रामेश्वरलिङ्गप्रादुर्भावः (The Manifestation/Origin of the Rāmeśvara Liṅga)

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि लिंगं रामेश्वराभिधम् । उत्पन्नं च यथा पूर्वमृषयश्शृणुतादरात्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ໄປນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ ລິງຄະທີ່ມີນາມວ່າ ຣາເມສະວະຣະ ແລະ ວ່າມັນໄດ້ປາກົດຂຶ້ນແຕ່ດັ້ງເດີມແນວໃດ. ໂອ ບັນດາລຶສີ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ»।

Verse 2

पुरा विष्णुः पृथिव्यां चावततार सतां प्रियः

ໃນການບູຮານ ພຣະວິດສະນຸ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຄົນດີ—ໄດ້ເສດັດລົງສູ່ໂລກມະນຸດ ເທິງພື້ນດິນ।

Verse 3

तत्र सीता हृता विप्रा रावणेनोरुमायिना । प्रापिता स्वगृहं सा हि लंकायां जनकात्मजा

ທີ່ນັ້ນ ໂອ ພວກພຣາຫມັນ, ສີຕາ—ທິດາຂອງຊະນະກະ—ຖືກຣາວະນະ ຜູ້ມີມາຍາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ລັກພາໄປ ແລະ ນາງຖືກນຳໄປຍັງເຮືອນຂອງເຂົາໃນລັງກາ।

Verse 4

अन्वेषणपरस्तस्याः किष्किन्धाख्यां पुरीमगात् । सुग्रीवहितकृद्भूत्वा वालिनं संजघान ह

ເມື່ອມີໃຈມຸ່ງຫານາງ ພຣະອົງໄດ້ໄປຍັງນະຄອນທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກິສກິນທາ». ແລະເມື່ອເປັນຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ສຸກຣີວ ພຣະອົງກໍໄດ້ປະຫານວາລິນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈແບບໄຊວະ ນີ້ສະທ້ອນວ່າ ທຳມະທີ່ຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສິວະ ຈະກຳຈັດອຳນາດທີ່ຂັດຂວາງ ເພື່ອໃຫ້ເປົ້າໝາຍອັນຊອບທຳຂອງຜູ້ແສວງຫາດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້.

Verse 5

तत्र स्थित्वा कियत्कालं तदन्वेषणतत्परः । सुग्रीवाद्यैर्लक्ष्मणेन विचारं कृतवान्स वै

ຢູ່ທີ່ນັ້ນພຣະອົງພັກຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ໂດຍມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ການຄົ້ນຫານັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່. ແລະພຣະອົງໄດ້ປຶກສາຫາລື ແລະໄຕ່ຕອງຮ່ວມກັນກັບລັກຊະມະນະ ກັບສຸກຣີວ ແລະຜູ້ອື່ນໆ.

Verse 6

कपीन्संप्रेषयामास चतुर्दिक्षु नृपात्मजः । हनुमत्प्रमुखान्रामस्तदन्वेषणहेतवे

ຣາມະ ພຣະຣາຊະບຸດ (ພຣະຣາຊະກຸມານ) ໄດ້ສົ່ງຝູງວານອນໄປທັງສີ່ທິດ ໂດຍໃຫ້ຮານຸມານ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ເປັນຜູ້ນຳ ເພື່ອເຫດແຫ່ງການຄົ້ນຫານາງ.

Verse 7

अथ ज्ञात्वा गतां लंकां सीतां कपिवराननात् । सीताचूडामणिं प्राप्य मुमुदे सोऽति राघवः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮູ້ຈາກວານອນຜູ້ປະເສີດວ່າ ສີຕາໄດ້ໄປຮອດລັງກາ, ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບ «ຈູດາມະນິ» ເພັດປະດັບມົກກຸດຂອງສີຕາ, ຣາຄະວະ (ຣາມະ) ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 8

सकपीशस्तदा रामो लक्ष्मणेन युतो द्विजाः । सुग्रीवप्रमुखैः पुण्यैर्वानरैर्बलवत्तरैः

ໂອ ທ່ານ຤ິສີຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຣາມາ ພ້ອມດ້ວຍ ພຣະລັກສະມະນະ ແລະເປັນພັນທະມິດກັບຈອມເຈົ້າແຫ່ງລິງ, ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍວານະຣະຜູ້ມີບຸນ ແລະມີກໍາລັງກ້າ ນໍາໂດຍ ສຸກຣີວາ.

Verse 9

पद्मैरष्टादशाख्यैश्च ययौ तीरं पयोनिधेः । दक्षिणे सागरे यो वै दृश्यते लवणाकरः

ດ້ວຍອາສນະດອກບົວໃນອາກາດ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສິບແປດ» ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ໄປຮອດຝັ່ງແຫ່ງມະຫາສະມຸດ—ທະເລເຄັມອັນປາກົດໃນທິດໃຕ້।

Verse 10

तत्रागत्य स्वयं रामो वेलायां संस्थितो हि सः । वानरैस्सेव्यमानस्तु लक्ष्मणेन शिवप्रियः

ເມື່ອມາຮອດທີ່ນັ້ນ ພຣະຣາມາໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຝັ່ງທະເລດ້ວຍພຣະອົງເອງ। ມີຝູງວານອນຮັບໃຊ້ ແລະມີພຣະລັກສະມະນະ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ—ຢູ່ຄຽງຂ້າງ।

Verse 11

हा जानकि कुतो याता कदा चेयं मिलिष्यति । अगाधस्सागरश्चैवातार्या सेना च वानरी

«ໂອ ຈານະກີ! ເຈົ້າໄປຢູ່ໃສ? ເມື່ອໃດຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຈະໄດ້ພົບນາງອີກ? ທະເລນີ້ລຶກເກີນຈະຫຍັ່ງຮູ້ ແລະກອງທັບວານອນນີ້ກໍຂ້າມບໍ່ໄດ້»।

Verse 12

राक्षसो गिरिधर्त्ता च महाबलपराक्रमः । लंकाख्यो दुर्गमो दुर्ग इंद्रजित्तनयोस्य वै

ລາວເປັນຣາກສະສະ ມີນາມລືຊາວ່າ «ກິຣິທະຣຕາ» (ຜູ້ຖືພູ) ມີກຳລັງແລະວິລະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່। ລາວຖືກເອີ້ນວ່າ «ລັງກາ» ເປັນປ້ອມປາການອັນເຂົ້າເຖິງຍາກ ແລະແທ້ຈິງແມ່ນບຸດຂອງອິນດຣະຈິດ।

Verse 13

इत्येवं स विचार्यैव तटे स्थित्वा सलक्ष्मणः । आश्वासितो वनौकोभिरंगदादिपुरस्सरैः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວ ພຣະອົງຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ພ້ອມກັບລັກສະມະນະ; ແລະຖືກປອບໃຈໂດຍຜູ້ຢູ່ປ່າ ນຳໂດຍອັງກະດະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ.

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे तत्र राघवश्शैवसत्तमः । उवाच भ्रातरं प्रीत्या जलार्थी लक्ष्मणाभिधम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຣາຄະວະ—ຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ຍິ່ງໃນພຣະສິວະ—ໄດ້ເວົ້າກັບນ້ອງຊາຍຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄື ລັກສະມະນະ ຜູ້ໄປຫານ້ຳ.

Verse 15

राम उवाच । भ्रातर्लक्ष्मण वीरेशाहं जलार्थी पिपासितः । तदानय द्रुतं पाथो वानरैः कैश्चिदेव हि

ຣາມະເວົ້າວ່າ: «ນ້ອງລັກສະມະນະ ໂອ້ ຈອມວິລະຊົນ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການນ້ຳ ແລະກະຫາຍນ້ຳຫນັກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງນຳນ້ຳມາໃຫ້ໄວ, ແລະໃຫ້ວານະຣາບາງພວກໄປນຳມາດ້ວຍ».

Verse 16

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वानरास्तत्र ह्यधावंत दिशो दश । नीत्वा जलं च ते प्रोचुः प्रणिपत्य पुरः स्थिताः

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອວານະຣາໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຮີບວິ່ງໄປທັນທີໃນທິດທັງສິບ. ເມື່ອນຳນ້ຳມາແລ້ວ ພວກເຂົາກໍກ່າວລາຍງານ ກ້ມກາບ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 17

वानरा ऊचुः । जलं च गृह्यतां स्वामिन्नानीतं तत्त्वदाज्ञया । महोत्तमं च सुस्वादु शीतलं प्राणतर्पणम्

ວານະຣາກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ນາຍທ່ານ, ຂໍໃຫ້ຮັບນ້ຳນີ້ເຖີດ ທີ່ພວກເຮົານຳມາຕາມຄຳສັ່ງອັນຖືກຕ້ອງ. ມັນເປັນນ້ຳຊັ້ນດີ ຫວານຊື່ນ, ເຢັນສະບາຍ ແລະຊື່ນຊີວິດລົມຫາຍໃຈ».

Verse 18

सूत उवाच । सुप्रसन्नतरो भूत्वा कृपादृष्ट्या विलोक्य तान् । तच्छ्रुत्वा रामचन्द्रोऽसौ स्वयं जग्राह तज्जलम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະເບິ່ງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງກະລຸນາ; ພຣະຣາມຈັນດຣະ ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍານັ້ນແລ້ວ ກໍໄດ້ຮັບນ້ໍານັ້ນດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 19

स शैवस्तज्जलं नीत्वा पातुमारब्धवान्यदा । तदा च स्मरणं जातमित्थमस्य शिवेच्छया

ເມື່ອຜູ້ສັດທາໃນພຣະສິວະນັ້ນ ນໍານ້ໍານັ້ນມາ ແລະເລີ່ມດື່ມ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຄວາມລະລຶກຮູ້ກໍຕື່ນຂຶ້ນໃນໃຈ—ດັ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ।

Verse 20

न कृतं दर्शनं शंभोर्गृह्यते च जलं कथम् । स्वस्वामिनः परेशस्य सर्वानंदप्रदस्य वै

ຖ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະ (darśana) ຂອງພຣະສັມພູ (Śambhu) ແລ້ວ ນ້ຳບູຊາຈະຖືກຮັບໄດ້ແນວໃດ? ເພາະພຣະອົງແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຂອງຕົນ—ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ (Parameśvara) ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ—ຜູ້ປະທານອານັນທັງປວງແທ້ໆ।

Verse 21

इत्युक्त्वा च जलं पीतं तदा रघुवरेण च । पश्चाच्च पार्थिवीं पूजां चकार रघुनंदनः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງຣາຄຸ ກໍໄດ້ດື່ມນ້ຳນັ້ນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຣາຄຸນັນດະນະ (ຣາມະ) ໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາປາຣຖິວ (pārthiva) ໂດຍປັ້ນແລະນະມັດສະການ ພຣະສິວະ-ລິງຄະ (Śiva-liṅga) ເພື່ອສະແດງການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ໃນຮູບສະກຸນ (saguṇa) ທີ່ສຳຜັດໄດ້.

Verse 22

आवाहनादिकांश्चैव ह्युपचारान्प्रकल्प्य वै । विधिवत्षोडश प्रीत्या देवमानर्च शङ्करम्

ເມື່ອຈັດຕຽມອຸປະຈາຣະ (upacāra) ທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກອາວາຫນະ (āvāhana) ແລະການຖວາຍອື່ນໆ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຕາມພິທີ, ລາວໄດ້ນະມັດສະການພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍຄວາມປິຕິ, ປະກອບອຸປະຈາຣະ 16 ປະການ.

Verse 23

प्रणिपातैस्स्तवैर्दिव्यैश्शिवं संतोष्य यत्नतः । प्रार्थयामास सद्भक्त्या स रामश्शंकरं मुदा

ດ້ວຍການກົດກົ້ມນະມັດສະການ ແລະບົດສັນລະເສີນອັນທິບພະ, ລາວໄດ້ພະຍາຍາມໃຫ້ພຣະສິວະພໍໃຈຢ່າງສຸດຄວາມ. ແລ້ວ ຣາມະ ຜູ້ມີພັກຕິບໍລິສຸດ ໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 24

राम उवाच । स्वामिञ्छंभो महादेव सर्वदा भक्तवत्सल । पाहि मां शरणापन्नं त्वद्भक्तं दीनमानसम्

ຣາມາກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຊຳພູ, ຂ້າແຕ່ມະຫາເທວະ, ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງເສມອ; ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາພຶ່ງພາພຣະອົງ; ເປັນຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍໃຈຖ່ອມຕົນແລະທຸກທ້ອນ.”

Verse 25

एतज्जलमगाधं च वारिधेर्भवतारण । रावणाख्यो महावीरो राक्षसो बलवत्तरः

«ນ້ຳກວ້າງນີ້ເລິກຫາຂອບບໍ່ໄດ້; ເຈົ້າຈະຂ້າມທະເລນີ້ແນວໃດ? ມີຣາກະສະວີລະບຸລຸດຊື່ ຣາວະນະ ຜູ້ມີພະລັງຫນັກໜ່ວງ»।

Verse 26

वानराणां बलं ह्येतच्चंचलं युद्धसाधनम् । ममकार्यं कथं सिद्धं भविष्यति प्रियाप्तये

«ພະລັງຂອງພວກວານອນນີ້ແທ້ຈິງຊ່າງຜັນຜວນ ບໍ່ໝັ້ນຄົງ—ເປັນເຄື່ອງມືສົງຄາມທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ. ແລ້ວວຽກຂອງຂ້າຈະສຳເລັດແນວໃດ ເພື່ອໄດ້ພົບຜູ້ຮັກ?»

Verse 27

तस्मिन्देव त्वया कार्यं साहाय्यं मम सुव्रत । साहाय्यं ते विना नाथ मम कार्य्यं हि दुर्लभम्

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເທວະ—ຜູ້ມີປະຕິຍານດີ ແລະໝັ້ນຄົງ—ຂໍໃຫ້ທ່ານຊ່ວຍເຫຼືອຂ້າ. ບໍ່ມີການອຸປະຖຳຂອງພຣະອົງ ໂອ ພຣະນາຖ, ວຽກຂອງຂ້າຍາກຈະສຳເລັດ»

Verse 28

त्वदीयो रावणोऽपीह दुर्ज्जयस्सर्वथाखिलैः । त्वद्दत्तवरदृप्तश्च महावीरस्त्रिलोकजित्

«ແມ່ນແຕ່ ຣາວະນະ ຜູ້ເປັນຂອງພຣະອົງໃນທີ່ນີ້ ກໍບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ໂດຍທຸກປະການ. ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສຈາກພອນທີ່ພຣະອົງປະທານ, ລາວເປັນວີລະບຸລຸດໃຫຍ່ ຜູ້ຊະນະສາມໂລກ»

Verse 29

अप्यहं तव दासोऽस्मि त्वदधीनश्च सर्वथा । विचार्येति त्वया कार्यः पक्षपातस्सदाशिव

ແທ້ຈິງ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຶ່ງພາພຣະອົງທຸກປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສະດາສິວະ, ຫຼັງຈາກພິຈາລະນາແລ້ວ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ ປະທານພຣະກະລຸນາເອື້ອຟ້າວ.

Verse 30

सूत उवाच । इत्येवं स च संप्रार्थ्य नमस्कृत्य पुनःपुनः । तदा जयजयेत्युच्चैरुद्धोषैश्शंकरेति च

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນດ້ວຍໃຈຈິງ ແລະ ກາບນົບຊ້ຳໆ. ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນ ເຂົາຮ້ອງດັງກ້ອງວ່າ «ໄຊ! ໄຊ!» ແລະ ຮ້ອງເອີ້ນວ່າ «ໂອ ຊັງກະຣະ!»

Verse 31

इति स्तुत्वा शिवं तत्र मंत्रध्यानपरायणः । पुनः पूजां ततः कृत्वा स्वाम्यग्रे स ननर्त ह

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສິວະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນມັນຕຣາແລະສະມາທິ ໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາອີກຄັ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງຟ້ອນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນາຍຂອງຕົນ।

Verse 32

प्रेमी विक्लिन्नहृदयो गल्लनादं यदाकरोत् । तदा च शंकरो देवस्सुप्रसन्नो बभूव ह

ເມື່ອຜູ້ພັກດີ ຜູ້ມີໃຈລະລາຍດ້ວຍຄວາມຮັກ ໄດ້ເປົ່າອອກເປັນສຽງຮ້ອງສັ່ນໆຕິດຄໍ ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ ພຣະເທວະ ກໍຊົມຊື່ນຍິ່ງນັກ।

Verse 33

सांगस्सपरिवारश्च ज्योतीरूपो महेश्वरः । यथोक्तरूपममलं कृत्वाविरभवद्द्रुतम्

ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະ (Mahādeva) ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ປາກົດເປັນຮູບແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອັນບໍລິສຸດ ແລະມີອົງປະກອບ (ພະລັງ) ກັບບໍລິວານຂອງພຣະອົງຕິດຕາມ—ໄດ້ຮັບຮູບອັນໄຮ້ມົນທິນຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ ແລະປາກົດພຣະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 34

ततस्संतुष्टहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । शिवमस्तु वरं ब्रूहि रामेति स तदाब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ມະຫາເທວະ ຜູ້ມີພຣະຫົວໃຈພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ເນື່ອງຈາກພັກຕິຂອງພຣະຣາມ ໄດ້ກ່າວໃນຂະນະນັ້ນວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເປັນມົງຄຸນ. ຈົ່ງຂໍພອນເຖີດ—ແລະຈົ່ງຢືນຢັນໃນນາມ ‘ຣາມ’»।

Verse 35

तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा सर्वे पूतास्ततस्स्वयम् । कृतवान्राघवः पूजां शिवधर्मपरायणः

ເມື່ອເຫັນຮູບທິບນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ທຸກຄົນກໍບໍລິສຸດຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ຈາກນັ້ນ ຣາຄະວະ (Rāghava) ຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນທຳຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາ (pūjā) ແດ່ພຣະສິວະ.

Verse 36

स्तुतिं च विविधां कृत्वा प्रणिपत्य शिवं मुदा । जयं च प्रार्थयामास रावणाजौ तदात्मनः

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍປະເພດ ແລະກົ້ມກາບພຣະສິວະດ້ວຍຄວາມປິຕິ ເຂົາຈຶ່ງອະທິຖານຂໍໄຊຊະນະໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ ໃນສົງຄາມກັບຣາວະນະ (Rāvaṇa).

Verse 37

ततः प्रसन्नहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । जयोस्तु ते महाराज प्रीत्या स पुनरब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ມີພຣະຫົວໃຈປິຕິຍິນດີ ເນື່ອງຈາກພຣະຣາມມີພັກຕິ; ພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະກ່າວອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຊະນະແກ່ເຈົ້າ ໂອ ມະຫາຣາຊາ!»

Verse 38

शिवदत्तं जयं प्राप्य ह्यनुज्ञां समवाप्य च । पुनश्च प्रार्थयामास सांजलिर्नतमस्तकः

ເມື່ອໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທີ່ພຣະສິວະປະທານ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດອັນເມດຕາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ລາວກໍອ້ອນວອນອີກຄັ້ງ ດ້ວຍມືປະນົມ ແລະກົດສີສະລົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 39

राम उवाच । त्वया स्थेयमिह स्वामिंल्लोकानां पावनाय च । परेषामुपकारार्थं यदि तुष्टोऽसि शंकर

ຣາມາກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະເຈົ້າເອີຍ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ນີ້ ເພື່ອຊຳລະໂລກທັງປວງ ແລະເພື່ອເກື້ອກູນຜູ້ອື່ນ, ໂອ້ ສັງກະຣາ (Śaṅkara).

Verse 40

सूत उवाच । इत्युक्तस्तु शिवस्तत्र लिंगरूपोऽभवत्तदा । रामेश्वरश्च नाम्ना वै प्रसिद्धो जगतीतले

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວເຊີນດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະກໍປະກົດເປັນຮູບລິງຄະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ. ແລະດ້ວຍນາມ “ຣາເມສະວະຣະ” ພຣະອົງກໍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໂດງດັງໄປທົ່ວພື້ນໂລກ.

Verse 41

रामस्तु तत्प्रभावाद्वै सिन्धुमुत्तीर्य चांजसा । रावणादीन्निहत्याशु राक्षसान्प्राप तां प्रियाम्

ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງອິດທິພົນໄສວະອັນບໍລິສຸດນັ້ນ ພຣະຣາມາໄດ້ຂ້າມທະເລຢ່າງວ່ອງໄວແລະງ່າຍດາຍ; ແລ້ວຈຶ່ງປາບຣາວະນະ ແລະຣັກສະສາອື່ນໆ ຢ່າງຮວດເຮັດ ແລະໄດ້ຄືນພົບນາງສີຕາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ।

Verse 42

रामेश्वरस्य महिमाद्भुतोऽभूद्भुवि चातुलः । भुक्तिमुक्तिप्रदश्चैव सर्वदा भक्तकामदः

ໃນໂລກນີ້ ມະຫິມາອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດທຽບໄດ້ ຂອງພຣະຣາເມສະວະຣະ ໄດ້ປາກົດແຈ້ງ. ພຣະອົງປະທານທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແລະຍັງສະເໝີເຕັມເຕັມຄວາມປາຖະໜາຂອງຜູ້ພັກດີ।

Verse 43

दिव्यगंगाजलेनैव स्नापयिष्यति यश्शिवम् । रामेश्वरं च सद्भक्त्या स जीवन्मुक्त एव हि

ຜູ້ໃດດ້ວຍສັດທາອັນແທ້ ອາບນ້ຳບູຊາພຣະສິວະ—ຣາເມສະວະຣະ—ດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາອັນທິບ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນທັງຍັງມີຊີວິດ (ຊີວັນມຸກຕະ) ແທ້ໆ.

Verse 44

इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्देवानां दुर्लभानपि । अंते प्राप्य परं ज्ञानं कैवल्यं प्राप्नुयाद्ध्रुवम्

ໃນໂລກນີ້ ໄດ້ເສວຍສຸກທຸກປະການ ແມ່ນແຕ່ສຸກທີ່ຫາຍາກໃນຫມູ່ເທວະດາ; ທ້າຍສຸດໄດ້ຮັບປັນຍາອັນສູງສຸດ ແລະຈະບັນລຸກາຍວັນຍະ (kaivalya) ຢ່າງແນ່ນອນ—ໂມກຂະສຸດທ້າຍ ໂດຍການຮູ້ແຈ້ງພຣະສິວະເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ (ປະຕິ).

Verse 45

इति वश्च समाख्यातं ज्योतिर्लिगं शिवस्य तु । रामेश्वराभिधं दिव्यं शृण्वतां पापहारकम्

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໄດ້ກ່າວບອກແກ່ພວກເຈົ້າເຖິງ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ (Jyotirliṅga) ຂອງພຣະສິວະ—ອັນທິບ ຊື່ວ່າ ຣາເມສະວະຣະ; ແຕ່ພຽງໄດ້ຟັງເຖິງມັນ ກໍກຳຈັດບາບຂອງຜູ້ຟັງໄດ້.