Ghuśmeśa-jyotirliṅga-māhātmya (The Greatness of the Ghuśmeśa Jyotirlinga)

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं च घुश्मेशं ज्योतिर्लिंगमुदाहृतम् । तस्यैव च सुमाहात्म्यं श्रूयतामृषिसत्तमः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ໄປນີ້ ຈະປະກາດຈະໂຍຕິຣລິງຄະ ນາມວ່າ ຄຸສເມສະ (Ghuśmeśa). ໂອ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງລະດັບລິສີ, ຈົ່ງຟັງມະຫາມະຫິມາອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງນັ້ນ»

Verse 2

दक्षिणस्यां दिशि श्रेष्ठो गिरिर्देवेति संज्ञकः । महाशोभान्वितो नित्यं राजतेऽद्भुत दर्शनः

ໃນທິດໃຕ້ ມີພູເຂົາອັນປະເສີດ ຊື່ວ່າ «ເທວະ». ມັນປະດັບດ້ວຍຄວາມສະຫງ່າງາມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ເສມອ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງບໍ່ຂາດ ນ່າອັດສະຈັນແກ່ການເບິ່ງເຫັນ.

Verse 3

तस्यैव निकटे कश्चिद्भारद्वाजकुलोद्भवः । सुधर्मा नाम विप्रश्च न्यवसद्ब्रह्मवित्तमः

ໃກ້ກັບສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ເກີດໃນຕະກູນພາຣະດວາຊະ ຊື່ວ່າ ສຸທັມມາ ເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນອັນຍອດ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນປັນຍາອັນສັກສິດ।

Verse 4

तस्य प्रिया सुदेहा च शिवधर्मपरायणः । पतिसेवापरा नित्यं गृहकर्मविचक्षणा

ນາງສຸເດຫາ ພັນລະຍາອັນເປັນທີ່ຮັກ ມີໃຈອຸທິດທັງໝົດຕໍ່ທຳມະຂອງພຣະສິວະ. ນາງມຸ່ງໝັ້ນຮັບໃຊ້ຜົວເປັນນິດ ແລະຮູ້ທັນການໃນໜ້າທີ່ເຮືອນ.

Verse 5

सुधर्मा च द्विजश्रेष्ठो देवतातिथिपूजकः । वेदमार्गपरो नित्यमग्नि सेवापरायणः

ແລະ ສຸທັມມາ ຜູ້ເປັນດວິຊະອັນປະເສີດ ເປັນຜູ້ບູຊາເທວະດາ ແລະນັບຖືຕ້ອນຮັບແຂກ. ທ່ານຍຶດຫມັ້ນທາງແຫ່ງເວດະເປັນນິດ ແລະອຸທິດຕົນຕໍ່ການຮັບໃຊ້ໄຟສັກສິດຢູ່ເສມອ.

Verse 6

त्रिकालसंध्यया युक्तस्सूर्य्यरूपसमद्युतिः । शिष्याणां पाठकश्चैव वेदशास्त्रविचक्षणः

ທ່ານມັ່ນຄົງໃນການປະກອບສັນທະຍາບູຊາສາມເວລາທຸກມື້ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງພຣະອາທິດ ທັງຮູບພັນແລະປະກາຍ. ທ່ານຍັງສອນສິດ ແລະຮູ້ແຈ້ງໃນເວດະກັບຄຳພີສັກສິດ.

Verse 7

धनवांश्च परो दाता सौजन्यगुणभाजनः । शिवकर्मरतो नित्यं शैवश्शैवजनप्रियः

ທ່ານມີຊັບສົມບັດ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ທານອັນຍິ່ງ ເປັນພາຊະນະແຫ່ງຄຸນຄວາມດີແລະມາລະຍາດງາມ. ທ່ານຂະຫຍັນໃນກິດຂອງພຣະສິວະເປັນນິດ ເປັນຊາຍວະແທ້ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 8

आयुर्बहु व्यतीयाय तस्य धर्मं प्रकुर्वतः । पुत्रश्च नाभवत्तस्य ऋतुः स्यादफलः स्त्रियाः

ແມ່ນແຕ່ລາວໄດ້ປະພຶດທຳຕາມທຳມະທີ່ຄວນເຮັດຢ່າງຂະຫຍັນຫມັ້ນເພີຍ, ປີເດືອນຫຼາຍກໍຜ່ານໄປ; ແຕ່ກໍບໍ່ມີບຸດເກີດແກ່ລາວ, ແລະລະດູແຫ່ງຄວາມອຸດົມຂອງພັນລະຍາກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ।

Verse 9

तेन दुःखं कृतं नैव वस्तुज्ञानपरेण हि । आत्मनस्तारकश्चात्मा ह्यात्मनः पावनश्च सः

ສຳລັບຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງສັດຈະ, ຄວາມໂສກທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ເພາະອາດຕະມາ (ຕົນແທ້) ນັ້ນເອງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນໃຫ້ຕົນ, ແລະອາດຕະມານັ້ນເອງເປັນຜູ້ຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 10

इत्येवं मानसं धृत्वा दुःखं न कृतवान्स्तदा । सुदेहा च तदा दुःखं चकार पुत्रसम्भवम्

ເມື່ອຍຶດຈິດໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງດັ່ງນັ້ນ, ໃນເວລານັ້ນລາວບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຄວາມໂສກຄອບງຳ. ແຕ່ສຸເດຫາໃນເວລານັ້ນກັບໂສກເສົ້າ, ທຸກໃຈເນື່ອງຈາກເລື່ອງການໄດ້ບຸດ.

Verse 11

नित्यं च स्वामिनं सा वै प्रार्थयद्यत्नसाधने । पुत्रोत्पादनहेतोश्च सर्वविद्याविशारदम्

ແລະນາງໄດ້ອ້ອນວອນຜົວຂອງນາງຢູ່ເປັນນິດ—ຜູ້ຊຳນານໃນວິຊາທັງປວງ—ໃຫ້ລົງແຮງພະຍາຍາມຢ່າງຈິງຈັງ ເພື່ອໃຫ້ເກີດບຸດ.

Verse 12

सोऽपि स्त्रियं तदा भर्त्स्य किं पुत्रश्च करिष्यति । का माता कः पिता पुत्रः को बंधुश्च प्रियश्च कः

ລາວກໍຈະດ່າຕໍ່ວ່າແມ່ຍິງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ; ແລ້ວລູກຊາຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ໃຜແທ້ໆແມ່ນ “ແມ່”, ໃຜແມ່ນ “ພໍ່”, ໃຜແມ່ນ “ລູກ”? ໃຜແມ່ນ “ຍາດພີ່ນ້ອງ”, ແລະໃຜແມ່ນ “ຜູ້ຮັກ” ແທ້?

Verse 13

सर्वं स्वार्थपरं देवि त्रिलोक्यां नात्र संशयः । जानीहि त्वं विशेषेण बुद्ध्या शोकं न वै कुरु

ໂອ ເທວີ, ໃນສາມໂລກ ທຸກຄົນລ້ວນມຸ່ງແຕ່ປະໂຫຍດຂອງຕົນ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແຈ້ງດ້ວຍປັນຍາພິຈາລະນາ ແລະຢ່າໃຫ້ໂສກເສົ້າຄອບງຳ.

Verse 14

तस्माद्देवि त्वया दुःखं त्यजनीयं सुनिश्चितम् । नित्यं मह्यं त्वया नैव कथनीयं शुभव्रते

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມທຸກໃຈໃຫ້ແນ່ນອນ. ແລະ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນມົງຄຸນ, ຢ່າໄດ້ເວົ້າເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ຂ້າຟັງອີກເລີຍ, ຕະຫຼອດໄປ.

Verse 15

एवं तां सन्निवार्य्यैव भगवद्धर्मतत्परः । आसीत्परमसंतुष्टो द्वन्द्वदुःखं समत्यजत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຫ້າມນາງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ທ່ານຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ກໍໄດ້ເປັນຜູ້ພໍໃຈຢ່າງສູງສຸດ ແລະລະທິ້ງຄວາມທຸກຈາກຄູ່ຕົກຕ່າງທັງປວງ.

Verse 16

कदाचिच्च सुदेहा वै गेहे च सहवासिनः । जगाम प्रियगोष्ठ्यर्थं विवादस्तत्र संगतः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ສຸເທຫາ ພ້ອມກັບຜູ້ຢູ່ຮ່ວມເຮືອນ ໄດ້ອອກໄປເພື່ອການຊຸມນຸມອັນຮື່ນເຮີງ; ແຕ່ທີ່ນັ້ນ ການໂຕ້ຖຽງກໍເກີດຂຶ້ນ।

Verse 17

तत्पत्नी स्त्रीस्वभावाच्च भर्त्सिता सा तया तदा । उक्ता चेति दुरुक्त्या वै सुदेहा विप्रकामिनी

ແລ້ວພັນລະຍາຂອງຊາຍນັ້ນ ໂດຍນິໄສຂອງຍິງ (ຄວາມຫຶງ) ໄດ້ຕໍ່ວ່ານາງຢ່າງຮຸນແຮງໃນເວລານັ້ນ; ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຄົມກັດ ນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ ສຸເທຫາ ຜູ້ຫຼົງໃນພຣາຫມັນ।

Verse 18

द्विजपत्न्युवाच अपुत्रिणि कथं गर्वं कुरुषे पुत्रिणी ह्यहम् । मद्धनं भोक्ष्यते पुत्रो धनं ते कश्च भोक्ष्यते

ເມຍຂອງພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໂອ ຍິງທີ່ບໍ່ມີລູກ, ເຈົ້າຈະອວດອ້າງໄດ້ແນວໃດ? ຂ້ອຍເປັນຜູ້ມີລູກຊາຍເປັນພອນ. ລູກຊາຍຂ້ອຍຈະຮັບມໍຣະດົກ ແລະຊົມໃຊ້ຊັບສິນຂ້ອຍ—ແລ້ວຜູ້ໃດຈະຊົມໃຊ້ຊັບຂອງເຈົ້າ?”

Verse 19

नूनं हरिष्यते राजा त्वद्धनं नात्र संशयः । धिग्धिक्त्वां ते धनं धिक्च धिक्ते मानं हि वन्ध्यके

“ແນ່ນອນວ່າ ກະສັດຈະຍຶດຊັບຂອງເຈົ້າ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ນ່າອາຍແທ້! ນ່າອາຍທັງເຈົ້າ, ນ່າອາຍທັງຊັບຂອງເຈົ້າ, ແລະນ່າອາຍທັງຄວາມທະນົງຕົນນັ້ນ, ໂອ ຍິງອັນເປັນໝັນ!”

Verse 20

सूत उवाच । भर्त्सिता ताभिरिति सा गृहमागत्य दुःखिता । स्वामिने कथयामास तदुक्तं सर्वमादरात्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງຖືກຍິງເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ວ່າດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍກັບເຮືອນດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈ ແລະໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຜົວຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ທຸກຄໍາທີ່ເຂົາເວົ້າໄວ້.

Verse 21

ब्राह्मणोऽपि तदा दुःखं न चकार सुबुद्धिमान् । कथितं कथ्यतामेव यद्भावि तद्भवेत्प्रिये

ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ມີປັນຍາກໍບໍ່ຈົ່ມຢູ່ໃນຄວາມໂສກ. ລາວກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈົ່ງເວົ້າສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະເວົ້າໂດຍບໍ່ລັງເລ. ສິ່ງໃດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ ກໍຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ.”

Verse 22

इत्येवं च तदा तेन ह्याश्वस्तापि पुनः पुनः । न तदा सात्यजद्दुःखं ह्याग्रहं कृतवत्यसौ

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ວ່າເຂົາໄດ້ປອບໃຈນາງຊ້ຳໆ ນາງກໍບໍ່ໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມໂສກ; ແທ້ຈິງນາງຍັງຍຶດຫມັ້ນໃນຄວາມດື້ດຶງຂອງນາງຢ່າງແນ່ນອນ។

Verse 23

सुदेहोवाच । यथा तथा त्वया पुत्रस्समुत्पाद्यः प्रियोऽसि मे । त्यक्षामि ह्यन्यथाहं च देहं देहभृतां वर

ສຸເດຫາ ກ່າວວ່າ: “ບໍ່ວ່າຈະເປັນວິທີໃດ ເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ເກີດບຸດໜຶ່ງໃຫ້ໄດ້; ເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ມີກາຍ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງກາຍນີ້ແນ່ນອນ”។

Verse 24

सूत उवाच । एवमुक्तं तया श्रुत्वा सुधर्मा ब्राह्मणोत्तमः । शिवं सस्मार मनसा तदाग्रहनिपीडितः

ສູຕ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາທີ່ນາງເວົ້ານັ້ນ ສຸທັມມາ ພຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດ ຖືກກົດດັນໂດຍຄວາມດື້ດຶງນັ້ນ ຈຶ່ງລະລຶກພຣະສິວະໃນໃຈຂອງຕົນ।

Verse 25

अग्नेरग्रेऽक्षिपत्पुष्पद्वयं विप्रो ह्यतंद्रितः । मनसा दक्षिणं पुष्पं तन्मेने पुत्रकामदम्

ຕໍ່ໜ້າໄຟບູຊາອັນສັກສິດ ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ເກີດຄວາມເກີດຄວາມຂີ້ຄ້ານ ໄດ້ໂຍນດອກໄມ້ສອງດອກລົງຢ່າງວ່ອງໄວ. ໃນໃຈຂອງລາວ ລາວເຫັນດອກຂວາເປັນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ໄດ້ບຸດ।

Verse 26

एवं कृत्वा पणं पत्नीमुवाच ब्राह्मणस्स च । अनयोर्ग्राह्यमेकं ते पुष्पं पुत्र फलाप्तये

ເມື່ອເຮັດຂໍ້ຕົກລົງແລ້ວ ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບເມຍຂອງຕົນວ່າ: “ຈາກດອກໄມ້ສອງດອກນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງເລືອກເອົາພຽງດອກດຽວຕາມໃຈ ເພື່ອໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການມີບຸດ”។

Verse 27

तया च मनसा धृत्वा पुत्रश्चैव भवेन्मम । तदा च स्वामिना यच्च धृतं पुष्पं समेतु माम्

ນາງໄດ້ຖືຂ້ອຍໄວ້ໃນໃຈ; ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍເປັນບຸດຂອງນາງແທ້ໆ. ແລະຂໍໃຫ້ດອກໄມ້ທີ່ພຣະເຈົ້າ (ຜົວຂອງນາງ) ຖືໄວ້ໃນມືໃນເວລານັ້ນ ມາຮອດຂ້ອຍ.

Verse 28

इत्युक्त्वा च तया तत्र नमस्कृत्य शिवं तदा । नत्वा चाग्निं पुनः प्रार्थ्य गृहीतं पुष्पमेककम्

ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງກໍໄດ້ກົ້ມກາບນະມັດສະການພຣະສິວະຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ຕໍ່ມານາງກໍກົ້ມກາບໄຟອັນສັກສິດ ແລະ ອະທິຖານອີກຄັ້ງ ຈຶ່ງຢືນມືຮັບດອກໄມ້ພຽງດອກດຽວ।

Verse 29

स्वामिना चिंतितं यच्च तद्गृहीतं तया न हि । सुदेहया विमोहेन शिवेच्छासंभवेन वै

ສິ່ງໃດທີ່ຜົວຂອງນາງໄດ້ຄິດໄວ້ ນາງກໍບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາ; ເພາະຄວາມຫຼົງຜິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສຸເທຫາ ອັນເກີດຈາກພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະແທ້ໆ।

Verse 30

तद्दृष्ट्वा पुरुषश्चैव निश्वासं पर्यमोचयत् । स्मृत्वा शिवपदांभोजमुवाच निजकामिनीम्

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຊາຍນັ້ນກໍປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຍາວຢ່າງໜັກ; ແລ້ວໄດ້ລະລຶກເຖິງດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະສິວະ ແລະ ເວົ້າກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ।

Verse 31

सुधर्मोवाच । निर्मितं चेश्वरेणैव कथं चैवान्यथा भवेत् । आशां त्यज प्रिये त्वं च परिचर्य्यां कुरु प्रभोः

ສຸທັມມະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ ມັນຈະເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈົ່ງລະຄວາມຄາດຫວັງ ແລະ ຈົ່ງປະພຶດການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

Verse 32

इत्युक्त्वा तु स्वयं विप्र आशां परिविहाय च । धर्मकार्यरतस्सोऽभूच्छंकरध्यानतत्परः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍປ່ອຍວາງຄວາມຫວັງທາງໂລກທັງປວງ ແລະຕັ້ງໃຈໃນກິດທຳອັນຖືກທຳ ພ້ອມທັງຈົ່ງຈິດສະມາທິຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງໝົດໃຈ।

Verse 33

सा सुदेहाग्रहं नैव मुमोचात्मजकाम्यया । प्रत्युवाच पतिं प्रेम्णा सांजलिर्नतमस्तका

ເນື່ອງຈາກປາຖະນາຈະໄດ້ລູກຊາຍ ນາງບໍ່ໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມຍຶດຕິດຕໍ່ຮ່າງກາຍອັນງາມຂອງນາງເລີຍ। ແລ້ວນາງດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ ປະນົມມື ກົດຫົວ ແລະຕອບຜົວຂອງນາງ។

Verse 34

सुदेहोवाच । मयि पुत्रो न चास्त्वन्या पत्नीं कुरु मदाज्ञया । तस्यां नूनं सुतश्चैव भविष्यति न संशयः

ສຸເດຫາ ກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງຈາກຈາກຂ້ອຍຍັງບໍ່ມີລູກຊາຍ ຈົ່ງແຕ່ງງານກັບເມຍອື່ນຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້ອຍ. ຈາກນາງນັ້ນ ລູກຊາຍຈະເກີດແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 35

सूत उवाच । तदैव प्रथितो वै स ब्रह्मणश्शैवसत्तमः । उवाच स्वप्रियां तां च सुदेहां धर्म तत्परः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນເອງ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ໂດງດັງ ແລະເປັນສາວົກຜູ້ສູງສຸດໃນພຣະສິວະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳ ໄດ້ກ່າວກັບນາງສຸເດຫາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ।

Verse 36

सुधर्मोवाच । त्वदीयं च मदीयं च सर्वं दुःखं गतं ध्रुवम् । तस्मात्त्वं धर्मविघ्नं च प्रियो मा कुरु सांप्रतम्

ສຸທັມມະ ກ່າວວ່າ: “ແນ່ນອນ ຄວາມໂສກທັງໝົດ—ທັງຂອງເຈົ້າ ແລະຂອງຂ້ອຍ—ບັດນີ້ໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮັກເອີຍ ຢ່າເຮັດໃຫ້ເປັນອຸປະສັກຕໍ່ທຳໃນຍາມນີ້.”

Verse 37

सूत उवाच । इत्येवं वारिता सा च स्वामातुः पुत्रिकां तदा । गृहमानीय भर्तारं वृणु त्वेनामिदं जगौ

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງຖືກຫ້າມໄວ້ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນນາງໄດ້ນຳເດັກສາວນັ້ນ—ລູກສາວຂອງແມ່ຂອງນາງເອງ—ກັບເຮືອນ ແລະກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເລືອກຜົວ.”

Verse 38

सुधर्मोवाच । इदानीं वदसि त्वं च मत्प्रियेयं ततः पुनः । पुत्रसूश्च यदा स्याद्वै तदा स्पर्द्धां करिष्यसि

ສຸທັມມາ ກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ເຈົ້າຍັງເວົ້າເຖິງນາງວ່າ ‘ຜູ້ຮັກຂອງຂ້ອຍ’; ແຕ່ພາຍຫຼັງ ເມື່ອມີລູກຊາຍເກີດຂຶ້ນ ເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມແຂ່ງຂັນແນ່ນອນ.”

Verse 39

नाहं स्पर्द्धां भगिन्या वै करिष्ये द्विजसत्तम । उपयच्छस्व पुत्रार्थमिमामाज्ञापयामि च

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ແຂ່ງຂັນກັບເອື້ອຍນ້ອງຂອງຂ້ອຍ. ຈົ່ງຮັບນາງໄວ້ເພື່ອໄດ້ບຸດ—ນີ້ຂ້ອຍກໍສັ່ງໄວ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 40

इत्येवं प्रार्थितस्सोऽपि सुधर्मा प्रियया तया । घुश्मां तां समुपायंस्त विवाहविधिना द्विजः

ເມື່ອຖືກຜູ້ຮັກຂອງຕົນອ້ອນວອນດັ່ງນີ້, ສຸທັມມາ ຜູ້ເປັນດວິຊະ ກໍໄດ້ຮັບ ກຸສະມາ ແລະແຕ່ງງານກັບນາງ ຕາມພິທີວິວາຫະທີ່ກຳນົດໄວ້.

Verse 41

ततस्तां परिणीयाथ प्रार्थयामास तां द्विजः । त्वदीयेयं कनिष्ठा हि सदा पोष्यानघे प्रिये

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ແຕ່ງງານກັບນາງຕາມພິທີແລ້ວ ພຣາຫມະນະນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບນາງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ: “ໂອ ຄົນຮັກ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ນ້ອງສາວຄົນນ້ອຍຂອງເຈົ້ານີ້ເປັນຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງອຸປະຖຳບຳລຸງນາງໃຫ້ດີເສມອ.”

Verse 42

उक्तैव स च धर्मात्मा सुधर्मा शैवसत्तमः । यथायोग्यं चकाराशु धर्मसंग्रहमात्मनः

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາແລ້ວ ສຸທັມມາ ຜູ້ມີຈິດໃຈແຫ່ງທຳ ແລະເປັນສາວົກພຣະສິວະຜູ້ຍິ່ງ ໄດ້ຈັດຮວບຮວມຄຳສອນທຳຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ ຕາມຄວາມເໝາະສົມແຫ່ງຖານະແລະກຳລັງຂອງຕົນ।

Verse 43

सा चापि मातृपुत्रीं तां दासीवत्पर्यवर्त्तत । परित्यज्य विरोधं हि पुपोषाहर्निशं प्रिया

ນາງກໍຍັງຮັບໃຊ້ແມ່ແລະລູກສາວຄູ່ນັ້ນ ດັ່ງເປັນຂ້າຮັບໃຊ້; ລະທິ້ງຄວາມຂັດແຍ້ງທັງປວງ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໄດ້ບໍລຸງລ້ຽງເຂົາເຈົ້າທັງກາງວັນກາງຄືນ।

Verse 44

कनिष्ठा चैव या पत्नी स्वस्रनुज्ञामवाप्य च । पार्थिवान्सा चकाराशु श्रियमेकोत्तरं शतम्

ຕໍ່ມາ ພັນລະຍາຜູ້ນ້ອຍ ໄດ້ຮັບຄຳຍິນຍອມຈາກເອື້ອຍຂອງນາງແລ້ວ ກໍໃຫ້ປັ້ນລິງຄະດິນ 101 ອົງຢ່າງວ່ອງໄວ ເພື່ອຄວາມສິຣິມົງຄຸນແລະຄວາມເຈຣິນຮຸ່ງເຮືອງ।

Verse 45

विधानपूर्वकं घुष्मा सोपचारसमन्वितम् । कृत्वा तान्प्राक्षिपत्तत्र तडागे निकटस्थिते

ກຸສະມາ ໄດ້ປະຕິບັດພິທີຕາມວິທີການຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາແລະການຮັບໃຊ້ຄົບຖ້ວນ; ແລ້ວນາງຈຶ່ງໂຍນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນລົງໃນໜອງນ້ຳທີ່ຢູ່ໃກ້ໆນັ້ນ।

Verse 46

एवं नित्यं सा चकार शिवपूजां स्वकामदाम् । विसृज्य पुनरावाह्य तत्सपर्य्याविधानतः

ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາພຣະສິວະທຸກມື້ ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທຳຂອງນາງ। ເມື່ອສິ້ນພິທີດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລ້ວ ນາງກໍເຊີນພຣະອົງຄືນອີກ ແລະບໍລິການຕໍ່ໄປຕາມວິທີບູຊາທີ່ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 47

कुर्वन्त्या नित्यमेवं हि तस्याश्शंकरपूजनम् । लक्षसंख्याभवत्पूर्णा सर्वकामफलप्रदा

ແທ້ຈິງ ເມື່ອນາງບູຊາພຣະສັງກະຣະແບບນີ້ທຸກມື້ ຈຳນວນກໍຄົບເຕັມໜຶ່ງລັກ (ໜຶ່ງແສນ) ແລະການບູຊານັ້ນກໍເປັນຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການ।

Verse 48

कृपया शंकरस्यैव तस्याः पुत्रो व्यजायत । सुन्दरस्सुभगश्चैव कल्याणगुणभाजम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະແທ້ໆ ນາງໄດ້ມີບຸດຊາຍເກີດຂຶ້ນ—ງາມສົດສະໃສ ເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງຄຸນຄວາມດີອັນປະເສີດ।

Verse 49

तं दृष्ट्वा परमप्रीतः स विप्रो धर्मवित्तमः । अनासक्तस्सुखं भेजे ज्ञानधर्मपरायणः

ເມື່ອເຫັນເຂົາ ພຣາຫມັນນັ້ນ—ຜູ້ຮູ້ດີໃນທຳມະຢ່າງຍິ່ງ—ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງສຸດຊຶ້ງ। ປາສະຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ລາວຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ ເສບສຸຂະອັນແທ້ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນຍານະປັນຍາກັບການປະພຶດທຳມະ।

Verse 50

सुदेहा तावदस्यास्तु स्पर्द्धामुग्रां चकार सा । प्रथमं शीतलं तस्या हृदयं ह्यसिवत्पुनः

ແລ້ວນາງ ສຸເດຫາ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມແຂ່ງຂັນອັນດຸຮ້າຍ ກໍໄດ້ກະທຳຕາມນັ້ນ. ແຕ່ເດີມໃຈນາງເຢັນແລະສະຫງົບ; ແຕ່ອີກຄັ້ງກໍແຂງແລະຄົມ ດັ່ງດາບ.

Verse 51

ततः परं च यज्जातं कुत्सितं कर्म दुःखदम् । सावधानेन मनसा श्रूयतां तन्मुनीश्वरा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກຳອັນຊົ່ວຊ້າ ຄວນຕຳນິ ແລະນຳທຸກຂ໌ມາ ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ—ຂໍໃຫ້ຟັງເລື່ອງນັ້ນບັດນີ້ ດ້ວຍໃຈທີ່ລະມັດລະວັງ ແລະຕື່ນຮູ້.