສະວະຣະ—ໄດ້ລົງມາຢ່າງໄວຈາກວົງມົນສັກສິດທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນນັ້ນ ເພື່ອປະທານພຣະພອນແກ່ລິງຄະຂອງພຣະອົງເອງ ທີ່ຮະຣິ (ວິສນຸ) ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ»

Verse 8

यथोक्तरूपिणं शम्भुं तेजोराशिसमुत्थितम् । नमस्कृत्य पुरः स्थित्वा स तुष्टाव विशेषतः

ເມື່ອເຫັນພຣະສັມພູ ຕາມຮູບທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້—ປະກົດຈາກມວນແສງທິບ—ເຂົາໄດ້ກົ້ມນະມັດສະການ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ແລ້ວສັນລະເສີນດ້ວຍສັດທາພິເສດ।

Verse 9

तदा प्राह महादेवः प्रसन्नः प्रहसन्निव । सम्प्रेक्ष्य कृपया विष्णुं कृतांजलिपुटं स्थितम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະ ຊົມຊື່ນພຣະໄທ ເຫມືອນຈະຍິ້ມອ່ອນໆ ແລະຊົມເບິ່ງພຣະວິສນຸຜູ້ຢືນດ້ວຍມືປະນົມ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລ້ວຕັດວ່າ।

Verse 10

शङ्कर उवाच । ज्ञातं मयेदं सकलं तव चित्तेप्सितं हरे । देवकार्यं विशेषेण देवकार्य्यरतात्मनः

ຊັງກະຣະຕັດວ່າ: “ໂອ ຮະຣິ, ເຮົາໄດ້ຮູ້ທັງໝົດແລ້ວວ່າໃຈເຈົ້າປາດຖະໜາສິ່ງໃດ; ໂດຍພິເສດແມ່ນພາລະກິດຂອງເທວະ, ເພາະທ່ານເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃຫ້ວຽກຂອງເທວະ.”

Verse 11

देवकार्य्यस्य सिद्ध्यर्थं दैत्यनाशाय चाश्रमम् । सुदर्शनाख्यं चक्रं च ददामि तव शोभनम्

ເພື່ອໃຫ້ພາລະກິດຂອງເທວະສຳເລັດ ແລະເພື່ອທຳລາຍພວກໄດຕະ, ເຮົາຈະມອບອາສຣົມອັນສັກສິດ ແລະຈັກຣະອັນງາມນາມ “ສຸດັຣຊະນະ” ໃຫ້ເຈົ້າ।

Verse 12

यद्रूपं भवता दृष्टं सर्वलोकसुखावहम् । हिताय तव देवेश धृतं भावय तद्ध्रुवम्

ຮູບອັນໃດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ—ອັນນຳຄວາມສຸກມາແກ່ທຸກໂລກ—ພຣະເທວະເອສະ (ຈອມເທວະ) ໄດ້ຊົງຮັບຮູບນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພິຈາລະນາຮູບນັ້ນດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງແນ່ນອນ.

Verse 13

रणाजिरे स्मृतं तद्वै देवानां दुःखनाशनम् । इदं चक्रमिदं रूपमिदं नामसहस्रकम्

ເມື່ອລະນຶກເຖິງມັນໃນສະໜາມຮົບ ມັນຍ່ອມເປັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມໂສກຂອງເທວະທັງຫຼາຍແທ້. “ນີ້ແມ່ນຈັກຣາ; ນີ້ແມ່ນຮູບ; ແລະນີ້ແມ່ນນາມພັນ.”

Verse 14

ये शृण्वन्ति सदा भक्त्या सिद्धि स्यादनपायिनी । कामानां सकलानां च प्रसादान्मम सुव्रत

ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍອັນດີ, ຜູ້ໃດຟັງຢູ່ເປັນນິດດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດທາງຈິດ) ທີ່ບໍ່ເສື່ອມສູນ; ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນຄ່າທັງປວງຈະສຳເລັດ.

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ददौ चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम् । सुदर्शनं स्वपादोत्थं सर्वशत्रुविनाशनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ປະທານຈັກຣາ “ສຸດັຣຊະນະ” ແກ່ພຣະສູຣຍະ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດຫມື່ນດວງ ເກີດຈາກພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ແລະທຳລາຍສັດຕູທັງປວງໄດ້.

Verse 16

विष्णुश्चापि सुसंस्कृत्य जग्राहोदङ्मुखस्तदा । नमस्कृत्य महादेवं विष्णुर्वचनमब्रवीत्

ແລ້ວພຣະວິສນຸກໍໄດ້ຊຳລະກາຍໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ. ເມື່ອກ່ອນໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະມະຫາເທວະ ພຣະວິສນຸຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 17

विष्णुरुवाच । शृणु देव मया ध्येयं पठनीयं च किं प्रभो । दुःखानां नाशनार्थं हि वद त्वं लोकशंकर

ວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະ ຂໍໃຫ້ຟັງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຄວນພິຈາລະນາສິ່ງໃດ ແລະຄວນສວດອ່ານສິ່ງໃດ? ເພື່ອທຳລາຍຄວາມທຸກທັງປວງ ຂໍພຣະອົງຈົ່ງບອກ, ໂອ ສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ”។

Verse 18

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तेन सन्तुष्टस्तु शिवोऽब्रवीत् । प्रसन्नमानसो भूत्वा विष्णुं देवसहायकम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍພໍໃຈ ແລະກ່າວຕອບ. ດ້ວຍໃຈສະຫງົບແລະເມດຕາ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຜູ້ຊ່ວຍເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 19

शिव उवाच । रूपं ध्येयं हरे मे हि सर्वानर्थप्रशान्तये । अनेकदुःखनाशार्थं पठ नामसहस्रकम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຮະຣິ, ຈົ່ງເພ່ງພິຈາລະນາຮູບອົງຂອງເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ອຸປະສັກທັງປວງສົງົບ. ແລະເພື່ອທຳລາຍຄວາມທຸກຫຼາຍປະເພດ ຈົ່ງສວດ ‘ນາມະສະຫັດສະຣະ’ ພຣະນາມພັນ.”

Verse 20

धार्य्यं चक्रं सदा मे हि सवार्भीष्टस्य सिद्धये । त्वया विष्णो प्रयत्नेन सर्वचक्रवरं त्विदम्

“ຈັກຣະນີ້ ເຮົາຄວນຖືພາໄວ້ເປັນນິດ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງສຳເລັດ. ໂອ ວິສນຸ, ໂດຍຄວາມພາກພຽນຂອງເຈົ້າ ຈັກຣະນີ້ໄດ້ເປັນຈັກຣະອັນປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຈັກຣະທັງຫຼາຍ.”

Verse 21

अन्ये च ये पठिष्यन्ति पाठयिष्यन्ति नित्यशः । तेषां दुःखं न स्वप्नेऽपि जायते नात्र संशयः

ອື່ນໆອີກຜູ້ໃດກໍຕາມ ຜູ້ຈະສວດເປັນນິດ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດທຸກມື້—ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ ຄວາມທຸກບໍ່ເກີດຂຶ້ນແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ.

Verse 22

राज्ञा च संकटे प्राप्ते शतावृत्तिं चरेद्यदा । साङ्गः च विधिसंयुक्तं कल्याणं लभते नरः

ເມື່ອກະສັດປະສົບໄພພິບັດ, ຖ້າຊາຍຜູ້ໜຶ່ງປະພຶດວຣະຕະ «ສະຕາວຣິຕຕິ» ໃນຍາມທຸກຍາກນັ້ນ ໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກອົງປະກອບ ແລະ ປະກອບຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມມົງຄຸນ ແລະ ຄວາມຜາສຸກອັນດີງາມ.

Verse 23

रोगनाशकरं ह्येतद्विद्यावित्तदमुत्तमम् । सर्वकामप्रदं पुण्यं शिवभक्तिप्रदं सदा

ພິທີບູຊານີ້ແທ້ໆເປັນຜູ້ທຳລາຍໂລກໄພ ແລະເປັນຜູ້ປະທານປັນຍາກັບຄວາມຮັ່ງມີອັນສູງສຸດ. ມັນໃຫ້ສົມປາດຖະນາອັນຄວນໄດ້ ເປັນບຸນ ແລະປະທານພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະເສມອໄປ.

Verse 24

यदुद्दिश्य फलं श्रेष्ठं पठिष्यन्ति नरास्त्विह । सप्स्यन्ते नात्र संदेहः फलं तत्सत्यमुत्तमम्

ເພາະເຫັນແກ່ຜົນອັນສູງສຸດນັ້ນ ຜູ້ຄົນໃນໂລກນີ້ຈະສວດອ່ານເລື່ອງສັກສິດນີ້. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຜົນນັ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຜົນທີ່ຖືກສັນຍານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ແລະຍອດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 25

यश्च प्रातस्समुत्थाय पूजां कृत्वा मदीयिकाम् । पठते मत्समक्षं वै नित्यं सिद्धिर्न दूरतः

ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນໃນຍາມເຊົ້າ ບູຊາຖວາຍແດ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວອ່ານສວດນີ້ເປັນປະຈຳ ດັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆ—ສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດທາງຈິດ) ຂອງເຂົາບໍ່ໄກເລີຍ.

Verse 26

ऐहिकीं सिद्धिमाप्नोति निखिलां सर्वकामिकाम् । अन्ते सायुज्यमुक्तिं वै प्राप्नोत्यत्र न संशयः

ເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດໃນໂລກນີ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທີ່ສົມປາດຖະນາທຸກປະການອັນຄວນໄດ້. ແລະໃນບັ້ນປາຍ ເຂົາຈະໄດ້ຮັບສາຍຸຊະ-ມຸກຕິ ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສິວະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 27

सूत उवाच । एवमुक्त्वा तदा विष्णुं शंकरः प्रीतमानसः । उपस्पृश्य कराभ्यां तमुवाच गिरिशः पुनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະວິສນຸແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີໃຈປິຕິ ໄດ້ແຕະພຣະອົງດ້ວຍມືທັງສອງ ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູ (ກິຣີຊະ) ກ່າວອີກຄັ້ງ।

Verse 28

शिव उवाच । वरदोऽस्मि सुरश्रेष्ठ वरान्वृणु यथेप्सितान् । भक्त्या वशीकृतो नूनं स्तवेनानेन सुव्रतः

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ ຂ້າເປັນຜູ້ປະທານພອນ—ຈົ່ງເລືອກພອນຕາມທີ່ປາຖະໜາ. ແທ້ຈິງ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຂ້າຖືກຊະນະໃຈໂດຍບົດສັນລະເສີນນີ້, ໂອ ຜູ້ມີວັດຕະດີ.”

Verse 29

सूत उवाच । इत्युक्तो देवदेवेन देवदेवं प्रणम्य तम् । सुप्रसन्नतरो विष्णुस्सांजलिर्वाक्यमब्रवीत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະເທວະເທວະກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸໄດ້ນ້ອມກາບພຣະອົງນັ້ນ. ຍິ່ງປິຕິຍິ່ງຂຶ້ນ ພຣະອົງປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວຄໍານີ້។

Verse 30

विष्णुरुवाच । यथेदानीं कृपानाथ क्रियते चान्यतः परा । कार्य्या चैव विशेषेण कृपालुत्वात्त्वया प्रभो

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາຖແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ເຊັ່ນທີ່ບັດນີ້ກຳລັງກະທຳກິດອັນສູງສຸດ (ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດ) ຢູ່ ກໍຄວນໃຫ້ກະທຳໃນທີ່ອື່ນໆດ້ວຍ. ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຄວນໃຫ້ພຣະອົງເຮັດໂດຍພິເສດ ເພາະພຣະອົງແມ່ນຄວາມເມດຕາເອງ.”

Verse 31

त्वयि भक्तिर्महादेव प्रसीद वरमुत्तमम् । नान्यमिच्छामि भक्तानामार्त्तयो नैव यत्प्रभो

“ໂອ ມະຫາເທວະ ຂໍໃຫ້ຄວາມພັກດີຂອງຂ້າພະອົງຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະອົງ—ຂໍພຣະອົງເມດຕາ ປະທານພອນອັນສູງສຸດ. ຂ້າພະອົງບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງອື່ນໃດ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ສຳລັບຜູ້ມີພັກດີ ບໍ່ມີຄວາມທຸກຮ້ອນເມື່ອພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງ.”

Verse 32

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य दया वान्सुतरां भवः । पस्पर्श च तदंगं वै प्राह शीतांशुशेखरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ມີເມດຕາຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ແຕະຕ້ອງກາຍຂອງເຂົາ; ແລ້ວພຣະຜູ້ມີຈັນທຣະເປັນມົງກຸດກໍຕັດວ່າ।

Verse 33

शिव उवाच । मयि भक्तिस्सदा ते तु हरे स्यादनपायिनी । सदा वन्द्यश्च पूज्यश्च लोके भव सुरैरपि

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຮະຣິ, ຂໍໃຫ້ຄວາມພັກດີຕໍ່ເຮົາຂອງເຈົ້າ ມີຢູ່ເປັນນິດ ບໍ່ຂາດບໍ່ຫາຍ. ໃນໂລກ ຈົ່ງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ແລະການບູຊາ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາທັງຫຼາຍກໍຕາມ»។

Verse 34

विष्वंभरेति ते नाम सर्वपापहरं परम् । भविष्यति न संदेहो मत्प्रसादात्सुरोत्तम

«ນາມຂອງເຈົ້າຈະເປັນ ‘ວິສະວັມພະຣະ’ ເປັນນາມອັນສູງສຸດ ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ. ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ»។

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रस्सर्वदेवेश्वरः प्रभुः । पश्यतस्तस्य विष्णोस्तु तत्रैव च मुनीश्वराः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຣຸດຣະ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈອມເທວະທັງປວງ—ກໍອັນຕະທານຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະວິສະນຸເບິ່ງຢູ່ ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍຫາຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ»។

Verse 36

जनार्दनोऽपि भगवान्वचनाच्छङ्करस्य च । प्राप्य चक्रं शुभं तद्वै जहर्षाति स्वचेतसि

ແມ່ນແຕ່ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ວິສະນຸ) ກໍຕາມພຣະວາຈາຂອງ ສັງກະຣະ ໄດ້ຮັບຈັກຣະອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ແລະໃນດວງໃຈຂອງພຣະອົງເອງ ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 37

कृत्वा ध्यानं च तच्छम्भोः स्तोत्रमेतन्निरन्तरम् । पपाठाध्यापयामास भक्तेभ्यस्तदुपादिशत्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳສະມາທິຕໍ່ພຣະສັມພູຜູ້ເປັນມົງຄຸນແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ສວດສະຕົດນີ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ຍັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຮຽນສວດ ແລະຊີ້ນຳສອນແກ່ຜູ້ສັດທາທັງຫຼາຍໃນບົດນີ້.

Verse 38

इति पृष्टं मयाख्यातं शृण्वताम्पापहारकम् । अतःपरं च किं श्रेष्ठाः प्रष्टुमिच्छथ वै पुनः

ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຖາມ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວ; ຜູ້ຟັງຈະໄດ້ຮັບການລ້າງບາບ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ປະເສີດ, ພວກເຈົ້າປາດຖະນາຖາມອັນໃດອີກ?